II SAB/Wa 151/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozliczeń rocznych dotyczących pobrania nienależnego świadczenia emerytalnego postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] wydał decyzję nr [...] o rozliczeniu rocznym policyjnej emerytury za 2008 r. w której stwierdzono, iż w roku 2008 K. J. pobrał nienależne świadczenie w kwocie [...] zł. Następnie w dniu [...] grudnia 2011 r. wydana została decyzja nr [...] o rozliczeniu rocznym policyjnej emerytury za 2009 r. Z uwagi na zaświadczenie o wysokości osiągniętego przychodu w 2009 r. organ emerytalny dokonał rozliczenia i stwierdził, iż w 2009 r. K. J. pobrał nienależne świadczenie w kwocie [...] zł. Wymienione decyzje zawierały stosowne pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania. Zainteresowany stosując się do pouczenia zaskarżył wspomniane decyzje do Sądu Okręgowego w [...]. Niezależnie od powyższego, K. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż Dyrektor Zakładu Emerytalno – Rentowego, uporczywie uchyla się od wydania wymaganych przepisami prawa, orzeczeń administracyjnych stosując w ich miejsce pisma stanowiące informacje, oświadczenia woli, interpretacje przepisów, czy też decyzje cywilnoprawne. Ponadto zarzucił organowi, kierowanie złożonych odwołań do sądu powszechnego, nawet gdy orzeczenie podlega przepisom ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zdaniem wymienionego, sąd powszechny nie posiada odpowiednich uprawnień kontrolnych, natomiast Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, działa jak organ administracji państwa i podlega wszelkim rygorom prawa administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 powołanego artykułu). W przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się ona w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 (pkt 1-4a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) -dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. w zakresie wydawania decyzji administracyjnych, postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Kwestie związane z zaopatrzeniem emerytalnym policjantów zostały uregulowane w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Ustawodawca przyjął w art. 32 ust. 4 powołanej ustawy, że od decyzji o zaopatrzeniu emerytalnym i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. W tego rodzaju sprawach sądem właściwym jest zatem sąd powszechny właściwy w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych o czym skarżący został prawidłowo pouczony w otrzymanych decyzjach i z którego uprawnienia skorzystał. Przepis art. 11 wymienionej ustawy, odsyła do przepisów m.in. Kodeksu postępowania administracyjnego, wyłącznie w sprawach nieuregulowanych w ustawie. W związku z tym, że w tego rodzaju sprawach organ nie jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, która podlegałaby kontroli sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że sądowoadministracyjną kontrolą, nie jest objęta również przewlekłość organu w sprawach zaopatrzenia emerytalnego. Skarga jest zatem niedopuszczalna. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4a i 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. .