II SAB/Wa 165/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o wyrównanie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy postanawia: odrzucić skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga M. K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o wyrównanie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. M. K. (zwany dalej: "skarżący"), złożył do Komendanta Głównego Policji (zwany dalej: "organ") wniosek o wyrównanie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. (data wpływu do organu – 2 grudnia 2020 r.) skarżący wniósł do organu ponaglenie podnosząc, że organ pozostaje w bezczynności w sprawie rozpoznania ww. wniosku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] organ, działając na podstawie na postawie art. 114 ust. 1 pkt 2 i art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm.) w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610) Komendant Główny Policji odmówił M. K. wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Pismem z dnia 27 stycznia 2021 r. (data nadana w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. Skarżący wskazał, że do dnia [...] grudnia 2020 r. organ nie wydał decyzji w niniejszej sprawie. Podniósł, że takie postępowanie organu wyczerpuje wszelkie znamiona bezczynności i narusza istotne prawa strony. Zatem skarga jest konieczna i uzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że w sprawie wydana została decyzja z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) sądy administracyjne, sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm., zwana dalej: k.p.a.). I tak bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z treści przywołanej definicji normatywnej należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Opisany wyżej stan faktyczny sprawy wskazuje, że wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. został rozpoznany poprzez wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]. Natomiast złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu wniesiona została już po wydaniu ww. decyzji. Skoro skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ decyzji, czyli po ustaniu bezczynności w zakresie rozpatrzenia jego wniosku, uznać należało, że skarga ta jest niedopuszczalna. Wydanie przez organ decyzji przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi bowiem przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zatem złożona skarga nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Powyższe stanowisko Sądu potwierdza podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwała w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia ww. uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.