II SAB/Wa 143/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe 2. zasądzić od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej na rzecz skarżącego M. P. kwotę 100 zł (sto zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania Stan sprawy przedstawiał się następująco. W dniu 10 maja 2004 r. Pan M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. W skardze wskazał, że w dniu 3 marca 2004 r. wystąpił z wnioskiem, skierowanym do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej o udzielenie informacji publicznej poprzez odpowiedź na dwa zasadnicze pytania. W ramach pierwszego z tych pytań oczekiwał odpowiedzi dotyczącej wydanych przez Prokuraturę Rejonową i Sąd Rejonowy [...] Wydział Karny w S. postanowień; w tym m.in. kwestii ewentualnego podjęcia działań przez Centralny Zarząd Służby Więziennej zmierzających do wyjaśnienia opisanych przez skarżącego w zawiadomieniu do Prokuratury Rejonowej w S., przypuszczeń o popełnionych czynach, oraz kwestii związanych z korzystaniem przez funkcjonariuszy Służby Więziennej telefonów służbowych i sposobów ich rozliczania. W zakresie zaś drugiego pytania skarżący domagał się odpowiedzi na następujące pytanie: "dlaczego Dyrektor Okręgowy SW w O. nie obniżył dodatku służbowego Dyrektorowi Zakładu Karnego nr [...] w S.". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismo skarżącego wpłynęło do Centralnego Zarządu Służby Więziennej w dniu 4 marca 2004 r. Z uwagi na fakt, że pismo to dotyczyło udzielenia informacji w wielu różnych kwestiach, pociągających za sobą konieczność zgromadzenia ewentualnych materiałów, pismem z dnia 18 marca 2004 r. poinformowano skarżącego, że termin udostępnienia żądanych informacji ulegnie przesunięciu na podstawie przepisu art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198). Pismem z dnia 10 maja 2004 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej udzielił odpowiedzi skarżącemu informując odnośnie pierwszego pytania, że do Centralnego Zarządu Służby Więziennej nie wpłynęły odpisy postanowień, których dotyczyły pytania skarżącego oraz, że w posiadaniu Centralnego Zarządu Służby Więziennej brak jest dokumentów związanych z kwestiami zawartymi w pierwszym pytaniu. Odpowiadając zaś na drugie pytanie skarżącego Dyrektor Generalny Służby Więziennej wskazał, że Dyrektor Okręgowy nie jest organem właściwym do podejmowania decyzji dotyczących obniżenia dodatku służbowego w stosunku do dyrektorów jednostek organizacyjnych Służby Więziennej. W piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2004 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe żądania i krytycznie odniósł się do odpowiedzi udzielonej przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198) udzielenie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni. W wyjątkowych sytuacjach przewidzianych w przepisach termin ten może być przedłużony, o czym zgodnie z art. 13 ust. 2 należy strony poinformować. Istota bezczynności organu w sytuacji określonej przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej polega na tym, ze organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Od "milczenia" organu trzeba odróżnić sytuację, w której organ administracji odpowiada na wniosek o udzielenie informacji publicznej, lecz nie może podać żadnych informacji bo ich po prostu nie ma. W takiej sytuacji odpowiedź organu na wniosek zainteresowanego podmiotu trzeba potraktować jako udzielenie informacji, choć oczywiście takie stanowisko może nie zadawalać zainteresowanego. W rozpoznawanej sprawie bezczynność organu ustała w dniu 10 maja 2004 r., a więc już po wniesieniu przez skarżącego skargi do sądu, jednakże jeszcze przed jej rozpoznaniem. Ponieważ celem skargi na bezczynność organu jest zobowiązanie go do wydania określonego aktu, czy dokonania czynności, udzielenie informacji w dniu 10 maja 2004 r. czyniło rozpoznanie sprawy bezprzedmiotowym. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 i 209 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.