II SAB/Wa 176/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.. K. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe 2. zwrócić L. K. kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem opłaty sądowej, wpisaną do rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pod poz. [...], dnia [...] lutego 2019 r. L. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą z dnia 26 lutego 2019 r. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pismem procesowym z dnia 4 marca 2019 r. skierowanym do Sądu skarżący cofnął powyższą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Cofnięcie skargi może nastąpić od chwili jej wpływu do organu do czasu wydania wyroku przez sąd. Stosownie do treści przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi, co do zasady, wiąże sąd. Jeżeli jednak cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 60 in fine p.p.s.a., a zatem stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. należało uznać cofnięcie skargi za skuteczne i umorzyć postępowanie sądowe, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, wobec czego – na podstawie § 2 tego przepisu – należało orzec, jak w punkcie drugim sentencji.