II SAB/Wa 176/17

1 Dnia 22 lutego 2018 r. 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: 2 3 Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube 4 Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Iwona Dąbrowska 5 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy sprostowania, uzupełnienia oraz wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 176/17 w sprawie ze skargi A. S. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia 1) odmówić sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 176/17; 2) odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 176/17; 3) odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 176/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, wyrokiem z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 176/17 oddalił przedmiotową skargę. Pismem z dnia 14 listopada 2017 r. strona skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia przedmiotowego wyroku. Odpis przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 12 grudnia 2017 r. Pismem z dnia 15 grudnia 2017 r. (18 grudnia 2017 r. – data stempla pocztowego), sprecyzowanym pismem z dnia 21 stycznia 2018 r, skarżący złożył do WSA w Warszawie wniosek o sprostowanie, uzupełnienie oraz wykładnię przedmiotowego wyroku WSA w Warszawie "tak by nie budziło wątpliwości faktycznych i prawnych, czy 1) podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jest organ władzy czy obsługujący go urząd lub urzędy, 2) zwrócenie się do organu władzy o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej obsługujących organ urzędów zobowiązuje organ do udzielenia tej informacji czy też należy zwrócić się do organu tyle razy ile ma obsługujących urzędów.". Skarżący wyjaśnił, że Sąd w ww. wyroku wywodzi, że postępowanie II SAB/Wa 176/17 zainicjowała skarga A. S. z dnia 21 marca 2017 r. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego, że w treści skargi strona wskazała, iż zwróciła się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej (stanu zatrudnienia w Ministerstwie Sprawiedliwości i Prokuraturze Krajowej) oraz że nie uzyskała odpowiedzi na swoje żądanie. Sąd dalej wywodzi, że organ nie dopuścił się bezczynności, bowiem zaprzeczył, aby dotarł do niego wniosek z [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, a skarżący ma udowodnić, że skutecznie wystąpił do organu z konkretnym żądaniem, czego nie zrobił, nie udowodnił. W ocenie skarżącego, nieprawdą jest, że skutecznie nie wystąpił do organu z konkretnym żądaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając wniosek skarżącego o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 176/17, wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2 zd. 1 powołanego wyżej artykułu). Sprostowanie orzeczenia może nastąpić z urzędu, jeżeli sąd stwierdzi występujące w nim niedokładności, a także na wniosek każdej ze stron postępowania lub jego uczestników. Sprostowanie wyroku nie jest ograniczone żadnym terminem. Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie, bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność, a złożenie wniosku o sprostowanie nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego. Istotą sprostowania jest wyeliminowanie błędów, o których mowa w art. 156 § 1 ppsa, a które zawiera orzeczenie - jego sentencja, czy też uzasadnienie, przy czym nie może ono prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. W trybie art. 156 § 1 ppsa sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym wszystkie wymienione nieprawidłowości muszą być bezsporne i oczywiste. Jako niedokładności uznać można nieścisłości np. w oznaczeniu stron, dokładnym wymienieniu innych podmiotów występujących w postępowaniu, czy nieprawidłowe podanie imienia strony. Z kolei za błędy pisarskie może być uznane widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, czy też jego niezamierzone opuszczenie. Błędem rachunkowym będzie z kolei niewłaściwe przeprowadzenie działań arytmetycznych. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć wszystkie inne sytuacje poza wymienionymi powyżej, które swoim charakterem są do nich zbliżone. Wszystkie wymienione w ww. przepisie wady orzeczenia charakteryzują się ich oczywistością stanowiącą zarazem granice przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca domaga się sprostowania wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 176/17, cyt.: "tak by nie budziło wątpliwości faktycznych i prawnych, czy 1) podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jest organ władzy czy obsługujący go urząd lub urzędy, 2) zwrócenie się do organu władzy o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej obsługujących organ urzędów zobowiązuje organ do udzielenia tej informacji czy też należy zwrócić się do organu tyle razy ile ma obsługujących urzędów.". W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 176/17 nie zawiera niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 156 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Odnosząc się do wniosku skarżącego o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 176/17, wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jak wynika z brzmienia powyższego artykułu strona może domagać się uzupełnienia wyroku jeśli zachodzi jedna z dwóch okoliczności: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Z gramatycznej wykładni przepisu art. 157 § 1 ppsa wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV., str. 445-446; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 ppsa wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. J. Jagielski (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 561). Uzasadnienie podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por: postanowienie NSA z 13 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 2344/10). We wniosku wniesionym w niniejszej sprawie skarżący wniósł o uzupełnienie ww. wyroku "tak by nie budziło wątpliwości faktycznych i prawnych, czy 1) podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jest organ władzy czy obsługujący go urząd lub urzędy, 2) zwrócenie się do organu władzy o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej obsługujących organ urzędów zobowiązuje organ do udzielenia tej informacji czy też należy zwrócić się do organu tyle razy ile ma obsługujących urzędów.". W ocenie Sądu tego rodzaju wniosek wykracza poza instytucję uzupełnienia wyroku i zmierza w istocie do zakwestionowania treści jego uzasadnienia, co skarżący może uczynić jedynie w postępowaniu odwoławczym. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 wskazanej wyżej ustawy, orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia. Rozpoznając wniosek skarżącego o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 176/17, wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 158 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Sąd wyjaśniając orzeczenie, dokonuje jego wykładni autentycznej, tzn. wyjaśnia z mocą obowiązującą, jak należy rozumieć treść orzeczenia sądu. Wykładni wyroku można dokonać zarówno z urzędu, jaki i na wniosek strony. Dokonanie wykładni nie jest ograniczone żadnym terminem. Wykładni podlega zarówno wyrok prawomocny, jak i nieprawomocny. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jaki i jego uzasadnienie, jeżeli zostało w sprawie sporządzone. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas gdy, jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Ponadto wykładnia wyroku nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 20005 r. sygn. akt OZ 1312/04 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretnie elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia budzą wątpliwości i dlaczego. W przeciwnym wypadku merytoryczne odniesienie się do takiego wniosku nie jest możliwe. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniem skarżącego, zawartym we wniosku o wykładnię ww. wyroku WSA w Warszawie, jego uzasadnienie sformułowane jest w sposób jasny i niebudzący wątpliwości interpretacyjnych. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 3 sentencji postanowienia.