II SAB/Wa 157/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Andrzej Góraj Protokolant Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 12 marca 2009 r. o udzielenie informacji publicznej dotyczącej warunków przechowywania w laboratoriach kryminalistycznych Policji przedmiotów i substancji stwarzających niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia obywateli oraz ich mienia 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. Ś. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych powiększoną o kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) stanowiącą 22% należnego podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił Komendantowi Głównemu Policji nieudzielanie informacji publicznej w przedmiocie warunków przechowywania w laboratoriach kryminalistycznych Policji przedmiotów i substancji stwarzających niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia obywateli oraz ich mienia. Skarżący wskazał, iż wnioskiem z dnia 12 marca 2009 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z żądaniem udostępnienia informacji w przedmiocie, o którym wyżej mowa. W szczególności K. interesowały odpowiedzi na następujące pytania: 1. czy w laboratoriach kryminalistycznych Policji w latach 2005-2008 składowano lub przechowywano zatrzymane dla potrzeb postępowania karnego przedmioty i substancje niebezpieczne dla życia lub zdrowia, o których mowa w powoływanym rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i miejsca przechowywania w postępowaniu karnym przedmiotów i substancji stwarzających niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia oraz warunków i sposobu ich zniszczenia, w jakich ilościach, jak długo, w jakich warunkach, czy warunki te spełniają wymagania przewidziane dla przechowywania danego typu przedmiotów lub substancji, określone w odrębnych przepisach? 2. czy w laboratoriach kryminalistycznych Policji obecnie składowane są lub przechowywane dla potrzeb postępowania karnego przedmioty i substancje niebezpieczne dla życia lub zdrowia, o których mowa w powoływanym rozporządzeniu, w jakich ilościach, w jakich warunkach, czy warunki te spełniają wymagania przewidziane dla przechowywania danego typu przedmiotów lub substancji, określone w odrębnych przepisach? 3. czy zawsze, w okresie 2005-2009 w przypadkach zabezpieczania dla potrzeb procesu karnego przedmiotów i substancji niebezpiecznych dla życia lub zdrowia, o których mowa w powoływanym rozporządzeniu, stosowano się do dyspozycji przepisów powoływanego rozporządzenia? 4. ile razy w okresie 2005-2009 przedmioty i substancje niebezpieczne dla życia lub zdrowia, o których mowa w rozporządzeniu, Policja przekazywała do magazynów Wojskowego Instytutu Technicznego Uzbrojenia i Wojskowego Instytutu Techniki Inżynieryjnej, laboratoriów Wojskowego Instytutu Chemii i Radiometrii lub składowisk substancji promieniotwórczych odpadów radioaktywnych Państwowej Agencji Atomistyki? 5. czy osoby wykonujące czynności związane z transportem, przechowywaniem zatrzymanych dla potrzeb postępowania karnego przedmiotów i substancji niebezpiecznych dla życia lub zdrowia, podczas których następował z nimi kontakt, były odpowiednio przeszkolone w zakresie zasad bezpieczeństwa? 6. czy miały miejsce przypadki naruszenia przepisów rozporządzenia, kto za to odpowiadał, czy wyciągnięto wobec tych osób konsekwencje karne lub dyscyplinarne w związku z narażeniem na utratę zdrowia lub życie podwładnych? Skarżący zarzucił, iż w odpowiedzi na powyższe pismo [...] M. P. nie wykazał, aby działał z upoważnienia Komendanta Głównego Policji i ograniczył się wyłącznie do udzielenia K. lakonicznych i szczątkowych informacji, dotyczących przestrzegania prawa w komórkach organizacyjnych podległej mu bezpośrednio Komendy Głównej Policji, nie zaś we wszystkich laboratoriach kryminalistycznych, wliczając w to filie zlokalizowane w byłych miastach wojewódzkich. K. podkreślił, iż uzyskanie informacji w sprawie warunków przechowywania w laboratoriach kryminalistycznych Policji przedmiotów i substancji stwarzających niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia leży nie tylko w interesie Stowarzyszenia, ale również w interesie wszystkich obywateli Rzeczypospolitej, zatem w przedmiotowej sprawie organ powinien przyjąć istnienie przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i udzielić odpowiedzi na skierowane do niego pytania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niepodlegającej kognicji sądów bądź o jej oddalenie, wskazując, iż udzielił informacji na wszystkie poruszone przez wnioskodawcę zagadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Należy wskazać, iż bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Od "milczenia" organu trzeba odróżnić sytuację, w której organ odpowiada na wniosek o udzielenie informacji publicznej, lecz nie może podać pełnych informacji, bo ich po prostu nie posiada. W takiej sytuacji odpowiedź organu na wniosek zainteresowanego podmiotu należy potraktować jako udzielenie informacji, choć oczywiście takie stanowisko organu może nie satysfakcjonować zainteresowanego. W przeciwnym razie, w sytuacji, gdy organ nie ma żądanej informacji, ewentualne orzeczenie sądu zobowiązujące do udzielenia informacji byłoby w ogóle niewykonalne. Nie można bowiem zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, iż skarga nie jest zasadna, gdyż Komendant Główny Policji nie pozostaje w bezczynności wobec wniosku K. z dnia 12 marca 2009 r. W odpowiedzi na ten wniosek, Dyrektor Gabinetu KGP [...] M. P. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], przedstawił informację w sprawie warunków przechowywania w laboratoriach kryminalistycznych przedmiotów i substancji stwarzających niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia, którą dysponują komórki organizacyjne Komendanta Głównego Policji. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępnienia informacji są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będąc w posiadaniu takich informacji. Posiadanie należy identyfikować z istnieniem określonego stanu faktycznego, w którym w dyspozycji konkretnego podmiotu znajduje się informacja o jaką występuje zainteresowany. Brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organu, iż nie pozostają w jego dyspozycji informacje na temat warunków przechowywania materiałów i substancji stwarzających niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia w laboratoriach jednostek Policji, niepodległych bezpośrednio Komendantowi Głównemu Policji. Ponieważ w ustawie położono akcent na "fakt posiadania informacji", stąd zarzut, iż organ mógł uzyskać informacje na temat warunków przechowywania materiałów w laboratoriach Komend Wojewódzkich Policji czy innych jednostek, a także dotyczące przeszkolenia osób w zakresie zasad bezpieczeństwa bhp, nie może odnieść skutku. Jak już wyżej wskazano, udzielenie informacji żądanej przez wnioskodawcę następuje w formie czynności materialno-technicznej. Nie jest to więc postępowanie administracyjne regulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, wymagającymi załatwienia sprawy przez piastuna organu. Zatem wątpliwości skarżącego, czy osoba udzielająca odpowiedzi działała z upoważnienia Komendanta Głównego Policji, nie wymagają badania w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do zawartego w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia [...] marca 2010 r. żądania wykazania prawidłowości udzielonego pełnomocnikowi organu pełnomocnictwa, należy stwierdzić, iż w dacie jego udzielenia, tj. [...] listopada 2009 r. nadinsp. Tadeusz Budzik piastował stanowisko Komendanta Głównego Policji i był uprawniony do upoważnienia radcy prawnego D. W. do reprezentowania organu, tj. Komendanta Głównego Policji przed organami i sądami. Brak jest ponadto uzasadnionych przesłanek pozwalających na przyjęcie, iż pełnomocnik nie pozostaje w stosunku pracy z Komendą Główną Policji. Ponieważ organ nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, skarga podlegała oddaleniu. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku. O kosztach rozstrzygnięto w myśl art. 250 powołanej wyżej ustawy.