II SAB/Wa 141/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.) Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2013 r. sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. - oddala skargę - B. P. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r., działając przez zawodowego pełnomocnika, zwrócił się do [...] S.A. Oddział w [...] o udostępnienie wszelkich decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy ww. urządzeń usytuowanych na jego działce. Powyższy wniosek oparto o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W motywach uzasadnienia wniosku podniesiono, że nieruchomości, których B. P. jest właścicielem, położonej w miejscowości [...] gmina [...] o numerze ew. [...] obręb [...] i nr ew. [...] obręb [...], nie zostały wywłaszczone na potrzeby ww. urządzeń przesyłowych. Nadto nie zostały zawarte żadne umowy w przedmiocie korzystania z przedmiotowych nieruchomości, a w szczególności nie została ustanowiona służebność przesyłu w rozumieniu art. 3051 i nast. kc. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. [...] S.A. Oddział w [...] poinformował pełnomocnika wnioskodawcy, że na działkach B. P. nr ew. [...] i nr [..] w m. [...] usytuowany jest gazociąg wysokiego ciśnienia [...] relacji [...], który został wybudowany na podstawie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...]. Jednocześnie poinformował, że o udostępnienie powyższej decyzji należy zwrócić się do właściwych organów administracji publicznej lub właściwych terenowo Archiwów Państwowych. Pismem z [...] marca 2013 r. B. P. z udziałem zawodowego pełnomocnika złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność [...] S.A. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wywodził, że żądane informacje stanowią informację publiczną i [...] S.A. jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy sprowadzała się do oceny, czy żądane przez B. P. dokumenty stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.). Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie budzi wątpliwości, że [...] S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, albowiem podmiot ten w przedmiocie swoich zadań wykonuje zadania publiczne polegające na dostawie energii gazowej. Na kanwie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wobec faktu, iż pojęcie informacji publicznej nie zostało zdefiniowane ostro w art. 1 i art. 6 tej ustawy, rozpoznanie każdej sprawy o bezczynność jest skomplikowane o tyle, że jest dwuetapowe, a mianowicie: po pierwsze wymaga każdorazowo zdefiniowania, zakwalifikowania, z jakim roszczeniem (żądaniem) strona występuje. A mianowicie, czy z żądaniem udzielenia informacji o stanie sprawy o sposobie jej załatwienia, czy z żądaniem informacyjnym, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. A zatem, aby mogło dojść do rozstrzygnięcia sprawy o bezczynność na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, warunkiem niezbędnym pierwszym (sine qua non) jest dokonanie za każdym razem kwalifikacji wniosku strony pod kątem, czy zawiera żądanie informacyjne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero merytoryczna ocena żądania strony przez pryzmat ustawy o dostępie (...) pozwala de facto stwierdzić, czy w sprawie o bezczynność w ogóle ma zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, czy też nie. Przesądzenie (uznanie), że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy, dotyczące informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu rozpoznania skargi, to jest do stwierdzenia, czy w tej konkretnej sprawie występuje bezczynność organu, do którego zwróciła się strona z żądaniem informacyjnym. Dwuetapowość spraw o bezczynność w zakresie informacji publicznej oznacza w praktyce konieczność dokonania merytorycznej oceny wniosku informacyjnego, kwalifikacji żądania informacyjnego, przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz przepisów prawa materialnego, którego wnioski dotyczą, a które regulują daną materię. Reasumując, dopiero łączna wykładnia tych przepisów, w zestawieniu z treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej, pozwala na odpowiedź, czy zgłoszone żądanie informacyjne należy do kategorii żądań, które można zakwalifikować jako informację publiczną, to jest, o których można powiedzieć, że stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż żądane przez B. P. informacje, decyzje administracyjne i inne dokumenty dotyczące budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń usytuowanych na działkach B. P. o nr ew. [...], nr [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...], nie mieszczą się w definicji informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i 6 u.d.i.p. Żądane przez skarżącego informacje nie dotyczą spraw publicznych a wyłącznie interesu skarżącego. Zarówno treść wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r., jak i uzasadnienie skargi wyraźnie wskazują, iż skarżący domaga się przede wszystkim należności pieniężnych za bezumowne korzystanie przez [...] S.A. z urządzeń usytuowanych na nieruchomościach będących jego własnością, położonych w miejscowości [...], gmina [...] o numerze ew. [...], nr [...]. Zauważyć należy, iż w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej skarżący podejmuje próbę pozyskania dowodów – decyzji, na mocy której na jego nieruchomościach posadowiono urządzenia przesyłowe - celem dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od operatora gazociągów. Tak sformułowane żądanie dotyczące partykularnych interesów skarżącego nie mieści się w definicji spraw publicznych, informacji publicznej. Podkreślić należy, iż [...] S.A. pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. poinformował skarżącego, iż na jego działkach nr ew. [...], nr ew [...] usytuowany został gazociąg wysokiego ciśnienia [...] relacji [...] na podstawie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...]. Spółka wskazała również skarżącemu tzw. ścieżkę dostępu do żądanych dokumentów, informując go, iż o udostępnienie żądanych dokumentów winien zwrócić się do właściwych organów administracji publicznej lub właściwych terenowo Archiwów Państwowych. Zauważyć również należy, iż usytuowanie gazociągów na nieruchomościach skarżącego nastąpiło w 1966 r., a więc blisko 50 lat temu. Nawet, gdyby hipotetycznie przyjąć, iż żądanie skarżącego stanowi informację publiczną, to i tak uznać należałoby, iż powinien je skierować do organów, które je wytworzyły – właściwych organów administracji publicznej. Niewątpliwie [...] S.A. nie jest organem, który żądane decyzje tworzył (wydawał). Na koniec stwierdzić jednoznacznie należy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może znaleźć zastosowania, nie może być nadużywana tam, gdzie racjonalny ustawodawca przewidział (w sprawach indywidualnych, nie publicznych) prawo oparte na art. 28 K.p.a. Skarżący, jako że decyzja z 1966 r. dotyczy jego prawa własności, niewątpliwie był stroną (uczestnikiem) tego postępowania i w trybie przepisów K.p.a. może dochodzić udostępnienia tych dokumentów. Reasumując, Sąd uznał, że skarga na bezczynność nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem żądania skarżącego nie można było zakwalifikować jako informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 u.d.i.p. Nadto [...] S.A. nie jest podmiotem (organem), który dokumenty te wytworzył. Skoro na [...] S.A. nie ciążył obowiązek udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji, nie można mu zarzucić bezczynności w postaci nierozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.