II SAB/Wa 142/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Janusz Walawski Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia od postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] postanawia odrzucić skargę. [...] maja 2012 r. R. L. (dalej jako skarżący) zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia zasadniczego za stopień, wysługę lat i 1/12 nagrody rocznej według stanu na 1 marca 2012 r. Postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji we [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Pismem z [...] czerwca 2012 r. skarżący wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia. Postanowieniem nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we [...] odmówił uzupełnienia postanowienia z [...] czerwca 2012 r. Pismem z [...] lipca 2012 r. skarżący wystąpił do Komendanta Głównego Policji z zażaleniem na postanowienie nr [...] z [...] czerwca 2012 r. Wnioskiem z tej samej daty, stanowiącym załącznik do powyższego zażalenia, skarżący wystąpił także o stwierdzenie nieważności tego postanowienia, w związku z czym organ, pismem z [...] sierpnia 2012 r., wezwał skarżącego, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., do uzupełnienia wystąpienia poprzez sprecyzowanie żądania. Organ zwrócił uwagę, że z treści pisma skarżącego nie można jednoznacznie ustalić istoty jego żądania – czy jest to zażalenie, czy wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia z [...] czerwca 2012 r. Jednocześnie zaznaczył, że nieusunięcie wskazanego braku formalnego będzie skutkować pozostawieniem wystąpienia bez rozpoznania. W piśmie z [...] września 2012 r. skarżący wskazał, że art. 64 § 2 K.p.a. dotyczy innych wymagań formalnych ustalonych w przepisach szczególnych i tryb określony w tym przepisie nie może być wykorzystywany do merytorycznej oceny przedstawionego podania. Pismem z [...] października 2012 r., w trybie art. 64 § 2 K.p.a., organ ponownie wezwał skarżącego do sprecyzowania żądania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wystąpienia bez rozpoznania, zwracając uwagę, iż treść pisma skarżącego nie wskazuje, czy wnosi zażalenie na postanowienie z [...] czerwca 2012 r., czy też wniosek o stwierdzenie jego nieważności. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wystosował do organu pismo z [...] października 2012 r., w którym odwołał się do treści swoich wcześniejszych wystąpień. W piśmie z [...] listopada 2012 r., stanowiącym odpowiedź na powyższe wystąpienie skarżącego, organ wskazał, że w postępowaniu zaświadczeniowym nie będzie miał zastosowania art. 156 K.p.a. Pismem z 18 lutego 2013 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Komendanta Głównego Policji. Precyzując jej treść na wezwanie Sądu podał, że skarga ta odnosi się do bezczynności Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z [...] czerwca 2012 r. nr [...]. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o oddalenie skargi, przyjmując, że wniesiona do Sądu skarga dotyczy bezczynności Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia o wysokości podstawy wymiaru uposażenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorząd terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. Akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. Bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Również w przypadku skargi na bezczynność warunkiem jej dopuszczalności jest wyczerpanie środków zaskarżenia, w tym przypadku uprzednie złożenie przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a., ponieważ wezwanie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn zniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi jest wniesienie jej bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa. Uwzględniając powyższą regulację uznać należy, iż w przedmiotowej sprawie skarżący przed złożeniem skargi winien był wykorzystać środek prawny wskazany w art. 37 § 1 K.p.a., tzn. wezwać Komendanta Głównego Policji do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika, aby skarżący takie wezwanie do organu wniósł. Skarżący w tym zakresie powołuje się na pismo z [...] grudnia 2012 r., wskazując, iż stanowi ono wymagane przepisami prawa wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane do Komendanta Głównego Policji. Pismo to stanowi jednak, co wynika jednoznacznie z jego treści, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegające na niezałatwieniu w terminie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] nr [...] z [...] czerwca 2012 r. Wezwanie to nie odnosi się natomiast do usunięcia naruszenia prawa w postaci nierozpatrzenia w terminie zażalenia skarżącego z [...] lipca 2012 r. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z [...] czerwca 2012 r. nr [...], w sytuacji gdy skarga dotyczy bezczynności organu w zakresie. Wobec powyższego uznać należy, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Nie została bowiem poprzedzona wezwaniem Komendanta Głównego Policji do usunięcia naruszenia prawa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.