II SAB/Wa 148/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Ewa Marcinkowska Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi T.C. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2013 r. o udzielenie informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r., przesłanym drogą elektroniczną, T. C. zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o udostępnienie w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) następujących informacji: 1. Ile wynoszą ogółem, liczone szacunkowo w złotych, szkody wyrządzone przez dziką zwierzynę na terenie Polski, a ile na terenie województwa [...], za które odpowiada Polski Związek Łowiecki na przestrzeni lat 2010-2012 z wyszczególnieniem na poszczególne lata? 2. Ile wynoszą ogółem kwoty odszkodowań za szkody łowieckie wypłacone rolnikom przez PZŁ w latach 2010-2012 z wyszczególnieniem na poszczególne lata? Zaznaczył, że dane te są mu niezbędne do prowadzonej z jego udziałem sprawy sądowej. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia [...] listopada 2013 r. udzieliło wnioskodawcy odpowiedzi na ww. wniosek, w której poinformowało, że nie posiada takich informacji i w związku z powyższym proponuje zwrócić się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej bezpośrednio do Ministerstwa Środowiska. W dniu [...] listopada 2013 r. T. C. ponownie skierował wniosek do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o udzielenie ww. informacji. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia [...] listopada 2013 r. ponownie poinformowało wnioskodawcę, że żądanych informacji nie posiada. Ponadto poinformowano, że na podstawie art. 4 ust 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej podmioty wykonujące zadania publiczne są zobowiązane do udzielenia informacji publicznej, jeżeli są w jej posiadaniu. T. C. pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wskazał, że ponosi duże straty w swojej działalności rolniczej, spowodowane przez dziką zwierzynę. Zarzucił Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi bezczynność w sprawie złożonego przez siebie wniosku, albowiem jego zdaniem, w przypadku, gdy organ nie udostępnia żądanych informacji, powinien wydać decyzję uzasadniającą taką odmowę. Wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając powyższe stanowisko, organ wskazał, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Ponadto wskazano, że zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są wskazane ustawą podmioty będące w posiadaniu takich informacji. Przenosząc te uwagi na grunt sprawy, organ wskazał, że nie był bezczynny w przedmiocie rozpoznania wniosku. Poinformował bowiem skarżącego, że żądanej przez niego informacji nie posiada oraz, że właściwym organem do udzielenia odpowiedzi na wniosek jest Mini,0ster Środowiska, w ramach kompetencji którego jest zakres łowiectwa. Łowiectwo mieści się w dziale środowisko, które zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego działania Ministra Środowiska (Dz. U. Nr 248, poz. 1493 z późniejszymi zmianami) należy do zakresu działania Ministra Środowiska. Powyższe w pełni uzasadnia, zdaniem organu, wniosek o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 powołanej ustawy) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Przede wszystkim należy wskazać, że w piśmiennictwie oraz judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Ponadto w niniejszej sprawie bezczynność organu polegała – zdaniem skarżącego – na nieudzieleniu mu informacji publicznej lub też na niewydaniu mu odmownej decyzji administracyjnej. Wyjaśnić zatem należy, że kwestie dotyczące dostępu do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm., dalej jako u.d.i.p.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p., wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swoich kompetencji. Podkreślenia wymaga, że informacja publiczna odnosi się do faktów, co wynika jednoznacznie z art. 6 u.d.i.p., nie zaś np. do przyczyn lub skutków określonych działań władz publicznych czy podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., II SA 4059/02, LEX nr 78063). Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, które są faktycznie w posiadaniu takich informacji. Ustawodawca przewidział przy tym, że podstawowym sposobem udostępniania informacji publicznej jest jej ogłaszanie w Biuletynie Informacji Publicznej, udostępnianym za pośrednictwem sieci teleinformatycznej. Dopiero w sytuacji, gdy określone informacje nie zostały udostępnione w Biuletynie, podlegają udostępnieniu na wniosek bądź w drodze ich wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych lub przez urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tymi informacjami. Złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nakłada zatem na organ określone obowiązki. Organ winien bowiem ustalić, czy żądana informacja jest informacją publiczną, a jeśli jest to tego rodzaju informacja – winien albo jej udzielić w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., albo odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub też umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Przy czym udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), natomiast odmowa udzielenia żądanej informacji i umorzenie postępowania wymaga wydania decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Jednakże w sytuacji, gdy żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, brak jest podstaw do wydawania decyzji i należy jedynie wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. II SA/Gd 1153/03, Lex nr 299295). Podobnie w przypadku, gdy wprawdzie żądana informacja jest informacją publiczną, jednakże organ nią nie dysponuje i nie ma wówczas obowiązku wydania decyzji, a wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy pismem o tym fakcie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02). W niniejszej sprawie skarżący wprawdzie nie kwestionuje, że otrzymał pismo z dnia [...] listopada 2013 r., a następnie kolejne pismo z dnia [...] listopada 2013 r., w którym Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi poinformował go, że nie posiada żądanych informacji, proponując w związku z tym zwrócenie się do Ministerstwa Środowiska, lecz uważa, że w takiej sytuacji organ winien wydać decyzję odmowną. Należy zatem wyjaśnić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej sąd administracyjny jest uprawniony do kontroli organu administracji tylko pod kątem przesłanek określonych w ustawie. Może zatem jedynie badać, czy żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., czy organ do którego wystąpiła strona jest organem władzy publicznej lub innym organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. oraz czy organ udzielił tej informacji, czy też odmówił jej udzielenia lub umorzył postępowanie - w formie decyzji administracyjnej, czy też poinformował wnioskodawcę pisemnie, że danej informacji nie posiada lub, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Żaden z przepisów powołanej ustawy u.d.i.p. ani przepisów p.p.s.a. nie upoważnia natomiast sądu administracyjnego do weryfikacji udzielonej informacji publicznej pod kątem jej zgodności ze stanem rzeczywistym, czy też prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy organ faktycznie daną informację posiada. Sąd administracyjny nie ma bowiem uprawnień sądu karnego i nie może badać prawdziwości odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Dodatkowo należy podnieść, że w przypadku bezczynności organu sąd administracyjny może jedynie zobowiązać organ do rozpoznania wniosku w trybie określonym ustawowo. Z całą pewnością nie może natomiast nakazać organowi udostępnienia określonej informacji publicznej, zwłaszcza jeśli organ twierdzi że takiej informacji nie posiada. Niezależnie od wskazanych wyżej okoliczności, powodujących, że skarga jest niezasadna, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 46 ustawy - Prawo łowieckie z dnia 13 października 1995 r. (Dz. U. 2005 r. Nr 127, poz. 1066 z późn. zm.) dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego obowiązany jest do wynagradzania szkód wyrządzonych w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny. Odpowiedzialność dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego podlega modyfikacji ze względu na szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną. Za szkody zaś wyrządzone przez zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną odpowiada Skarb Państwa, a odszkodowanie ze środków budżetu państwa wypłaca bądź PGL Lasy Państwowe bądź zarząd województwa w zależności od położenia uprawy dotkniętej szkodą. Ponadto, zgodnie z art. 49 ww. ustawy, Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa, określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania przy szacowaniu szkód w uprawach i płodach rolnych oraz wypłat odszkodowań za szkody, uwzględniając terminy zgłoszenia szkody, obowiązek szacowania wstępnego i ostatecznego oraz obszar uszkodzonej uprawy. Na podstawie art. 49 pow. ustawy - Prawo Łowieckie wydane zostało przez Ministra Środowiska rozporządzenie z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie sposobu postępowania przy szacowaniu szkód oraz wypłat odszkodowań za szkody w uprawach i płodach rolnych (Dz.U. 2010 r. Nr 45, poz. 272). Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.