II SAB/Wa 170/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2024 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] do rozpatrzenia wniosku [..] z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej żądania udostępnienia wniosku o ukaranie, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] na rzecz [...] z siedzibą w [...] kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W sprawie niniejszej postępowanie zainicjowało w dniu [...] marca 2024r. [...] kierując do Sądu Rejonowego dla [...] w [...] pismo o następującej treści : "Panie Grzegorzu. Zanonimizował Pan nazwę swojego własnego sądu w udostępnionym wyroku, proszę się uprzejmie zapoznać z orzecznictwem sądowoadministracyjnym dotyczącym udostępnienia informacji publicznej niepełnej. Czy możemy liczyć na poprawnie zanonimizowany dokument??? Ponadto, czy od tego wyroku, który Pan przekazał, wniesiono sprzeciw? Jeśli tak, pod jaką sygnaturą toczy się postępowanie? Finalnie, proszę nam udostępnić wniosek o ukaranie w tej sprawie. Taaak. Ten dokument podlega udostępnieniu w trybie udip. Pozdrawiamy. PTK". W odpowiedzi na powyższe pismo jego adresat w dniu [...] marca 2024r. przekazał wnioskodawcy żądany wniosek (po uprzednim zanonimizowaniu nazwy organu, który wniósł do sądu wniosek o ukaranie • nazwy sądu, do którego wniosek o ukaranie został wniesiony • daty wniesienia wniosku o ukaranie • imienia i nazwiska funkcjonariusza policji, który złożył wniosek o ukaranie). Poinformował też wnioskodawcę, że od wyroku nakazowego w powyższej sprawie nie niesiono sprzeciwu. Skargę do tut. Sądu na bezczynność pytanego organu wywiodło [...] wnosząc o : 1. zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] do rozpatrzenia wniosku Skarżącego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie, 2. zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę pytana strona wniosła o jej nieuwzględnienie podnosząc fakt udzielenia odpowiedzi. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2024r. organ podniósł, że dysponentem spornego wniosku o ukaranie jest właściwy Komendant Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała co do zasady na uwzględnienie. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację. Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art.4 ust.1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego, 6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji. Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji nie reagując na żądanie w jeden z w/przedstawionych sposobów. W tym miejscu koniecznym wyjaśnienia jest też to, że odpowiedz udzielana na wniosek inicjujący postępowanie musi być bardzo precyzyjna. Strona zadająca pytanie (jak też Sąd rozpoznający ewentualną skargę na bezczynność), nie mogą domyślać się prawdziwych powodów postępowania pytanego podmiotu. Stąd wszelkiego rodzaju niedokładne odpowiedzi, które dopuszczają konieczność lub wręcz zmuszają do dokonywania ich wykładni, nie mogą być traktowane jako właściwe załatwienie sprawy. Tym samym nie ekskulpują pytanego organu z możliwości skutecznego zarzucenia mu bezczynności. W realiach faktycznych sprawy wyjaśnienia wymagało także to, że nie każde udostępnienie zanonimizowanego dokumentu będzie stanowiło poprawne załatwienie żądania. Jeśli bowiem wskutek dokonanej anonimizacji z danego dokumentu zostaną usunięte kluczowe dla jego treści elementy (wpływając w ten sposób na możliwość poznania treści pisma i w efekcie sensu przekazywanej informacji), to de facto takie załatwienie sprawy przez adresata żądania będzie równoznaczne z dorozumianą odmową udostępnienia żądanych danych. Tego zaś rodzaju czynność, dla swojej poprawności – wymaga zachowania formy decyzji administracyjnej. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, że adresat wniosku, będąc organem administracji publicznej, jest co do zasady zobowiązany do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Co zaś się tyczy charakteru żądanych informacji to na żadnym etapie postępowania pytany organ nie zakwestionował tej okoliczności, więc nie stanowiła ona przedmiotu sporu pomiędzy stronami. W świetle powyższego istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy pytany organ zareagował na wniosek inicjujący postępowanie w jeden z dopuszczalnych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej sposobów. W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi. Organ nigdy nie zakwestionował bowiem faktu posiadania żądanych przez wnioskodawcę danych tj. wniosku o ukaranie. Wskazał jedynie że dysponentem owego wniosku jest właściwy Komendant Policji. Z takiej odpowiedzi nie wynika jednak wprost wniosek, że organ składa oświadczenie o nie posiadaniu spornych danych. Nie sposób z resztą byłoby wywodzić takich twierdzeń wobec faktu, iż