II SAB/Wa 156/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi J.R. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2020 r. o sygn. akt I OSK 532/20 oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. Pan J. R. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wyłączenie stosowania wobec niego art. 15c, 22a i 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723). Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej odmówił wyłączenia stosowania wobec Pana J. R. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Na powyższe rozstrzygnięcie ww. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2018 r. nr [...]. Pan J. R. złożył skargę na ww. decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2019 r., sygn. akt SA/Wa 291/19, oddalił skargę Pana J. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] [...] stycznia 2019 r. Na powyższy wyrok Pan J. R. złożył skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 532/20 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2019 r., sygn. akt SA/Wa 291/19, oraz zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] z dnia [...] października 2018 r. W dniu 20 stycznia 2021 r. do organu wpłynęło w niniejszej sprawie ponaglenie Pana J. R. . Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a powołanej ustawy. Dnia 25 stycznia 2021r. J. R. nadał w Urzędzie Pocztowym przesyłkę zawierającą skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozpoznaniu wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie. Skarżący wniósł w niej o : 1. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wydanie orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzającego, że organ - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. 2. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania Decyzji będącej odpowiedzią na złożony wniosek z dnia [...].11.2020 r. w terminie 14 dni . 3. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 P.p.s.a. zobowiązanie organu administracji do uznania uprawnienia i obowiązku wynikającego z przepisów prawa . 4. Na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdzenie w wydanym orzeczeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 5. Na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a wymierzenie organowi administracji maksymalnej kwoty grzywny przewidzianej w art. 154 § 6 P.p.s.a. za naruszenie przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego ,tj. : art. 6 kpa ,art. 7 kpa, art. 12 par. 2 kpa, art.35 par. 1 kpa ,art. 35 § 2 kpa, art. 36 kpa,, art. 37 § 4 kpa , art. 37 § 5 kpa ,art. 37 § 6 kpa ,art. 365 § 1 kpc ,Działu VI Kodeksu Postępowania Cywilnego oraz nie wykonywanie wiążącego dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Prawomocnego Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego I OSK 532/20 z dnia 05.11.2020r. i nie wykonywanie wiążącego na podstawie art. 365 par. 1 k.p.c. dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Prawomocnego i Podlegającego Wykonaniu Wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] z dnia [...].03.1998 r. 6. Na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 7 P.p.s.a przyznanie od organu -Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego maksymalnej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej prawem tytułem poniesionej szkody przez skarżącego ( stronę postępowania ) w związku z niewykonywaniem przez organ administracji od 01.10.2017 r. Prawomocnego , Podlegającego Wykonaniu i wiążącego na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Wyroku Sądu [...] w [,,,] [...] z dnia [...].03.1998 r. przyznającego skarżącemu ( stronie postępowania } dodatek do świadczenia emerytalnego za inwalidztwo pozostające w związku ze służbą ,a także pominięcia w uchylonych przez NSA w Warszawie decyzjach Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wiążącej mocy tego Wyroku oraz nie wykonywanie do chwili obecnej wiążącego dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego I OSK 532/20 z dnia 05.11.2020 r. i braku wydania nowej Decyzji w przedmiocie złożonego wniosku przez skarżącego . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że w dniu [...] stycznia 2021r. wydał w sprawie decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę uznać należy za niezasadną. Zgodnie z treścią przepisu art.3 § 2 pkt.8 ustawy z dnia 30.08.2007r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153 poz. 2325 z póżn. zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art.3 § 2 pkt.1-4 tej ustawy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy istnieją przesłanki ku temu, aby nakazać organowi administracji dopełnienia stosownych czynności. Ustalenia wymagała więc okoliczność, czy na dzień wywiedzenia niniejszej skargi na bezczynność organ pozostawał w bezczynności, czy też wydał już w sprawie rozstrzygnięcie. Fakt istnienia w obrocie prawnym decyzji, w momencie wywiedzenia skargi na bezczynność, uniemożliwiałby bowiem zarówno stwierdzenie faktu bezczynności, jak również uniemożliwiałby zobowiązywanie organu do działania. Takie zobowiązanie – wobec wywiązania się przez organ administracji z obowiązku wydania decyzji – byłoby bezcelowe. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż organ nie dopuścił się bezczynności. W tym samym dniu, w którym skarżący wywiódł niniejszą skargę na bezczynność, organ wydał też decyzję w sprawie. Gwoli wyjaśnienia koniecznym wydaje się podkreślenie, że ustawodawca regulując problematykę terminów procesowych, jako najkrótszą jednostkę czasową oznaczył jeden dzień. Stąd, skoro czynności procesowe stron niniejszego postępowania (wniesienie skargi i wydanie decyzji) zostały dokonane w tym samym dniu, to w świetle zasad procedury administracyjnej nie sposób było uznać, że w dniu wywodzenia skargi na bezczynność, zarzucana skargą bezczynność istniała jeszcze po stronie organu. Na marginesie dodać należało, iż w zakresie przedmiotowym niniejszej sprawy nie mieściła się materia uwzględniania przez organ administracji, wskazanego w skardze wyroku Sądu powszechnego. Sprawa rozpatrywana przez tut. Sąd dotyczyła jedynie bezczynności a nie kwestii merytorycznego orzekania o przysługujących stronie uprawnieniach. W tym stanie sprawy stwierdzając, iż organ nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku, który zainicjował niniejsze postępowanie, w dniu wywiedzenia przedmiotowej skargi, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 2325 z późn. zm.).