II SAB/Wa 152/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 17 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: 1) W. M. 2) M. M.. 1) małoletniego P. M. w imieniu którego działa W.M. –przedstawiciel ustawowy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Z zebranych w sprawie dokumentów i pism oraz załączników skarżących wynika, że przed Sądem Rejonowym. W.III Wydział Cywilny toczy się sprawa z powództwa skarżących. W.M., działający w imieniu własnym i swojego małoletniego syna P. oraz jako pełnomocnik swojego brata M.M. w dniu 19 marca 2004 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo, w którym domagał się nakazania Ministrowi Sprawiedliwości okazania mu dokumentów dotyczących, wszczętej z inicjatywy skarżącego, lustracji zawisłej przed Sądem Rejonowym W. III Wydział Cywilny sprawy z powództwa skarżących. Zgodnie z treścią art. 3 par. 2, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), wojewódzkie sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg miedzy innymi na: decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, bezczynność organów administracji. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego musi spełniać wymogi przewidziane dla pism procesowych i nadto sprecyzować jakiego aktu administracyjnego dotyczy, czy też jest to skarga na bezczynność (czyli brak działania) określonego organu (art. 57). Sprecyzowania przedmiotu skargi musi dokonać sam skarżący. Sąd nie może domniemywać intencji skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny kilkakrotnie wzywał na zasadzie art. 6 Pana W.M. do sprecyzowania skargi w zakresie jej przedmiotu (czy jest to skarga na konkretny akt administracyjny – decyzja, postanowienie, czy też skarga na brak działania określonego organu – skarga na bezczynność), każdorazowo udzielając szerokich wyjaśnień i pouczeń – pismo z 15 kwietnia 2004 r., doręczone 23 kwietnia 2004 r. – pismo z 24 maja 2004 r., doręczone 31 maja 2004 r. – pismo z 23 czerwca 2004 r., doręczone 30 czerwca 2004 r. –pismo z 14 lipca 2004 r., którego mimo dwukrotnego awizowania (23 sierpnia i 31 sierpnia 2004 r.) skarżący nie podjął w terminie. Na każde z tych pism, poza ostatnim, skarżący udzielał odpowiedzi tłumacząc w sposób szczegółowy przebieg różnych czynności lecz nadal, co na tym etapie postępowania jest najważniejsze, nie sprecyzował w sposób formalny przedmiotu skargi. Ze zgromadzonego w sprawie materiału i pism skarżącego można domyślać się, że działanie Pana W. M. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym przypuszczalnie może dotyczy skargi na bezczynność Ministra Sprawiedliwości. Jednakże w dalszych pismach skarżący podnosi, ten zarzut także wobec Prezesa Sądu Okręgowego w W. Nie jest także jasne, w świetle wywodów skarżącego, czy żądanie udostępnienia mu akt z czynności nadzorczych dotyczy akt będących w gestii Ministra Sprawiedliwości, czy w gestii Prezesa Sądu Okręgowego w W. Sprecyzowania przedmiotu skargi oraz organu, który będzie stroną postępowania musi dokonać sam skarżący. Sąd nie może domniemywać intencji skarżącego w tym zakresie. Z tych też względów, wobec nieusuniętego przez skarżącego braku formalnego skargi, nie można sprawie nadać dalszego merytorycznego biegu i dlatego na zasadzie art. 58 par. 1 pkt. 3 i art. 16 par. 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak na wstępie. Zaznaczyć tu należy, że niniejsze rozstrzygnięcie kończy postępowanie, lecz nie jest rozstrzygnięciem zamykającym skarżącemu ponowne wniesienie skargi przy zachowaniu rygorów określonych w art. 46 i 57 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.