II SAB/Wa 184/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi J. I. na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prokuratora Krajowego do rozpoznania punktu 1, 3, 4 i 6 wniosku J. I. z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prokuratora Krajowego na rzecz J. I. kwotę 100 (słownie sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z [...] marca 2024 r. J. I.skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Krajowego polegającą na nierozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej z [...] stycznia 2024 r. w zakresie udostępnienia, skanów/kopii: 1. pisma skierowanego [...] stycznia 2024 r. przez Prokuratora Generalnego do Prokuratora Krajowego D.B. w przedmiocie jego odwołania/stwierdzenia, że nie pełni już tej funkcji, 2. pisma obejmującego wymaganą przez art. 14 § 1 zd. 2 ustawy – Prawo o prokuraturze zgodę Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na odwołanie Prokuratora Krajowego D. B., 3. aktu powołania prokuratora J. B. na stanowisko prokuratora Prokuratury Krajowej, 4. aktu powołania prokuratora J. B. na stanowisko pełniącego obowiązki Prokuratora Krajowego, 5. pisma obejmującego opinię Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania J. B. na stanowisko p.o. Prokuratora Krajowego, 6. aktów odwołania Prokuratorów Regionalnych i Prokuratorów Okręgowych z [...] stycznia 2024 r. (dot.: [...]) oraz udzielenia informacji: a) ilu prokuratorów zostało powołanych w okresie od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] stycznia 2024 r.?, b) ilu spośród tych prokuratorów zostało powołanych na wniosek Prokuratora Krajowego D. B.?, c) ilu spośród tych prokuratorów zostało powołanych na wniosek p.o. Prokuratora Krajowego J. B. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r . o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902); zwanej dalej u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej niezawartej w Biuletynie Informacji Publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W związku z tym wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do udostepnienia mu informacji wskazanych w pkt 1, 3, 4, i 6 wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wskazał, że Prokurator Krajowy jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a objęte wnioskiem informacje są informacjami publicznymi, bowiem odnoszą się do kwestii powołania piastuna organu w postaci Prokuratora Krajowego oraz powołania piastunów organów prokuratury w postaci Prokuratorów Regionalnych i Prokuratorów Okręgowych, a także powołania prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Zaznaczył, że [...] lutego 2024 r. znak: [...], w odpowiedzi na wniosek, organ poinformował, że dane, których dotyczy jego wniosek zostały wcześniej udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości w portalu gov.pl w zakładce aktualności: w zakresie pkt 1, 3 i 4 pod datą [...] stycznia 2024 r. oraz w zakresie pkt 6 pod datą [...] stycznia 2024 r. wskazując jednocześnie, iż Prokuratura Krajowa nie dysponuje informacjami zawartymi w pkt 2 i 5 wniosku. Równocześnie organ udostępnił informacje objęte pkt a-c podając, że we wskazanym okresie jeden prokurator został powołany na wyższe stanowisko służbowe na wniosek Prokuratura Krajowego D.B. i sześciu na wniosek p.o Prokuratora Krajowego D. B.. Następnie pismem z [...] lutego 2024 r. skarżący wyjaśnił organowi, że wskazanym powyżej pismem jedynie częściowo udostępniono informacje objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z [...] stycznia 2024 r. (w piśmie omyłkowo wskazał, że wniosek datowany był na [...] lutego 2024 r.). Podał, że w pkt 1, 3, 4 i 6 ww. wniosku zwrócił się z żądaniem udostępnienia informacji w postaci skanów/kopii pisma skierowanego [...] stycznia 2024 r. przez Prokuratora Generalnego do Prokuratora Krajowego D. B. w przedmiocie jego odwołania/stwierdzenia, że nie pełni już tej funkcji, aktu powołania prokuratora J. B. na stanowisko prokuratora Prokuratury Krajowej, aktu powołania prokuratora J. B. na stanowisko pełniącego obowiązki Prokuratora Krajowego i aktów odwołania Prokuratorów Regionalnych i Prokuratorów Okręgowych z [...] stycznia 2024 r., natomiast w piśmie z [...] lutego 2024 r. wskazano, iż dane zawarte w powyższych punktach wniosku zostały udostępnione w BIP Ministerstwa Sprawiedliwości w pismach z [...] stycznia 2024 r. i [...] stycznia 2024 r. Ponadto podkreślił, że wskazane tam informacje stanowią jedynie komunikaty Biura Komunikacji i Promocji Ministerstwa opisujące podjęte przez Prokuratora Generalnego i p.o. Prokuratora Krajowego działania oraz ich motywy i uzasadnienie oraz że brak jest tam objętych wnioskiem o udostępnienie informacji