II SAB/Wa 172/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność T. S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] sierpnia 2012 r. 1. zobowiązuje T. S.A. z siedzibą w W. do rozpatrzenia wniosku skarżącej A. Z. z dnia [...] sierpnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od T. S.A. z siedzibą w W. na rzecz skarżącej A. Z. kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność T. S.A. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, tj. udostępnienie w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii telekomunikacyjnych stanowiących własność T. S.A. posadowionych na jej nieruchomości. Skarżąca zażądała stwierdzenia bezczynności powyżej określonego podmiotu gospodarczego i zobowiązanie go do udzielenia żądanych informacji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca odwołała się do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), który stanowi, iż zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej, oprócz władz publicznych są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W piśmie z dnia [...] września 2012 r. T. S.A. uzależniła udzielenie merytorycznej odpowiedzi od dostarczenia kopii mapy zasadniczej z zaznaczonym odcinkiem sieci telekomunikacyjnej, natomiast w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. powyżej określony podmiot poinformował, że w nawiązaniu do prowadzonej korespondencji dotyczącej infrastruktury telekomunikacyjnej zlokalizowanej na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] podany zakres sieci na niej usytuowanej nie jest zgodny ze stanem istniejącym. Natomiast odnośnie udostępnienia żądanych dokumentów poinformowano, że T. nie jest zaliczona do katalogu podmiotów zobligowanych do udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem skarżącej stanowisko to jest sprzeczne z regulacją zawartą w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę T. S.A. wniosła o jej odrzucenie, argumentując, iż nie jest podmiotem obowiązanym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy. Powoduje to, że nie ciąży na niej obowiązek udzielenia informacji publicznej oraz wydawania decyzji odnośnie ewentualnej odmowy przekazania takich informacji osobom trzecim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn w niej podanych. Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takich sprawach skargę na bezczynność można wnieść skutecznie, jeżeli organ administracji (podmiot zobowiązany z mocy ustawy) nie załatwia sprawy w terminie określonym przepisami regulującymi sposób postępowania organów administracji. Aby można było mówić o bezczynności organu (podmiotu zobowiązanego) należy jednak przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnia. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 ustawy, na wniosek. Wniosek wszczyna przede wszystkim postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, ale również określa krąg podmiotów tego postępowania. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia informacji publicznej oraz czy podejmuje stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. Mając powyższe na uwadze, należy w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności ustalić, czy T. S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na zasadach i trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Ustawodawca w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej określił, iż obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego, albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (ust. 3). W uchwale z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05 podjętej w składzie 7 sędziów (publik. ONSAiWSA 2005 r. Nr 4, poz. 63), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż wykonywanie zadań publicznych przez konkretny podmiot powinno wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom. Nie można jednak z góry wykluczyć wykonywania zadań publicznych przez pewne podmioty, które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ust. 1 ustawy oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu. W ocenie Sądu, T. S.A. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż jako inny podmiot wykonuje zadania publiczne. Podkreślić należy, że działalność powyższego podmiotu nie może być oceniana wyłącznie z punktu widzenia spraw kapitałowych, bowiem istotny będzie zakres prowadzonej przez niego szeroko rozumianej działalności telekomunikacyjnej w szczególności zakres świadczonych usług i ilość korzystających z nich podmiotów. Dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia, gdy informacja publiczna nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym tak, by wnioskodawca mógł zapoznać się z jej treścią, np. poprzez bezpośredni do niej wgląd, bądź sięgając do publikatora. Żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną (co nie jest sporne) i - jak wynika ze sprawy - nie doszło do jej upublicznienia ani też nie została wcześniej udzielona skarżącej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Wprawdzie skarżąca żąda udostępnienia informacji publicznej w formie kserokopii, jednak, zainteresowana uzyskaniem dostępu do żądanych przez nią dokumentów, swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do podmiotu zobowiązanego w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów. Jeśli T. S.A. miałaby wątpliwości co do sposobu i formy realizacji żądania, w tym zakresie winna odwołać się do treści art. 14 ust. 2 przedmiotowej ustawy, w świetle którego, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim wypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W myśl art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, ewentualnie z innych powodów, o których stanowi ustawa, co w praktyce może oznaczać udostępnienie treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego. Podmiot zobowiązany może również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy). W zależności od rodzaju tajemnicy wnioskodawcy służy wówczas, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, bądź skarga do sądu administracyjnego, bądź powództwo do sądu powszechnego (art. 22 ustawy). Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno - technicznej wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko podmiotu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera, jak wskazano powyżej, procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). T. S.A. nie rozpatrzyła wniosku skarżącej, bowiem do dnia wydania wyroku nie udzieliła informacji publicznej (nie podjęła czynności materialno - technicznej) ani też nie wydała decyzji odmownej w tym zakresie. Oceny tej nie zmienia fakt, że T. S.A. poinformowała skarżącą, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż Sąd badając skargę na bezczynność, musi przede wszystkim uwzględnić upływ czasu, jaki następuje od chwili jej wniesienia, do dnia orzekania i czyni to zawsze pod kątem tego, co podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zrobił w celu uwolnienia się od zarzutu bezczynności. Rozpoznając wniosek skarżącej, T. S.A. zobowiązana jest uwzględnić ustalenia Sądu i jednocześnie rozważyć, czy z uwagi na podane przez skarżącą we wniosku informacje pozwalają na udzielenie żądanej przez nią informacji publicznej. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sąd nie stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 209 powyżej powołanej ustawy.