II SAB/Wa 173/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Janusz Walawski (spr.), Asesor WSA, Protokolant Monika Niewińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2006 r. sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie dostępu do informacji publicznej - oddala skargę - P. B. w dniu 20 lipca 2005 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w zakresie realizacji wniosku z dnia 22 lutego 2005 r. dotyczącego udzielenia informacji publicznej w postaci przesłania mu dokumentacji prac (w formie plików lub kserokopii) nad ustawą z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Ministra Sprawiedliwości i nakazanie mu udostępnienia wnioskowanej informacji w terminie 3 dni oraz zasądzenie od niego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podał, że pomimo upływu 5 miesięcy od dnia złożenia powyżej określonego wniosku informacja publiczna nie została mu udzielona. Pismem z dnia 14 czerwca 2005 r. wnioskował o usunięcie stanu niezgodnego z prawem oraz o rozpatrzenie przedmiotowego wniosku. Pomimo upływu ponad miesiąca nie otrzymał na nie odpowiedzi i nie udostępniono mu żądanej informacji publicznej. Podniósł, że protokoły i stenogramy oraz opinie prawne są dokumentami urzędowymi, natomiast odmowa dostępu do nich wymaga wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Niezależnie od powyższego, dokumenty te stanowią informację publiczną na podstawie innych przepisów ustawy o informacji publicznej, ponieważ dotyczą spraw publicznych, tj. np. art., 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit b 3, pkt 3 lit c, pkt 4 lit a, b, c. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, a w jej uzasadnieniu podał, że w piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] została skarżącemu udzielona odpowiedź i w związku z tym brak jest podstaw do uznania bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w art. 1 § 1 i 2 stanowi, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W świetle tych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że Minister Sprawiedliwości jest organem mieszczącym się w pojęciu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 tej ustawy, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy skarżący w dniu 22 lutego 2005 r. skierował do Ministra Sprawiedliwości wniosek o udzielenie informacji publicznej w postaci przesłania mu dokumentacji prac, w formie plików lub kserokopii, nad ustawą z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego w następującym zakresie: 1) protokoły i stenogramy z obrad zespołów (np. Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego lub Komisji ds. reformy Prawa Karnego pod przewodnictwem Kazimierza Buchały) lub osób opracowujących projekt ustawy, w części dotyczącej art. 496, a w wersji rządowej art. 490 § 3, 2) opinie prawne lub pisemne wystąpienie ekspertów dotyczące projektu ustawy lub uzyskane podczas opracowywania projektu, 3) wszelkie informacje dotyczące prac nad art. 496 tej ustawy (np. przyczyny zmiany w rządowym projekcie § 3 w stosunku do poprzedniego jego brzmienia, tj. art. 3 "starego" Kpk), a także innych informacji będących w posiadaniu ministerstwa związanych z pracą nad tym artykułem). Zdaniem Sądu, żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną, gdyż dotyczy działalności organu administracji publicznej wynikających z art. 6 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy. Z akt sprawy wynika, że powyżej określony wniosek zaginął wraz z aktami sprawy [...] i nie został odnaleziony. W odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 14 czerwca 2005 r. (opisane w stanie faktycznym), dyrektor Departamentu Legislacyjno – Prawnego Ministerstwa Sprawiedliwości pismem z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] poinformował skarżącego, że udzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie jest utrudnione, gdyż materiały te były gromadzone przez blisko 10 lat i zawarte są w kilkudziesięciu teczkach i na wielu tysiącach stron. Organ zaproponował skarżącemu dokonanie osobistego przeglądu tych dokumentów i dokonanie wyboru tych, które kwalifikują się do powielenia na koszt depozytariusza. W razie zaakceptowania tej propozycji organ poprosił o telefoniczne uzgodnienie daty tej czynności. Pismo z dnia [...] lipca 2005 r. zostało wysłane do skarżącego listem zwykłym, co oznacza, że brak jest w aktach sprawy potwierdzenia jego odbioru. Jednakże w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty, z których wynika, że pismo to zostało do skarżącego wysłane w dniu 15 lipca 2005 r., natomiast skarga została złożona do Sądu w dniu 20 lipca 2005 r. W tym miejscu zasadnym jest przytoczenie treści art. 14. ustawy o dostępie do informacji publicznej który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2). Jak wynika z akt postępowania administracyjnego organ, wobec braku możliwości załatwienia wniosku skarżącego zgodnie z jego żądaniem, zobowiązany był do wypełnienia dyspozycji powyżej przytoczonego przepisu w zakresie określonym w jego ust. 1 i ust. 2 zdanie drugie. Dyspozycja ta została przez organ wykonana, jednakże pismo z dnia [...] lipca 2005 r., które zostało wysłane do skarżącego powinno zostać mu doręczone za pokwitowaniem, o czym przesądza treść art. 39 Kpa (Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub inne upoważnione osoby lub organy) To uchybienie organu, zdaniem Sądu, nie może mieć jednak wpływu na uznanie, że organ pozostawał w bezczynności, gdyż z bezczynnością na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Taka sytuacja nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie, gdyż organ zareagował na wniosek skarżącego i jego pismo z dnia 14 czerwca 2005., przesyłając pismo z dnia [...] lipca 2005 r., co znajduje potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. i art. 250 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.