skanów/kopii dokumentów stanowiących pismo i akty powołania i odwołania prokuratorów. Zaznaczył także, że skoro w świetle art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku, to tym samym w sytuacji, w której domagał się udostępnienia informacji w formie skanów wskazanych dokumentów, odesłanie do wpisów stanowiących komunikaty niezawierających takich skanów nie stanowi udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. Organ w piśmie z [...] marca 2024 r., ustosunkowując się do powyższego pisma, uzupełnił udzielone informacje o te niewskazane w komunikatach Biura Komunikacji i Promocji Ministerstwa Sprawiedliwości, jednak nadal, w ocenie skarżącego, przekazane informacje nie stanowią skanów/kopii objętych wnioskiem dokumentów, a jedynie opis, podstawy i motywy podjętych działań. Skarżący wyjaśnił, że zarówno piastuni organów kierowniczych, jak i poszczególni prokuratorzy wykonują zgodnie z art. 2 w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1360) zadania w zakresie ścigania przestępstw i stoją na straży praworządności. Są to wartości i zadania o istotnym znaczeniu dla zapewnienia porządku społecznego i należytego funkcjonowania Państwa, które to stanowi należącą do ogółu obywateli wspólnotę publicznoprawną. Ponadto dotykają one materii obsady osobowej organów władzy publicznej, a zatem pośrednio także interesu ogółu, co też przemawia za uznaniem objętych wnioskiem danych i dokumentów, w tym pisma, na mocy którego doszło de facto do pozbawienia możliwości pełnienia funkcji Prokuratora Krajowego przez dotychczasowego piastuna tego organu, aktu powołania na urząd "p.o. Prokuratora Krajowego", prokuratorów regionalnych i okręgowych oraz odwołania tych prokuratorów regionalnych i okręgowych za informacje publiczne. Powyższe uzasadnia okoliczność tego rodzaju, że dokonanie powyższych działań uchodzi w opinii publicznej za wysoce kontrowersyjne, zwłaszcza wobec wątpliwości co do ich zgodności z prawem. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 269/19 akt nominacji prokuratora stanowi informację publiczną. Treść dokumentów wskazanych we wniosku, a także dane o ilości powołanych we wskazanym okresie prokuratorów nie zostały umieszczone w BIP Prokuratury Krajowej, ani Ministerstwa Sprawiedliwości. Za takie nie sposób uznać, wpisów z [...] i [...] stycznia 2024 r., bowiem stanowią jedynie komunikaty Biura Komunikacji i Promocji Ministerstwa Sprawiedliwości opisujące podjęte przez Prokuratora Generalnego i p.o. Prokuratora Krajowego działania oraz ich motywy i uzasadnienie. Brak jest tam objętych wnioskiem o udostępnienie informacji skanów/kopii dokumentów stanowiących pismo i akty powołania oraz odwołania prokuratorów. Skarżący złożył wniosek [...] lutego 2024 r. r., za pośrednictwem platformy ePUAP, a zatem termin na jego rozpatrzenie w sposób określony w ustawie tj. na udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem lub wydanie decyzji odmownej upłynął [...] lutego 2024 r. Organ w piśmie znak: [...] udostępnił jedynie częściowo informacje wskazane we wniosku odsyłając go w pozostałym zakresie do treści wpisów na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości oraz stwierdzając, że nie dysponuje niektórymi informacjami. Zaznaczył, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie odpowiadającej wnioskowi, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym w przypadku dokumentów urzędowych udostępnieniu podlega zarówno ich treść, jak i postać. W związku z powyższym należy uznać, że organ pismem z [...] lutego 2024 r. jedynie częściowo rozpoznał wniosek w zakresie informacji wskazanych w pkt 2, 5, a, b i c nie udostępniając tej wskazanej w pkt 1, 3, 4 i 6. Skoro zatem domagał się udostępnienia informacji w formie skanów/kopii wskazanych dokumentów, to odesłanie do wpisów stanowiących komunikaty niezawierających takich skanów/kopii nie stanowi udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. Tym samym w zakresie pkt 1, 3, 4 i 6 wniosek o udostępnienie informacji pozostaje nierozpoznany, co wobec upływu terminu na jego rozpoznanie przesądza o bezczynności organu. Podał, że zwrócił się do organu z żądaniem należytego rozpoznania wniosku wskazując na powyższe okoliczności, jednak Prokurator Krajowy odpowiedział na pismo z [...] lutego 2024 r. w ten sposób, że uzupełnił udzielone informacje o te niewskazane w komunikatach Biura Komunikacji i Promocji Ministerstwa Sprawiedliwości. W dalszym jednak ciągu przekazane informacje nie stanowią skanów/kopii objętych wnioskiem dokumentów, a jedynie opis, podstawy i motywy podjętych działań. Reasumując skarżący stwierdził, że skoro zgodnie z przepisami u.d.i.p. organ powinien udostępnić informacje w sposób zgodny z wnioskiem i jednocześnie udostępnieniu podlega także postać dokumentów, to działanie organu polegające na udostępnieniu opisu treści dokumentów oraz motywów i uzasadnienia działania organu w sytuacji, w której skarżący wnioskował o przekazanie mu skanów/kopii dokumentów, nie może zostać uznane za należyte rozpoznanie wniosku i skuteczne udzielenie informacji publicznej. Takim działaniem byłoby bowiem przesłanie skarżącemu skanów/kopii przedmiotowych dokumentów w taki sposób, aby skarżący mógł zapoznać się z ich postacią. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że nie pozostaje w bezczynności, bowiem w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił odpowiedzi odsyłając skarżącego do komunikatu zamieszczonego na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości. W sytuacji, gdy J. I. ponowił żądanie w zakresie udostępnienia informacji publicznej wskazując, że opublikowany komunikat nie zawiera wszystkich danych, których się domagał, organ udzielił żądanej informacji przekazując treść wskazanych dokumentów. Zaznaczył, że rozpoznając wniosek nie kwestionował statusu żądanych informacji jako nośników informacji publicznej. Informację w zakresie aktów powołania do pełnienia funkcji i odwołania w Prokuraturze Krajowej i prokuraturach regionalnych (pkt 1, 3, 4 i 6 wniosku) udostępnił przesyłając treść tych dokumentów. Organ przekazał wnioskowane dane w zakresie daty sporządzenia aktów powołania do pełnienia funkcji jak i odwołania z funkcji, podstawy prawnej, treści samych decyzji kadrowych, jak również wskazania organu wydającego przedmiotowe decyzje. Pismem z [...] czerwca 2024 r. skarżący podtrzymał argumentację zawartą w skardze. Odnosząc się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę podał, że skoro wniosek obejmował udostępnienie informacji poprzez przesłanie skanów/kopii wskazanych dokumentów, to do udzielenia informacji w sposób zgodny z wnioskiem i wymaganym przez art. 14 ust. 1 u.d.i.p. doszłoby, gdyby organ przesłał skany lub kopie dokumentów, o których mowa w pkt 1, 3, 4 i 6 wniosku w taki sposób, żeby mógł on zapoznać się zarówno z ich treścią, jak i postacią, jaką miały one będąc wręczanymi ich adresatom. W jego ocenie organ nie udzielił wnioskowanej informacji ograniczając się do przesłania wygenerowanego przez siebie pisma zawierającego opis treści dokumentów oraz motywów i uzasadnienia działania, co świadczy o bezczynności organu w powyższym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. W sprawie poddanej kontroli Sądu nie ma sporu co do tego, że żądana informacja stanowi informację publiczną, jak również, iż Prokurator Krajowy - jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych, będących w jego posiadaniu. Zatem odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie: - zgodnie z art. 13 ust.1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2; – jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.); – w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.); – odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 u.d.i.p. i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku. Taka sytuacja może powodować uzasadnione wątpliwości co do tego, czy podmiot zobowiązany w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takim przypadku należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt III OSK 1092/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. II SAB/Łd 107/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022r., sygn. akt II SAB/Rz 172/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 111/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., II SAB/Wa 54/10, wszystkie dostępne w CBOSA). Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarżący w pkt 1, 3, 4, i 6 wniosku żądał udostępnienia informacji publicznej w postaci skanów lub kopii pism stanowiących odwołania i powołania wymienionych w nim prokuratorów. Natomiast organ z zachowaniem terminu ustawowego, bowiem przedmiotowy wniosek został nadany [...] lutego 2024 r., pismem z [...] lutego 2024 r. udzielił żądanej informacji, lecz w części dotyczącej pkt 1, 3, 4, i 6 wniosku uczynił to poprzez odesłanie do komunikatów zamieszczonych na stronie BIP. Skarżący w piśmie z [...] marca 2024 r. doprecyzował, iż chciałby się zapoznać z kopią wnioskowanych dokumentów źródłowym, na co otrzymał w piśmie z [...] marca 2024 r. uzupełniającą odpowiedź w postaci opisu treści zawartych w interesujących go pismach. Oznacza to, iż skarżącemu udzielono informacji publicznej, lecz z pominięciem nośnika tych informacji. W doktrynie i orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę na konieczność odróżnienia informacji od jej nośnika. Jak to trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1939/19 (publik. LEX nr 3091752): "Odróżnia się pojęcie samej informacji publicznej od nośnika, na którym została ona utrwalona. Informacja jest pewnym komunikatem, wiedzą o jakimś fakcie. Nośnikiem na którym taka informacja jest utrwalona może być papier lub środki elektroniczne przechowujące dokonane na nich zapisy. Ustawodawca tylko w jednym przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 4 lit. a u.d.i.p., zobowiązał do udostępnienia informacji publicznej zarówno co do treści, jak i postaci, a więc również do udostępniania nośnika, który zawiera informację publiczną. Chodzi tutaj o dokument urzędowy, którego ustawowa definicja zawarta została w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Ponadto przepis art. 3 ust. 1 pkt 2 określa, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do wglądu jedynie do dokumentów urzędowych". Także w wyroku z 20 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 4342/18 (publik. LEX nr 2758893) NSA stwierdził, iż: "W przypadku innych rodzajów nośników informacji publicznej niż dokument urzędowy, podmiot zobowiązany nie ma obowiązku udostępniać samego nośnika, a jedynie zawartą w nim informację, jeśli stanowi ona informację publiczną. Dokumenty prywatne znajdujące się w posiadaniu organu mogą stanowić podstawę do sformułowania odpowiedzi na wniosek o i informację publiczną, jeśli zawierają informacje podlegające udostępnieniu (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 3070/13; wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1531/15). W rezultacie, jak wskazano w literaturze i judykaturze, wnioskodawca nie ma prawa, wynikającego z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. do żądania udostępnienia określonej treści i postaci dokumentu prywatnego, może natomiast domagać się zawartej w nim informacji, jeżeli jest to informacja publiczna (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 punkt 18, LEX 2018; wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 3070/13)". W świetle powyższego należy przyjąć, że na gruncie u.d.i.p., akt powołania prokuratora na określone stanowisko, jak i akt odwołania ze stanowiska (analogicznie oświadczenie stwierdzające o niepełnieniu określonej funkcji) stanowi informację publiczną mającą postać dokumentu urzędowego. Zatem przedmiotowa informacja publiczna winna być przedstawiona, na wyraźne żądanie wnioskodawcy, także w postaci nośnika. Informację zawartą w dokumentach urzędowych udostępnia się na wniosek wraz z nośnikiem. W realiach niniejszej sprawy pismo organu z [...] lutego 2024 r., uzupełnione kolejnym pismem z [...] marca 2024 r., zawierające odpowiedź na wniosek skarżącego nie może zostać uznane za pełne udzielenie żądanej informacji publicznej. Organ zawęził bowiem rozpoznanie przedmiotowego wniosku do informacji publicznej zawartej w żądanych dokumentach urzędowych, bezzasadnie pomijając nośnik tej informacji, choć wnioskodawca wyraźnie wskazał, iż chce się zapoznać z pierwotną postacią pism stanowiących powołanie i odwołanie określonych we wniosku prokuratorów na i ze stanowisk i funkcji. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że organ w zakresie realizacji pkt 1, 3, 4 i 6 wniosku skarżącego z [...] stycznia 2024 r. dopuścił się bezczynności. Powyższe stwierdzenie nakazuje Sądowi zobowiązanie organu do rozpatrzenia w tym zakresie wniosku skarżącego, o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z uwagi na treść przepisu art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd winien ocenić, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało rażącego charakteru. Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Nie unikał on bowiem obowiązku informacyjnego, udzielił wnioskowanej w wymaganym terminie, lecz w zakresie pkt 1, 3, 4, 6 wniosku nie uczynił tego w wymaganej przez wnioskodawcę formie. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej względem pkt 1, 3, 4, 6 wniosku bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym - stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a. - orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku. Wobec zawartego w skardze zarzutu bezczynności organu w rozpoznaniu całości wniosku z [...] stycznia 2024 r. Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie. Przedmiotowy wniosek w części dotyczącej pkt 2 i 5 oraz lit. a-c został realizowany przy piśmie organu z [...] lutego 2024 r., czego skarżący w istocie nie kwestionuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów, w postaci uiszczonego przez skarżącego wpisu w wysokości 100 zł, Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 1 w zw. z art. 210 § 2 P.p.s.a.