II SAB/Wa 153/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B. J. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; 2. zasądzić od Prezydenta Miasta P. na rzecz skarżącej B. J. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie jej wniosków z dnia [...] marca 2011 r., [...] czerwca 2011 r. i [...] sierpnia 2011 r., w których zwróciła się o udostępnienie m.in. następujących informacji: 1) wydanie uwierzytelnionej pełnej planszy w zakresie układu przestrzennego (załącznik nr 1) oraz wydanie uwierzytelnionego pełnego tekstu (załącznik nr 2) planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla jednorodzinnego [...] zatwierdzonego zarządzeniem nr [...] Naczelnika Miasta P. z dnia [...] stycznia 1977 r., 2) wskazanie wielkości "działki normatywnej" w okresie sporządzania ww. planu, 3) udzielenie informacji, kiedy dokonano zmian do ww. planu i czego te zmiany dotyczyły. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia żądanych informacji, ukaranie go grzywną i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przedstawił chronologicznie stan korespondencji pomiędzy stronami do dnia wniesienia skargi. Ponadto, organ ustosunkował się do zarzutów podniesionych w skardze i podał, co następuje: Projekt planu szczegółowego osiedla budownictwa jednorodzinnego [...] został sporządzony przez Biuro Planowania Rozwoju w [...] na zlecenie Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...]. Zarządzeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 1977 r. Naczelnik Miasta P. zatwierdził plan szczegółowego zagospodarowania przestrzennego budownictwa jednorodzinnego osiedla [...] w P. położonego [...]. Uwierzytelnione dokumenty skarżąca odebrała osobiście w dniu [...] kwietnia 2011 r. nie kwestionując ich. Organ podał, że dla terenu osiedla [...] przyjęto wielkość działki budowlanej równą wielkości dwunormatywnej (według normatywu obowiązującego w okresie sporządzania planu) z uwzględnieniem możliwości drobnych odstępstw wynikających z ustaleń dokonanych w okresie poprzedzającym sporządzenie planu, postulatów mieszkańców oraz ograniczeń wynikających ze stanu istniejącego. Organ podał również, że plan zagospodarowania terenu osiedla domów jednorodzinnych w M. został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1979 r. Nie odnaleziono załącznika nr 1 do tej decyzji. Na podstawie posiadanych dokumentów można domniemywać, że na terenie objętym powyżej określoną decyzją zostało zrealizowane osiedle domów jednorodzinnych – Spółdzielczego Zrzeszenia Budowy Domów Jednorodzinnych [...] w formie zabudowy wolnostojącej i bliźniaczej na wydzielonych działkach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyżej określonych przepisów sądy administracyjne orzekają, w zakresie swojej właściwości, m.in. w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zdaniem Sądu, skarga B. J. na bezczynność Prezydenta Miasta P. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Natomiast art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (...). Generalnie dostęp do informacji publicznej wynika z zasady udziału obywateli w życiu publicznym i sprawowania społecznej kontroli i tylko w tym celu obywatel ma prawo uzyskania wiedzy o sprawach publicznych. Podkreślić należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Zdaniem Sądu, żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż dotyczą informacji wynikającej z realizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dostęp do poszczególnych etapów procesowania planistycznego ma z mocy postanowień ustawy charakter powszechny, a zatem nie ogranicza się ani do właścicieli, ani użytkowników wieczystych nieruchomości położonych na obszarze objętym planem (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SAB/Po 9/06). Z akt sprawy wynika, że organ reagując na wnioski skarżącej udzielał jej informacji, aczkolwiek informacje te nie były, jak słusznie podnosiła skarżąca, pełną realizacją jej wniosków. W ocenie Sądu, organ w pełni zrealizował żądanie skarżącej dopiero pismem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. Powyższe nastąpiło już po wniesieniu skargi. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że organ nie zrealizował jej wniosku w zakresie pkt 2. Natomiast w zakresie pkt 3 wniosek zrealizował częściowo. Na rozprawie skarżąca stwierdziła, że w zakresie pkt 3 posiada żądaną informację, ale oczekuje jej potwierdzenia przez organ. W tym miejscu, Sąd podkreśla, że żądać można udzielenia informacji, której się nie posiada. Natomiast skarżąca żąda potwierdzenia informacji, która jest jej znana. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącej, że organ nie udzielił jej informacji określonej w pkt 2 skargi dot. "działki normatywnej" określonej w przedmiotowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sam fakt, że skarżąca nie jest zadowolona z udzielonej informacji nie oznacza, że organ informacji nie udzielił. Organ nie ma obowiązku domniemywać, że skarżąca żądając informacji w tym zakresie może mieć na myśli wielkość działki wyrażonej w metrach kwadratowych. Reasumując, stwierdzić należy, że organ pozostawał w bezczynności, ale bezczynność ta ustała w wyniku wniesionej skargi. Jednocześnie, Sąd stwierdza, że dochodzenie roszczeń z tytułu odebrania nieruchomości niezgodnie z prawem, jak podała skarżąca na rozprawie, nie może następować poprzez wykorzystanie ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na jej charakter. Celem bowiem tej ustawy jest realizacja interesu społecznego, a nie interesu prywatnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ uwzględnił skargę B. J. w sposób określony w treści przepisu art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego (już po wniesieniu skargi), a przed wydaniem wyroku organ skorzystał z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w powołanym powyżej przepisie i rozpatrzył wniosek, co do którego pozostawał w bezczynności, to postępowanie stało się bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 § 1 wyżej wymienionej ustawy.