II SAB/Wa 189/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Przemysław Szustakiewicz Protokolant Anna Siwonia po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi T.Z. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w C. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w C. do rozpoznania wniosku T.Z. z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego. T.Z. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] października 2009 r. zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji w C. bezczynność w załatwieniu jego wniosku z dnia [...] marca 2009 r. o naliczenie i wypłatę należnego mu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za okres od 2006 do 2008 r. w związku z decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. przyznającą mu równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wnoszący skargę podał, że Komendant Powiatowy Policji w C. w odpowiedzi na ten wniosek skierował do niego pismo z dnia [...] marca 2009 r. Od tego pisma skarżący wniósł odwołanie do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. w dniu [...] kwietnia 2009 r. wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, uznając że pismo Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] marca 2009 r. nie jest decyzją administracyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 851/09 oddalił jego skargę na przedmiotowe postanowienie. W ocenie skarżącego jego wniosek z dnia [...] marca 2009 r., skierowany do Komendanta Powiatowego Policji w C. w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, pozostaje nadal nierozpatrzony w sposób wynikający z przepisów prawa, ponieważ nie wydano decyzji administracyjnej w tej sprawie. Zwrócił uwagę, że [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R., jako organ do którego skierował odwołanie, nie podjął działań niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia jego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że od dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad postępowania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), którym uchylono § 8 tego rozporządzenia, tj. od dnia 1 stycznia 2006 r. emeryci i renciści policyjni, a także członkowie rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu lub emerycie lub renciście, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), zwanej dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz ich rodzin, zostali pozbawieni uprawnień do otrzymywania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, a organy Policji do wydawania decyzji merytorycznych w tych sprawach. O zmianie obowiązujących przepisów od dnia 1 stycznia 2006 r. znoszących przedmiotowe uprawnienia skarżący został poinformowany odrębnym pismem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga T.Z. zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 tej ustawy lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Innymi słowy z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Istota skargi na bezczynność, zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), polega na tym, że sąd uwzględniając taką skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Należy zauważyć, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu była wynikiem zawinionej lub niezawinionej opieszałości organu, czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany. W niniejszej sprawie równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego przyznany został skarżącemu decyzją Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...]. Skutkiem przyznania skarżącemu w przeszłości prawa do równoważnika pieniężnego w drodze decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie obowiązujących wówczas przepisów, było powstanie stosunku prawnego, którego zmiana lub rozwiązanie wymaga także wydania decyzji administracyjnej, podlegającej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Wskazać należy, iż stosownie do treści art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności dopuszczające odstępstwo od tej zasady. Zdaniem Sądu, uchylenie przepisów określających właściwość organów do wydania decyzji w sprawach przyznawania, odmowy przyznania, cofania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków rodzin (§ 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r.) nie oznacza, że od czasu gdy weszła w życie nowa regulacja, tj. od dnia 1 stycznia 2006 r., nie ma przepisów stanowiących podstawę do określenia właściwości organu, który jest władny do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie uprawnień emerytów i rencistów policyjnych do tego równoważnika. Skoro bowiem przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz ich rodzin odsyłają w zakresie uprawnień mieszkaniowych emerytów policyjnych do zasad przewidzianych dla funkcjonariuszy, to właściwość organów w tych sprawach należy określać na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy - § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad postępowania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919). W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżący w swoim wniosku z dnia [...] marca 2009 r., skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji w C., wystąpił o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008. Organ zaś załatwił sprawę w formie pisma. W takiej sytuacji Sąd miał podstawy do uwzględnienia skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w C., bowiem nie rozpatrzył on wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2009 r. w sposób przewidziany w przepisach obowiązującego prawa. Skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał środki prawne przewidziane w art. 37 k.p.a., tzn. wniósł zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Przedmiotowym zażaleniem w rozpoznawanej sprawie jest pismo skarżącego z dnia [...] marca 2009 r. nazwane "odwołaniem" skierowanym do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. kwestionujące załatwienie jego wniosku przez Komendanta Powiatowego Policji w C. Zatem skarga była dopuszczalna. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.