adresat żądania udostępnił jednakże (choć po zanonimizowaniu) sporny dokument. Świadczy to więc wprost o tym, że na dzień udzielania wnioskodawcy odpowiedzi, był w posiadaniu owego dokumentu. Koniecznym podkreślenia było również to, ze żądany wniosek o ukaranie jest typowym (wręcz akademickim) przykładem dokumentu urzędowego. Skoro – jak można wnioskować z całokształtu sprawy – pochodzi on od konkretnej jednostko policji, to tym samym oczywistym jest, iż został wytworzony przez organ administracji państwowej w ramach realizacji powierzonych mu ustawą zadań publicznych. Powstał przecież w związku z prowadzeniem konkretnej sprawy. Stanowi więc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone przez organ administracji publicznej. Podlegał więc co do zasady udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. Dokonana przez organ anonimizcja kluczowych elementów owego dokumentu w postaci nazwy organu, który wniósł do sądu wniosek o ukaranie, nazwy sądu, do którego wniosek o ukaranie został wniesiony, daty wniesienia wniosku o ukaranie i imienia i nazwiska funkcjonariusza policji, który złożył wniosek o ukaranie, pozbawiła ten dokument podstawowych cech indywidualizujących zarówno sam dokument jak i jego treść. Stąd udostępnienie tak okrojonego treściowo dokumentu nie ekskulpowało pytanego organu z zarzutu bezczynności w sprawie. Jeśli zaś w ocenie organu, żądany dokument istotnie wymaga tak daleko posuniętej anonimizacji, to winna zostać w sprawie wydana decyzja administracyjna w której została by przytoczona argumentacja prawna i faktyczna przemawiająca za potrzebą owej anoniizacji. Reasumując, w realiach faktycznych niniejszej sprawy, tj. wobec nie udzielenia w całości żądanej informacji skarżącemu (w postaci pełnej treści spornego wniosku o ukaranie), jak i wobec braku wydania decyzji odmawiającej ujawnienia zanonimizowanych części składowych żądanego dokumentu, zachodziła konieczność zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w tym zakresie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, uznając więc skargę za częściowo zasadną, orzekł jak w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art.149 par.1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Tut. Sąd doszedł też do przekonania, iż stwierdzona bezczynność, nie jawiła się jako mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art.149 par.1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Organ zareagował na wniosek strony niezwłocznie po jego otrzymaniu. Nic nie wskazuje zaś na to, by końcowa bezczynność jakiej dopuścił się pytany podmiot, wynikała ze złej woli organu. W ocenie tut. Sądu nie sposób zaś skutecznie zarzucić pytanemu podmiotowi bezczynności w rozpoznaniu wniosku z [...] marca 2024r. w zakresie żądania udostępnienia wnioskodawcy niezanonimizowanego wyroku sądowego. Powyższy wniosek nie zawierał bowiem żądania udostępnienia wyroku. Jak można wnioskować z treści pisma z [...] marca 2024r. jego autor nawiązuje do jakiegoś wcześniejszego wniosku skierowanego do organu, w realizacji którego otrzymał żądany wyrok po anonimizacji. Z tego więc można wywieść, że zarzucane niniejszą skargą niepełne udostępnienie pewnego wyroku, może stanowić ewentualną bezczynność ale w rozpoznaniu wniosku wcześniejszego od tego, jaki strona uczyniła przedmiotem niniejszej skargi. Stąd nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że ów wyrok winien zostać udostępniony jako dokument niezanonimizowany, to nie świadczy to o bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku z [...] marca 2024r. Niezależnie od powyższego z całą mocą podkreślić należało, iż aby wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł zainicjować skutecznie postępowanie, musi w nim zostać wyartykułowane w sposób stanowczy konkretne żądanie (dotyczące konkretnego zachowania w odniesieniu do konkretnych danych/informacji). Wniosek z [...] marca 2024r. nie zawiera zaś żadnego żądania w odniesieniu do wyroku. Pomijając już nawet okoliczność, iż nie identyfikuje owego wyroku, do którego niezaninimizowanej wersji odnosi się strona, to przede wszystkim wniosek z [...] marca 2024r. zawiera jedynie pytanie : "czy możemy liczyć....???" Materia tego, czy wnioskodawca może na "coś liczyć", z całą pewnością nie stanowi zaś informacji o charakterze publicznym. Z uwagi na mocno niedookreślony charakter, nie może też być potraktowana jako nowy wniosek o udostępnienie "jakiegoś" wyroku. Z powyższych względów skarga dotycząca bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku z [...] marca 2024r. w zakresie prośby o udostępnienie niezanonimizowanego wyroku, musiała zostać oddalona w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji przepisu art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).