II SAB/Wa 129/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na przewlekłość Burmistrza Gminy [...] w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić J. B. kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. J. B. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo datowane na [...] stycznia 2014 r., zatytułowane "skarga na bezczynność organu", wnosząc o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie [...] i w sprawach wcześniejszych dotyczących przydziału mieszkania. W uzasadnieniu skarżący opisał dotychczasowe starania o przydział lokalu komunalnego, o który po raz pierwszy wystąpił w 1998 r. Skarżący zarzucił organowi, że w latach 1998 – 2010 nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne, zatem bezczynność organu trwała 11 lat. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wskazał, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, gdyż sprawa nie należy do katalogu spraw rozpoznawanych przez sąd administracyjny. Argumentując powyższe organ wskazał, że sprawy przydziału lokali komunalnych reguluje uchwała nr 122/IV/9/2003 Rady Miejskiej Konstancin – Jeziorna z 27 października 2003 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy Konstancin – Jeziorna. Z przepisów tej uchwały nie wynika, by osoby znajdujące się w rejestrze osób oczekujących mogły uzyskać przydział poza kolejnością i aby rozstrzygnięcie w tym przedmiocie następowało w drodze uchwały lub decyzji Burmistrza Gminy Konstancin – Jeziorna. Przeciwnie, zgodnie z § 8 ust. 1, § 9 czy § 11 powyższej uchwały potrzeby mieszkaniowe osób ubiegających się o przydział lokal z mieszkaniowego zasobu Gminy zaspokajane są poprzez zawarcie umowy najmu. Zarządzeniem z 4 czerwca 2014 r. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania przedmiotowej skargi poprzez wskazanie czy jest to skarga na bezczynność (przewlekłość) Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu czy też jest to skarga na bezczynność (przewlekłość) w zakresie innego postępowania. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie J. B. podał, że przedmiotowa skarga dotyczy przewlekłości Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przewlekłość postępowania oznacza w szczególności sytuację, w której organ w sposób nieuzasadniony przedłuża termin załatwienia sprawy. Zatem skarga na przewlekłość ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na przewlekłość dopuszczalne jest jedynie takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień i innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podkreślić należy, że przewlekłość organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na przewlekłość organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania (akty, czynności) organów administracji publicznej lub ich bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę sądowoadministracyjną w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi, sąd administracyjny jest zobowiązany zbadać w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w zakresie kognicji sądu administracyjnego, wyznaczonej zgodnie z powołanymi wyżej przepisami art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie zachodzi brak kognicji sądu administracyjnego. Przedmiot skargi nie dotyczy bowiem materii, w której organ administracji byłby zobligowany na podstawie prawa materialnego do wydania jakiejkolwiek decyzji, czy postanowienia. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy przewlekłego prowadzenia przez Burmistrza Gminy [...] postępowania w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu wchodzącego w skład zasobów komunalnych gminy. Należy zauważyć, że wynajem lokali komunalnych jest realizowany w drodze umowy cywilnoprawnej a nie decyzji. Jeśli więc wniosek dotyczy przydziału lokalu komunalnego to nie jest to sprawa z zakresu działania administracji publicznej lecz sprawa cywilnoprawna. Zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy są uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150). Powołana wyżej ustawa nie przewiduje załatwiana spraw przyznawania lokali w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 4 ust. 1-3 powołanej ustawy, kwestia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy i gmina realizuje w tym zakresie zadania z zakresu administracji publicznej wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób. Nie oznacza to jednak, że musi to czynić w formach zwykle przewidzianych dla tego rodzaju działalności organu administracji publicznej, tj. w formach aktów administracyjnych wydawanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszym przypadku kwestie te są bowiem załatwiane w formie cywilnoprawnej (umowa najmu) i wszelkie spory w takim przypadku rozstrzygać będą sądy powszechne. Wobec powyższego stwierdzić należy, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie, nie mieści się w kategorii spraw, w których organ byłby zobowiązany do podjęcia sformalizowanego aktu administracyjnego. Brak jest bowiem przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który nakładałby taki obowiązek na organ. W świetle powyższych rozważań, należy stwierdzić, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, ponieważ jej przedmiotem jest żądanie nie mieszczące się w zakresie kognicji tego sądu, który wyznaczony jest treścią art. 3 P.p.s.a. Powyższe czyni wniesioną skargę niedopuszczalną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie drugim postanowienia.