II SAB/Wa 191/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak Andrzej Góraj Protokolant Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. sprawy ze skargi K. J. i B. J. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku K. J. i B. J. z dnia [...] czerwca 2009 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących K. J. i B. J. kwotę 340 zł (słownie trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2009 r. K. J. i B. J., reprezentowane przez pełnomocnika adw. R. N. zwróciły się do Prezydenta W. o udostępnienie informacji publicznej, w oparciu o art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) i d) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dotyczącej osób, które w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego były pracownikami organu administracyjnego prowadzącego sprawę administracyjną od 1994 r. do dnia [...] czerwca 2008 r. odpowiedzialnymi za rozpoznanie i załatwienie wniosku J. S. z dnia [...] lutego 1949 r. o ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., zakończonej wydaniem decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. Jednocześnie wnioskodawczynie wskazały, że odnośnie wskazanych osób proszą o przedstawienie ich: imienia i nazwiska, zajmowanego stanowiska, sprawowanej funkcji oraz okresu, w którym ją pełniły, zakresu kompetencji, pozycji w strukturze organizacyjnej urzędu, adresu do korespondencji, w celu umożliwienia wezwania danej osoby przez Sąd w celu złożenia zeznań w charakterze świadka. Dodatkowo podniesiono, że wnioskodawczynie były stronami we wskazanym postępowaniu administracyjnym, zaś Prezydent W. zobligowany jest do udostępnienia żądanych informacji publicznych. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Urząd W. poinformował wnioskodawczynie, że przekazanie żądanych informacji jest niemożliwe z uwagi na brak dokumentacji sprawy dotyczącej nieruchomości o adresie [...]. Akta własnościowe sprawy znajdują się bowiem w Wydziale [...]. Następnie pismem z dnia [...] lipca 2009 r. poinformowano, że w związku ze zwrotem ww. akt istnieje możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i uzyskania danych pracowników Urzędu w siedzibie Biura [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. pełnomocnik wnioskodawczyń wskazał, że forma udostępnienia żądanej informacji zaproponowana w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. jest niezgodna z formą wskazaną we wniosku z dnia [...] czerwca 2009 r., a zatem stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek ten zawierał bowiem prośbę o przekazanie wnioskodawcom informacji dotyczących konkretnej sprawy, a nie umożliwienie im wglądu do dokumentów urzędowych. Pełnomocnik wskazał, że to na organie ciąży obowiązek zastosowania sposobu i formy udzielenia informacji publicznej zgodnie z żądaniem podmiotu zainteresowanego zawartym we wniosku. Mając powyższe na względzie ponowił wniosek z dnia [...] czerwca 2009 r., wnosząc o przekazanie żądanych informacji na adres wskazany w nagłówku niniejszego pisma. W odpowiedzi organ pismem z dnia [...] września 2009 r. wskazał, iż pełnomocnik stron miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy i sprecyzowania swojego wniosku z dnia [...] czerwca 2009 r. poprzez wskazanie, czy dotyczy on pracowników urzędu biorących udział w postępowaniu, czy też wyłącznie legitymujących się pełnomocnictwem Prezydenta W. do podejmowania w jego imieniu rozstrzygnięć administracyjnych. Organ podkreślił, że w aktach brak jest informacji o poszczególnych pracownikach urzędu, pełnionych przez nich funkcjach, zakresu kompetencji i pozycji w strukturze organizacyjnej urzędu. Dodatkowo fluktuacja kadr, oraz okres, który minął od wszczęcia postępowania może utrudnić ustalenie aktualnych adresów korespondencyjnych poszczególnych osób. Pismem z dnia [...] października 2009 r. K. J. i B. J. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. Skarżące zarzuciły organowi niezałatwienie ich wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] czerwca 2009 r., co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz wniosły o nakazanie organowi udostępnienia żądanych informacji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Skarżące podkreśliły, że skoro w celu uzyskania żądanych informacji nie istniała konieczność zapoznawania się z aktami własnościowymi, to organ winien był je udostępnić bez zbędnej zwłoki, maksymalnie w terminie 14 dni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż odpowiedzi na wystąpienia pełnomocnika skarżących udzielane były terminowo i bez zbędnej zwłoki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 5. oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwanej dalej: udip) nakazuje zobowiązanemu odpowiedzieć na wniosek uprawnionego. Natomiast art. 13 ust. 1 udip wskazuje, że informacji publicznej udziela się bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni od chwili złożenia wniosku. Obowiązek udzielenia informacji oznacza, że zobowiązany ma odpowiedzieć na pytania zawarte w złożonym wniosku. Nie jest udzieleniem informacji na wniosek sytuacja, w której podmiot zobowiązany udziela informacji, ale dokonuje przedstawienia "informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, może powodować jego uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takiej sytuacji należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji" (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 października 2009 sygn. akt IV SAB/Gl 52/2009 opublikowany w LEX Polonica nr 2144959). Zobowiązany formalnie udziela informacji publicznej, ale nie odpowiada na wniosek, bowiem odpowiedź nie dotyczy wniosku bądź zawiera informacje nie związane z samym wnioskiem. W rozpatrywanej sprawie Prezydent W. znajduje się w bezczynności co do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Jak wynika z akt, sprawy skarżące pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. zwróciły się do Prezydenta W. o udostępnienie informacji publicznej w postaci informacji o osobach, które na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego były pracownikami organu administracyjnego prowadzącego postępowanie administracyjne w okresie od 1994 r. do [...] czerwca 2008 r. w zakresie rozpatrzenia wniosku J. S. z dnia [...] lutego 1949 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości położonej przy ul. [...] (obecnie [...]) w W. w zakresie: • imienia i nazwiska tej osoby; • zajmowanego przez nią stanowiska; • sprawowanej funkcji oraz okresu, w którym ją pełniła; • zakresu jej kompetencji; • pozycji w strukturze organizacyjnej urzędu; • adresu do korespondencji w celu umożliwienia wezwania danej osoby do sądu celem złożenia zeznań w charakterze świadka. Powyższe wnioski są konkretne i jednoznaczne. Przypomnieć tu należy, że skarżące pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. doprecyzowały swój wniosek wskazując, że żądają przekazania im tych danych pisemnie na adres podany we wniosku. Tymczasem podmiot zobowiązany nie udzielił skarżącym tych informacji, jedynie poinformował je, że ich pełnomocnik może przejrzeć akta sprawy administracyjnej. Takie postępowanie organu jest sprzeczne z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, które wedle treści art. 10 udip nakazuje podmiotowi zobowiązanemu udzielić informacji zgodnie z wnioskiem. Poinformowanie skarżących, że może się zapoznać z aktami sprawy administracyjnej, nie jest udzieleniem informacji publicznej, która dotyczyła osób odpowiedzialnych za wydanie konkretnej decyzji administracyjnej ze wskazaniem także tych osób, które nie muszą występować w aktach sprawy np. nadzorowały powstanie decyzji, ale jej nie podpisały. Jedynie wówczas gdy podmiot nie może udzielić informacji zgodnie z wnioskiem, stosuje się tryb określony w art. 14 ust. 2 udip. Natomiast gdy żądane informacje zawierają dane objęte tajemnicami ustawowo chronionymi lub żądanie dotyczy informacji przetworzonej, a podmiot uprawniony nie wykazał interesu publicznego w uzyskaniu informacji, wtedy organ powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jednak w rozpatrywanej sprawie organ nie udzielił informacji zgodnie z wnioskiem ani też nie wydał stosowanej decyzji administracyjnej. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.