II SAB/Wa 148/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie konkursu na stanowisko Zastępcy Dyrektora Departamentu [...] w Ministerstwie Obrony Narodowej postanawia odrzucić skargę A. S. zarzucił Szefowi Służby Cywilnej bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu konkursu na stanowisko Zastępcy Dyrektora [...] w Ministerstwie Obrony Narodowej. Rozstrzygnięcie Szefa Służby Cywilnej wydane w dniu [...] lutego 2004r. na skutek złożonego przez skarżącego odwołania od wyniku konkursu jest decyzją administracyjną bowiem organ administracji, zgodnie z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), rozstrzyga sprawę co do istoty w formie decyzji administracyjnej. Zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również w doktrynie przyjęto, że pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawach załatwianych w drodze decyzji administracyjnej są takimi orzeczeniami, nawet gdy nie zachowują w pełni sformalizowanych wymagań przewidzianych w art. 107 § 1 Kpa, lecz zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzje. Takimi elementami wedle orzecznictwa i doktryny są przede wszystkim: oznaczenie organu administracji; wskazanie adresata aktu; rozstrzygnięcie o stanie sprawy i podpis osoby reprezentującej organ. W rozpatrywanej sprawie takie wymogi spełnia pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia 12 lutego 2004r. wydane na skutek odwołania skarżącego. Wskazać należy również, że to nie forma, lecz treść rozstrzygnięcia statuuje jego walor władczego zajęcia stanowiska przez organ władzy publicznej. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. W związku z tym zarzut bezczynności może pojawić się wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej. Istota skargi na bezczynność polega bowiem na tym, że ma ona na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu. Korzystanie jednak z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, kiedy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już rozstrzygnięcie organu. Skoro więc przed złożeniem skargi organ wydał decyzję, która została doręczona skarżącemu w dniu 18 lutego 2004r., to skargę wniesioną 3 marca 2004r. w takim stanie rzeczy należało uznać za niedopuszczalną (por. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 1987r., sygn. akt IV SAB 14/86, ONSA 1/87 oraz postanowienie NSA z dnia 26 listopada 1999r., sygn. akt II SAB 190/99, niepublikowane). Mając powyższe na względzie , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.