II SAB/Wa 139/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung, Sędziowie WSA Danuta Kania, Adam Lipiński (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi D. B. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych Nr [...] w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Zespołu Szkół Specjalnych Nr [...] w W. dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku, 2. bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. w pozostałym zakresie oddala skargę, 4. zasądza od Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych Nr [...] w W. na rzecz skarżącego D. B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. B. w skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie zarzucił Dyrektorowi Zespołu Szkół [...] Nr [...] w W. bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej zażądanej wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. (e-mail) i w konkluzji skargi wniósł o: 1) zobowiązanie Dyrektora Zespołu Szkół [...] Nr [...] w W. do udzielenia żądanej informacji publicznej, w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, 4) zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zespołu Szkół [...] Nr [...] w W. wniósł o jej oddalenie, wskazując na przebieg korespondencji w tej sprawie ze skarżącym i wydanie w dniu [...] lutego 2016 r. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Niniejsza sprawa może być rozpoznana przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga zarzucająca bezczynność jest zasadna, jednakże nie są zasadne dalsze jej żądania to jest pkt. 2 i pkt. 3 skargi. W niniejszej sprawie stan faktyczny jest następujący: W dniu 3 lutego 2016 r. drogą poczty elektronicznej skarżący, działając w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zarządzał od Dyrektora Zespołu Szkół [...]Nr [...] w W. udostępnienie protokołów z posiedzeń rady pedagogicznej, które odbyły się w latach 2008-2016 w tymże Zespole Szkół. Od dnia 4 lutego do dnia 16 lutego 2016 r. trwała pomiędzy stronami sporu korespondencja e-mailowa. Szkoła domagała się doprecyzowania wniosku w przedmiocie sprecyzowania zakresu żądanych protokołów (protokoły z lat 2008-2016 liczą około 1750 stron) oraz wyjaśnienia czy wniosek dotyczy prawa do ponownego wykorzystywania informacji. Skarżący podtrzymał treść wniosku o udostępnienie wszystkich protokołów w latach 2008-2016 i wskazał na art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dniu 15 lutego 2016 r. Szkoła wezwała skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie informacji, z uwagi na zakwalifikowanie żądanej informacji jako przetworzonej. E-mailem z dnia 16 lutego 2016 r. skarżący zakwestionował takie zakwalifikowanie jego wniosku i w dniu 19 lutego 2016 r. wniósł skargę na bezczynność (prezentata Zespołu Szkół - 19 lutego 2016 r.). W dniu 22 lutego 2016 r. Dyrektor Zespołu Szkół [...] Nr [...] w W. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Decyzja została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 24 lutego 2016 r. i doręczona skarżącemu w dniu 3 marca 2016 r. W dniu 29 lutego 2016 r. została sporządzona odpowiedź na skargę, którą została przedstawiona Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przez Zespół Szkół w dniu 1 marca 2016 r. wraz z aktami sprawy. Dyrektor Zespołu Szkół [...] stanowi podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast treść wniosku z dnia 3 lutego 2016 r. dotyczyła informacji publicznej, albowiem protokoły rady pedagogicznej mieszczą się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy. Także treść wniosku została sprecyzowana jasno i z jego brzemienia wprost wynikało, iż skarżący jest zainteresowany udostępnieniem mu wszystkich protokołów rad pedagogicznych w latach 2008-2016. Dlatego, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w Warszawie w chwili wniesienia skargi (19 luty 2016 r.) Dyrektor Zespołu Szkół [...] pozostawał w bezczynności, albowiem zamiast niezwłocznie przystąpić do rozpatrzenia wniosku wdał się ze skarżącym w zbędną korespondencję, co do treści wniosku (e-maile z dnia 4 i 5 lutego 2016 r.), która była oczywista. Zatem, w zakreślony ustawą o dostępie do informacji publicznej (art. 13), czternastodniowym terminem do jej udostępnienia Dyrektor Zespołu Szkół [...] mógł sprawę załatwić udostępniając informację, względnie wydając decyzji o odmowie jej udostępnienia. W niniejszej sprawie decyzje wydano dopiero w dniu [...] lutego 2016 r., czyli po czternastodniowym terminie, licząc od wpływu wniosku. Nadto decyzji tej nie wysłano niezwłocznie ale dwa dni później to jest w dniu 24 lutego 2016 r. Rozpatrując sprawę o bezczynność sąd administracyjny orzeka w ramach trzech rozstrzygnięć, wskazanych w art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy czym rozstrzygnięcia te należy traktować jako alternatywę rozłączną. Powyżej stwierdzona bezczynność, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie miała cech rażącego naruszenia prawa, gdyż wynikała jedynie z wadliwego odczytania przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej treści wniosku skarżącego, a nadto w dniu 24 lutego 2016 r. przesyłka zawierająca decyzję została nadana w Urzędzie Pocztowym, a zatem zwłoka w załatwieniu spawy była niewielka. Nadto w stosunkowo krótkim czasie sporządzono odpowiedź na skargę i przekazano akta sprawy sądowi administracyjnemu. Powyższe ustalenia czynią także niezasadnym żądanie skargi w zakresie wymierzenia grzywny, dlatego w tym zakresie skargę oddalono. Jednakże skarżącemu należy się zwrot kosztów postępowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 147 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.