II SAB/Wa 177/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przekazania odpisu wyroku ze stwierdzeniem prawomocności i akt administracyjnych właściwemu organowi p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu [...] marca 2024 r. K. J. (dalej: "skarżący"), za pośrednictwem platformy ePUAP, wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ") w przedmiocie przekazania odpisu wyroku ze stwierdzeniem prawomocności i akt administracyjnych właściwemu organowi. Z treści ww. skargi wynika, że po uprawomocnieniu się wyroku tutejszego Sądu z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08, uchylającego decyzje organów Policji obu instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał organowi odpis ww. orzeczenia ze stwierdzeniem prawomocności oraz zwrócił organowi akta administracyjne sprawy, lecz KGP nie przekazał odpisu tego wyroku i akt administracyjnych organowi właściwemu, co czyni go bezczynnym. Otóż, zdaniem skarżącego, organem właściwym "miejscowo i rzeczowo w przedmiocie świadczeń pieniężnych równoważnika" jest Komendant Powiatowy Policji w [...] (dalej: "KPP"). Tymczasem, jak podniósł skarżący, KGP wadliwie przekazał jego sprawę do załatwienia Wojewódzkiemu Komendantowi Policji w [...] (dalej: "KWP") "celem dalszego podważania mojego prawa podmiotowego". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, akcentując, iż wyrok tutejszego Sądu z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08, został wykonany. W piśmie procesowym z [...] maja 2024 r. skarżący podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze oraz zawnioskował o przeprowadzenie postępowania dowodowego z załączonych do ww. pisma dokumentów w postaci: decyzji, zaświadczeń, pism, odpisu skargi wniesionej przez skarżącego do tutejszego Sądu i zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Wa 1032/08 oraz odpisu wyroku zapadłego w sprawie o ww. sygn. akt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Skarga, wprawdzie poprzedzona ponagleniem skarżącego z [...] marca 2024 r., podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, gdyż została złożona po dokonaniu przez organ czynności. Wyrokiem z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez skarżącego decyzję KGP z [...] maja 2008 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję KWP z [...] marca 2008 r.nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji KPP z [...] września 2005 r. nr [...], stwierdzającej wygaśnięcie z dniem [...] kwietnia 2005 r. własnej decyzji z [...] listopada 1999 r. nr [...] o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a także określił, że zaskarżona decyzja organu nie podlega wykonaniu w całości. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i stało się prawomocne wobec niezaskarżenia go przez żadną ze stron postępowania. Następnie KPP decyzją z [...] lipca 2009 r. nr [...] przyznał skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...] do [...] maja 2005 r. oraz wygasił z dniem [...] maja 2005 r. ww. decyzję własną z [...] listopada 1999 r. nr [...]. Powyższa decyzja KPP została zaskarżona przez skarżącego do KWP, który decyzją nr [...], wydaną [...] sierpnia 2009 r. w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572) oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 145) w związku z § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 649 ze zm.), uchylił w całości decyzję KPP oraz orzekł o wygaśnięciu z dniem [...] maja 2005 r. decyzji KPP z [...] listopada 1999 r. nr [...]. W niniejszej sprawie skarżący zarzuca KGP bezczynność polegającą na nieprzekazaniu właściwemu organowi odpisu ww. wyroku tutejszego Sądu z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08, ze stwierdzeniem prawomocności i aktami administracyjnymi sprawy. Tymczasem czynność ta została zrealizowana, ponieważ w jej następstwie KPP wydał decyzję z [...] lipca 2009 r. nr [...]. Jednakże na skutek wniesienia przez skarżącego odwołania od ww. decyzji, KWP uchylił ją decyzją z [...] sierpnia 2009 r. nr [...]. Z kolei ww. decyzja KWP została pozytywnie i prawomocnie zweryfikowana, w wyniku skargi skarżącego, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z 14 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Niewątpliwie czynność przekazania odpisu prawomocnego orzeczenia i akt sprawy została dokonana przed wniesieniem rozpoznawanej skargi. Nie sposób nie dostrzec, iż zarówno skarga, jak i pismo procesowe skarżącego z [...] maja 2024 r. mają charakter polemiczny. Skarżący uważa, że KGP powinien przekazać sprawę do rozpoznania KPP, a nadto jest przekonany, iż uprawomocnienie się wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1032/08, musi skutkować funkcjonowaniem w obrocie prawnym "ostatecznej, niepodważalnej i wykonalnej (...) decyzji przyznającej (...) prawo do świadczeń pieniężnych równoważnika za brak lokalu mieszkalnego". Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uchwale tej podkreślono, iż zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Uchwała ta wprawdzie dotyczy wniesienia skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie odnieść do skarg na bezczynność na inne niż decyzje akty lub czynności administracji publicznej objęte kognicją sądów administracyjnych, tj. także do skargi wniesionej (jak w niniejszej sprawie) w trybie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Okoliczność, iż skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu już po dokonaniu czynności przekazania odpisu prawomocnego wyroku i akt administracyjnych, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi, która to przeszkoda mieści się w kategorii "innych przyczyn" wskazanych w wyż. cyt. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.