II SAB/Wa 150/09

1 Dnia 18 grudnia 2009 r. 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: 2 3 Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej 4 po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wniosku z dnia [...] marca 2009 r. postanawia - odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. R. Z. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o znowelizowanie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, w kierunku możliwości odejścia na emeryturę wyłącznie na wniosek policjanta, bez możliwości jego represyjnego stosowania, jako obligatoryjnego, oraz przywrócenie, szczególnie w dobie kryzysu, zwolnionych w tym trybie policjantów. Zdaniem wnioskodawcy art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, daje przełożonym instrument prawny (mobbingowy) usuwania ze służby podwładnych, "którzy bez oderwania od wieku na obecnym stanie prawnym z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego (niekoniecznie wysługi w Policji)" represyjnie są zwalniani ze służby, w tym przed ukończeniem pięćdziesiątego roku życia, w pełni sił intelektualnych i bogatego doświadczenia zdobywanego latami w służbach działalności podstawowej. Podniósł, że jego osoba stanowi dowód na powyższe działania, albowiem został on relegowany z Policji będąc w sile wieku, przed ukończeniem pięćdziesiątego roku życia, z dużym doświadczeniem w pracy, posiadając stopień naukowy doktora nauk prawnych a obecnie "oportunistyczna i demagogiczna postawa podległej Ministrowi Komendy Głównej, nie pozwala mu wrócić do służby i położyć kres bezprawiu". W odpowiedzi na ww. wniosek Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] poinformował R. Z., że sprawa uchylenia rozkazów o jego zwolnieniu ze służby w Policji była już rozpatrywana i wyczerpany został tok instancji oraz tryb sądowy w tej sprawie, tym samym brak jest prawnych podstaw do ponownego, merytorycznego rozpatrzenia wniosku w tym zakresie. Odnosząc się do wniosku w zakresie stosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, Minister wskazał, że zgodnie z ww. uregulowaniem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia przez niego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Instytucja rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego, określona w ww. przepisie, nie jest wykorzystywana do stosowania mobbingu w Policji, a zwolnienie ze służby na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Po otrzymaniu ww. pisma R. Z. skierował do MSWiA kolejne pismo, datowane na dzień [...] kwietnia 2009 r., wskazując, że odpowiedź Ministra odczytuje jako skandaliczną, a jako strona oczekuje na merytoryczne wyjaśnienie jego zwolnienia ze służby "w trybie fakultatywnego przepisu prawnego ze względu na dobro służby". W odpowiedzi na przedmiotowe pismo z dnia [...] kwietnia 2009 r., organ, pismem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], poinformował wnioskodawcę, że nie przewiduje się prowadzenia prac legislacyjnych, mających na celu zmianę treści przepisu art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Organ dodał, że we wszystkich wypadkach fakultatywnego zwolnienia ze służby policjanta z przyczyn ustanowionych w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji, ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Pismem z dnia [...] maja 2009 r., skierowanym do MSWiA, wnioskodawca podniósł, że w trybie art. 35 kpa oczekuje na wyczerpującą merytoryczną odpowiedź o racjonalnych powodach jego zwolnienia w skandalicznych okolicznościach ze służby. Odpowiadając na ww. pismo organ, pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], wyjaśnił, że sprawa uchylenia rozkazów o zwolnieniu była już rozpatrywana i wyczerpany został tok instancyjny, tak, że brak jest prawnych podstaw do ponownego rozpatrzenia sprawy. Kolejnym pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. R. Z. wskazał, że jeżeli Minister nie poda powodów jego zwolnienia ze służby, to skieruje on skargę do sądu na bezczynność organu. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na ww. pismo, pismem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] poinformował R. Z., że podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. Pismem z dnia 07 sierpnia 2009 r. R. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wniosku z dnia [...] marca 2009 r. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi skarżący podniósł, że pomimo wielokrotnie ponawianych żądań wskazania powodów zwolnienia go ze służby, nie wskazano mu powodów rozwiązania stosunku służbowego. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: - decyzje administracyjne; - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; - bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z art. 3 § 3 ww. ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na czynności organu w trybie postępowania wnioskowo-skargowego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę. Analiza pisma skarżącego z dnia [...] marca 2009 r., w którym skarżący wnosi "o znowelizowanie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji", a w dalszej korespondencji z organem o merytoryczne wyjaśnienie jego zwolnienia ze służby "w trybie fakultatywnego przepisu prawnego ze względu na dobro służby", pozwala na stwierdzenie, iż jest to wniosek w trybie wnioskowo-skargowym, uregulowanym w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Mając na względzie przepis art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznać należy, iż w postępowaniu skargowo-wnioskowym brak jest podstaw prawnych do rozstrzygania wniosku skierowanego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w formach przewidzianych w ww. przepisie. Tryb skargowo-wnioskowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Stąd też do skarg i wniosków nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 wskazanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.