II SAB/Wa 139/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), , Protokolant Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi W. A. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie udzielenia informacji o sposobie załatwienia pism z dnia [...] stycznia 2003 r. i [...] lutego 2003 r. 1. zobowiązuje Prokuratora Generalnego do rozpoznania wniosków W. A. z dnia [...] stycznia 2003 i [...] lutego 2003 w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego. II SAB/Wa 139/08 UZASADNIENIE Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] marca 2000 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., na podstawie art. 8 ust. 1 w związku z art. 7 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 1998 r. Nr 98, poz. 607 z późn. zm.), orzekł o utracie przez W. A. prawa do [...] i uposażenia. Pismem z dnia 29 stycznia 2003 r. W. A. zwrócił się do Prokuratora Generalnego z informacją, iż w styczniu 2003 r. został zapoznany z aktami Wojskowego Sądu Rejonowego we W. o sygn. [...] w sprawie F. K., na których organ oparł decyzję o utarcie prawa [...] i uposażenia. Wyjaśnił, iż wyrok wydany w powyższej sprawie został uchylony, w związku z czym Prokurator Generalny w swoich decyzjach opierał się na fałszywych informacjach. Następnie, przy piśmie z dnia 4 lutego 2003 r. przesłał do Prokuratora Generalnego dokumenty, które jego zdaniem mogły stanowić "podstawę do ustalenia faktycznego stanu postępowania sprawdzającego" w jego sprawie oraz posłużyć do wskazania osoby odpowiedzialnej za włączenie fałszywych danych do jego sprawy. W odpowiedzi na powyższe pisma Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Sprawiedliwości poinformował wnioskodawcę, iż prokuratorowi prowadzącemu postępowanie w jego sprawie znane były w trakcie postępowania wyjaśniającego przedstawione przez niego dokumenty i fakty, na które wnioskodawca powołał się w swoich wystąpieniach. W związku z powyższym twierdzenie wnioskodawcy, iż Prokurator Generalny przed wydaniem decyzji nie dysponował wskazanymi materiałami nie znajduje uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga W. A. zasługuje na uwzględnienie. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, albo gdy wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 63). Bezczynność organu musi istnieć w dniu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Należy zauważyć, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określona czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu była wynikiem zawinionej lub niezawinionej opieszałości organu, czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że stosowna czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, dokonania czynności bądź stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, iż skarżący W. A. nie zgodził się z decyzją organu o utracie prawa do [...] i uposażenia. Próbował więc podważyć prawidłowość ustaleń organu w tym zakresie, dlatego też dążył do zapoznania się z całością materiału dowodowego (akt sprawy prowadzonej przez Wojskowy Sąd Rejonowy we W.). Uznając zaś, iż dowody te nie zostały do końca przeanalizowane i sprawdzone przez organ, zawiadomił o tych spostrzeżeniach organ w pismach z dnia 29 stycznia 2003 r. oraz z dnia 4 lutego 2003 r. Prokurator Generalny załatwił zaś sprawę w formie pisma, w którym zapewnił skarżącego, iż dowody, na których oparto rozstrzygnięcie w jego sprawie były przeprowadzone w sposób prawidłowy. W ocenie Sądu, w takiej sytuacji organ winien był rozważyć, czy intencją skarżącego, sygnalizującego nieprawidłowość postępowania dowodowego, może być wznowienie postępowania administracyjnego. Jest to bowiem szczególny środek, który przysługuje stronie domagającej się wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej i powołującej się na jedną z przesłanek z art. 145 § 1 oraz art. 145a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). W niniejszej sprawie W. A. w każdym swoim wystąpieniu powtarzał, iż organ oparł rozstrzygnięcie o utracie przez niego [...] na podstawie fałszywych dowodów, tj. przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Organ winien był ustosunkować się do wniosku skarżącego w formie prawnie przewidzianej. Jeśli zaś organ miał wątpliwości co do charakteru żądania skarżącego, winien był zwrócić się do wnioskodawcy o doprecyzowanie żądania. Takie bowiem działanie w praktyce urzeczywistnia poszanowanie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa) i ściśle związanej z nią zasady udzielania jednostce informacji faktycznej i prawnej (art. 9 kpa). Odnosząc się zaś do zarzutu organu, iż skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpał drogi sądowej przed organem należy stwierdzić, z całą mocą, iż zażalenie w trybie art. 37 kpa nie jest środkiem odwoławczym. Jest tylko dodatkowym uprawnieniem strony, chroniącym ją przed opieszałością organu w załatwianiu sprawy i jako wyjątkowe uregulowanie nie może być stosowane zbyt szeroko, a tylko w ściśle określonych przez ustawodawcę przypadkach. Skoro więc, art. 37 kpa przewiduje zastosowanie tego środka tylko w stosunku do organu posiadającego organ wyższego stopnia, nie można więc wnieść tego zażalenia na działanie organu naczelnego, jakim jest w niniejszej sprawie Prokurator Generalny. Twierdzenie zaś organu, że w takim przypadku należy stosować analogicznie przepisy dotyczące wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest bezpodstawne. Reasumując należy stwierdzić, iż Prokurator Generalny nie dopełnił obowiązków spoczywających na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie uczynił bowiem zadość żądaniu skarżącego, ani też nie podjął żadnych kroków, by wyjaśnić jakimi intencjami kierował się skarżący, kwestionując prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego. Bez względu na zasadność żądania skarżącego organ winien był załatwić sprawę w formie przewidzianej przepisami prawa, czego nie uczynił. Oznacza to, że pozostawał w zwłoce w załatwieniu sprawy, co spowodowało uwzględnienie skargi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku. .