II SAB/Wa 170/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2014 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącej T.K. z dnia [...] kwietnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K.K. kwotę 420 zł (słownie: czterysta dwadzieścia złotych) oraz kwotę 96,60 zł (słownie: dziewięćdziesiąt sześć złotych 60/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przed Sądem I i II instancji. T. K. w dniu 24 sierpnia 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze podnosiła, iż organ informował ją w swoich pismach o załatwieniu sprawy w terminie do dnia 24 lipca 2012 r., jednakże mimo upływu terminu informacja nie została udzielona. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, iż T. K. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2012 r., uzupełnionym w dniu [...] maja 2012 r. w trybie informacji publicznej zwróciła się o udostępnienie następujących dokumentów: 1. dokumentu, który informuje Wojewodę [...], że dla nieruchomości [...] - wł. pp. S. łącznie z decyzją Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] [...] z dnia [...] maja 1966 r. zezwalającej na budowę budynku mieszkalnego na działce należącej do Skarbu Państwa użytkowanej jako ulica, ujętej w planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego w 1934 r. przez Wojewodę [...] jako ul. [...], a po włączeniu [...] do [...] jako [...]. Ta lokalizacja ulicy obowiązywała do zatwierdzenia planu w 1969 r.; 2. dokumentu, którym Prezydent [...] wszczyna postępowanie mające na celu odtworzenie akt sprawy – zobowiązany wystąpieniem Wojewody [...] Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...], które zostało wysłane wnioskodawczyni w dniu 17 lipca 2012 r. (potwierdzenie odbioru pisma z dnia 27 lipca 2012 r.) poinformowano, że w związku z pismem z dnia 23 lutego 2012 r. Kierownika [...] w sprawie wniosku o uchylenie decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] nr [...] z dnia [...] maja 1966 r., przekazano uwierzytelnione kopie dokumentacji dotyczącej ww. decyzji wraz z kopią projektu budowlanego, w tym dokumenty o które było wystąpienie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) do [...] Urzędu Wojewódzkiego. Tym samym udzielono T. K. odpowiedzi w terminie zgodnym z pismem znak [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. to znaczy do dnia 24 lipca 2012 r. Ponadto, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia w trybie art. 161 § 1 k.p.a. decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] nr [...] z dnia [...] maja 1966 r. udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ul. [...] (obecnie ul. [...]) w W. Na to postanowienie zostało złożone przez T. K. zażalenie, które w dniu 24 sierpnia 2012 r. wraz z aktami sprawy, łącznie z dokumentami których dotyczyło wystąpienie, zostało przesłane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W dniu [...] września 2012 r. kopie dokumentów, o które skarżąca występowała wnioskiem z dnia [...] lipca 2012 r. zostały nadesłane do Urzędu Dzielnicy [...], co umożliwiło w dniu 14 września 2012 r. zrealizowanie wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 396/12 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącej T. K. z dnia [...] kwietnia 2012 r., zmodyfikowanego w dniu [...] kwietnia 2012 r., o udostępnienie informacji publicznej oraz stwierdził, iż bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. K. wynagrodzenie w zakresie poniesionych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Sąd uznał bowiem, że udzielona przez organ odpowiedź nie stanowi realizacji wniosku skarżącej sprecyzowanego w dniu [...] kwietnia 2012 r., a ponadto w istocie precyzyjnie nie ustalił treści żądania skarżącej. W wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej T. K., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1469/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W wyroku tym wskazano, iż rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ponownie rozpoznając sprawę będzie rozważenie i wskazanie organowi, czy organ winien jeszcze raz rozpoznać wniosek strony w dotychczasowym brzmieniu, czy też powinien wystąpić do strony o sprecyzowanie wniosku, a także czy bezczynność Prezydenta [...] w konkretnych okolicznościach tej sprawy stanowiła rażące naruszenie prawa, czy też nie i wydanie orzeczenia w tym przedmiocie. Orzeczenie to powinno zostać przez sąd uzasadnione zgodnie z wymogami art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów administracji. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podać, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku zaś, gdy informacja o jaką ubiega się zainteresowany nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Aby można było mówić o bezczynności podmiotu obowiązanego należy przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnił. W przypadku, gdy podmiot wezwany uznaje, że żądana informacja nie stanowi w istocie informacji publicznej, Sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go informacji. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż Prezydent [...] jest organem władzy publicznej, który w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej. Jak też nie budziło wątpliwości Sądów dotychczas orzekających w sprawie, iż przedmiot żądania skarżącej mieści się w pojęciu informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy). W świetle postanowień art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Realizując wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego trzeba w pierwszej kolejności wskazać, iż pismem z dnia 8 maja 2012 r., na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ wezwał skarżącą m.in. do sprecyzowania problematyki będącej przedmiotem wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. W odpowiedzi na to wezwanie T. K. w piśmie z dnia 30 kwietnia 2012 r. wskazała, iż "wniosek dotyczy dokumentów: 1. Dokumentu, który informuje Wojewodę [...] o zaginięciu akt [...], związanych z budową domu [...], 2. Dokumentu, którym Prezydent [...] wszczyna postępowanie mające na celu odtworzenie tych akt". W ocenie Sądu, żądanie skarżącej jest czytelne i nie wymaga podejmowania przez Prezydenta [...] dalszych czynności zmierzających do wyjaśnienia intencji wnioskodawczyni. W kręgu zainteresowania wymienionej znajdują się bowiem dwa dokumenty, tj. pismo informujące Wojewodę [...] o zaginięciu akt postępowania dotyczącego budowy ww. domu przy ul. [...] w W. oraz pismo Prezydenta [...] wszczynające postępowanie w sprawie odtworzenia tych akt. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy powtórzyć, że faktem jest, co wynika z akt, jak również sama skarżąca w złożonej skardze podała, iż w sprawie z jej wniosku otrzymała od organu pisma z dnia 12 czerwca 2012 r. i 27 czerwca 2012 r., w których organ poinformował, że udostępnienie informacji nastąpi w terminie do dnia 24 lipca 2012 r. "O ile można by zatem przyjąć, że do dnia 24 lipca 2012 r. organ nie pozostawał w bezczynności, to po tej dacie nie zawiadamiał już skarżącej o terminie udostępnienia informacji. W takich okolicznościach skarżąca wnosząc skargę z dnia 23 sierpnia 2012 r. (data wpływu do organu 24 sierpnia | 2012 r.) zasadnie zarzucała, że złożony przez nią wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został rozpoznany". Powyższa ocena pozostaje w dalszym ciągu aktualna. Wprawdzie w załączeniu do pisma z dnia 14 września 2012 r. organ przesłał skarżącej kopie następujących dokumentów: pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. – [...] z dnia [...] lutego 2012 r. o nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r.; pismo Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1965 r., skierowane do J. O.; pismo Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] maja 1963 r.; postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie [...]. oraz szkic działki budowlanej przy ul. [...], lecz którakolwiek z doręczonej zainteresowanej kopii nie stanowi realizacji wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Analiza ww. pism prowadzi do wniosku, iż żadne z ww. pism nie pochodzi od Prezydenta [...], jak też nie dotyczy informowania przez wymieniony organ o zaginięciu akt, bądź wszczęcia postępowania o odtworzenie akt. Z treści pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia 23 lutego 2012 r. wynika jedynie, iż to Wydział [...] tego urzędu zwraca się o przeprowadzenie postępowania mającego na celu odtworzenie akt sprawy oraz przesłanie uzyskanej w ten sposób dokumentacji. Jednakże z tego pisma nie wynika, czy Prezydent [...] poinformował o zaginięciu akt postępowania, a to właśnie ta informacja jest dla skarżącej istotna. Zatem do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd, Prezydent [...] nie poinformował skarżącej, czy posiada żądaną przez nią informację, jeżeli taką informację posiada, to czy przekazał wnioskowane dokumenty wraz z aktami sprawy Wojewodzie [...] do postępowania w sprawie o uchylenie w trybie art. 161 § 1 k.p.a. decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] maja 1966 r. sygn. akt [...], którego stroną jest skarżąca. Tym samym organ pozostaje w bezczynności co do wniosku skarżącej, pozostając przy tym w mylnym przeświadczeniu, że przy piśmie z dnia 14 września 2012 r. udzielił w sposób wyczerpujący żądanej informacji. Wprawdzie art. 1 ust. 2 stanowi, iż przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium", a skarżąca jako strona postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] korzysta na postawie przepisów k.p.a. z szerszych uprawnień niż gwarantuje to ustawa o dostępie do informacji publicznej. Jednakże aby uwolnić się od obowiązku informacyjnego na tej podstawie, Prezydent [...] powinien o zaistniałej sytuacji poinformować wnioskodawczynię, czego nie uczynił. Natomiast z akt sprawy nie wynika, aby interesujące skarżącą dokumenty znajdowały się aktach sprawy prowadzonej przez Wojewodę [...]. Powyższe dobitnie wskazuje, iż Prezydent [...] pozostaje w zwłoce co do realizacji wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2012 r. (sprecyzowanego jednoznacznie pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r.). Wobec tego organ będzie obowiązany ponownie rozpatrzyć ww. wniosek, poprzez ustalenie, czy wnioskowane przez skarżącą dwa dokumenty zostały wytworzone, gdzie się aktualnie znajdują i w zależności od wyniku tych ustaleń będzie obowiązany kopie żądanych dokumentów udostępnić skarżącej, bądź udzielić informacji o braku tych dokumentów w zasobach organu, ewentualnie poinformować o ich przekazaniu innemu organowi. Reasumując, skoro skarżąca nie otrzymała żądanej informacji, jak też w sprawie nie doszło do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia wnioskowanych dokumentów, to organ pozostaje w bezczynności. Stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie ma jednak postaci kwalifikowanej, albowiem podmiot zobowiązany nie pozostawił wniosku strony bez rozpoznania, lecz na skutek nieczytelnie ujętego w pierwotnym wniosku przedmiotu żądania udzielił odpowiedzi nieprecyzyjnej, niezgodnej z intencją wnioskodawczyni. To z kolei powoduje, iż organowi nie można przypisać kwalifikowanej postaci bezczynności. Bowiem dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne, bądź też wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. O przyznaniu radcy prawnemu z urzędu wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej, orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).