II SAB/Wa 194/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 4 marca 2011 r. w sprawie przetwarzania danych osobowych postanawia -odrzucić skargę- Pismem z 4 marca 2011 r. M. J. (dalej jako skarżący) wystąpił do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, w którym podniósł, że decyzje tego organu na jego skargi nie zostały rozpatrzone w sposób rzetelny i sprawiedliwy, tym samym skargi na decyzje te jako wydane z naruszeniem prawa pozostają nadal aktualne. Skarżący podkreślił, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie rozpatrzył żadnego jego zarzutu wobec banku o nieprzestrzeganie przepisów Konstytucji RP, tj. art. 76 zgodnie, z którym "władze publiczne chronią (...) przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu (...)". Zarzucił organowi, że nie uznaje wniosku o ochronę życia i zdrowia. Podkreślił, że bank odmówił mu pomocy na ratowanie życia, a za niewywiązywanie się z warunku terminowych spłat kredytu został dotkliwie ukarany. Kara ta spowodowała bardzo znaczny ubytek jego stanu zdrowia, a decyzje Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych były przedłużeniem kary nałożonej przez bank. Wskazał, że prośbę o ochronę danych osobowych po raz pierwszy napisał do organu w grudniu 2004 r. Ponadto podniósł, że decyzja (treść uzasadnienia) organu jest niezgodna ze stanem faktycznym i dla uprawdopodobnienia tej niezgodnej z prawdą decyzji organ powołuje się na ustawę z lipca 2004 r., która nie istniała w czasie zdarzeń. Pismem z 18 kwietnia 2011 r. skarżący, wniósł za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych w sprawie rozpatrzenia pisma z 4 marca 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na brak właściwości Sądu do orzekania w sprawie. Organ wyjaśnił, że rozpatrzył skargę M.J. w trybie przepisów działu VIII Kpa - dotyczącego skarg i wniosków, do którego zastosowania nie mają przepisy postępowania administracyjnego. Podniósł, że zgodnie z brzmieniem art. 235 Kpa, skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione, z zastrzeżeniem art. 16 § 1 zdanie drugie. Odnosząc powyższy przepis do sprawy, organ stwierdził, że Generalny Inspektor rozpatrzył w drodze decyzji administracyjnej skargę M.J. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2005 r. Zatem w związku z tym, że M.J. skargą z 4 marca 2011 r. ponowił swoje dotychczasowe zarzuty i nie wskazał nowych okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy, Generalny Inspektor stosownie do treści art. 239 § 1 Kpa, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko bez zawiadamiania o tym fakcie skarżącego. Zastosowanie przez Generalnego Inspektora przepisu art. 239 § 1 Kpa, miało na celu zapobieżenie wielokrotnemu rozpatrywaniu tej samej sprawy, spowodowane uporczywym wnoszeniem przez skarżącego skarg nie zawierających żadnych nowych treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Zauważyć przy tym należy, że nie każda działalność lub bezczynność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sądy administracyjne nie są właściwe m.in. do rozpoznawania skarg wnoszonych i rozpatrywanych w trybie określonym w Dziale VIII (art. 227-240) Kpa. W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę, która została rozpatrzona przez organ w trybie przepisów działu VIII Kpa. Wyjaśnić zatem należy, że postępowanie skargowe uregulowane w Dziale VIII Kpa jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA1636/97, LEX nr 37138). Nie rozstrzyga ono konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej lecz czynnością faktyczną (materialno – techniczną) - zawiadomieniem o załatwieniu sprawy, stosownie do art. 237 § 3 Kpa. Uproszczone postępowanie uregulowane w Dziale VIII Kpa nie jest objęte skargą do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 21 listopada 2000 r., III SAB 108/99, Lex nr 48017), tym samym w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej w trybie art. 227 Kpa, stronie nie służy skarga na bezczynność organu (postanowienie NSA z 18 lutego 1997 r., III SAB 1/97, Lex nr 29038). Oznacza to, że ewentualna bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego rodzaju skargi nie należy do zakresu właściwości sądów administracyjnych. Reasumując, skoro sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg określonych w Dziale VIII Kpa, jak również nie są właściwe do rozpatrywania skarg na bezczynność organów w tym zakresie, to skargę M. J. z 18 kwietnia 2011 r. - na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia skargi wniesionej w trybie przepisów Działu VIII Kpa - należało odrzucić jako niedopuszczalną. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.