II SAB/Wa 164/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na bezczynność Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w przedmiocie wniosku z dnia 6 czerwca 2008 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. B. D. wniósł w dniu 6 września 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w przedmiocie wniosku z dnia 6 czerwca 2008 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wskazał, że jego pytania dotyczyły cieku płynącego oraz zbiornika retencyjnego usytuowanych w miejscowości rekreacyjnej S., gmina O., a celem jest uzyskanie informacji publicznej o statusie prawnym tego cieku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że celem wniosku skarżącego z dnia 6 czerwca 2008 r. nie było uzyskanie informacji publicznej, ale wykładni prawa w odniesieniu do konkretnie określonego cieku. Ponadto Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej dodał, że na wszystkie pytania zostały skarżącemu udzielone odpowiedzi. Natomiast w przypadku, gdyby Sąd nie podzielił wniosku o odrzucenie skargi, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Zatem w pierwszej kolejności należy zbadać, czy Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej rzeczywiście pozostawał w bezczynności, tzn. czy był zobowiązany do wydania decyzji, postanowienia lub innego aktu albo podjęcia czynności, na którą mogłaby być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu wniosek skarżącego z dnia 6 czerwca 2008 r. nie stanowił wniosku o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku tym skarżący domagał się bowiem ustalenia statusu prawnego wskazanego cieku oraz zbiornika retencyjnego, a także wykładni przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) w tym kontekście. Tymczasem istotą dostępu do informacji publicznej jest możliwość uzyskania informacji o działaniach organów administracji publicznej i samorządowej oraz swoista ich kontrola przez społeczeństwo. Udostępnieniu informacji odpowiada zapoznanie się, dowiedzenie się o niej przez drugą stronę, celem zaś jest kontrola działania oraz ewentualne pociągnięcie do odpowiedzialności osób sprawujących funkcje publiczne. Natomiast interpretacja prawa nie wchodzi w zakres dostępu do informacji publicznej, ponieważ zmierza do wyjaśnienia treści przepisów, nie zaś do udzielenia informacji o ich treści. Ponadto Sąd stwierdza, że część pytań skarżącego stanowi wyłącznie polemikę z uzyskanymi wcześniej, również od innych organów administracji publicznej, informacjami. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.