II SAB/Wa 196/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Przemysław Szustakiewicz Protokolant Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 26 października 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie W. S. w dniu 18 listopada 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza R., w której zarzucił organowi bezczynność w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 26 października 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskując o zobowiązanie skarżonego organu do udzielenia żądanej informacji i zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania skarżący podniósł, iż pismem z dnia 26 października 2009 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy w R. o wydanie odpisu dwóch decyzji - zawiadomień z roku 1983 w sprawie zmian w rejestrze gruntów, powodujących wykreślenie działek o nr ew. [...] (wcześniej [...]) i [...] (wcześniej [...]) położonych w R. obręb [...] nr jedn. rej. [...] i będących własnością J. S. oraz decyzji o wpisie tych działek pod nr jedn. rej. [...], jako własność J. S. wraz z informacją, czy decyzje te są ostateczne. Z wcześniejszej prowadzonej korespondencji ze Starostwem Powiatowym w W. wynikało, że starosta nie otrzymał od Burmistrza Miasta i Gminy w R. żądanych przeze wnioskodawcę decyzji i muszą one znajdować się nadal w posiadaniu Burmistrza R. Do dnia wniesienia skargi burmistrz nie wydał żądanej informacji bądź decyzji odmownej. Wydał natomiast postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. o przekazanie wniosku skarżącego Staroście W. jako organowi właściwemu do jego załatwienia. Jednakże z uzasadnienia przedmiotowego postanowienia nie wynika jednoznacznie, czy Burmistrz R. jest w posiadaniu żądanych przez skarżącego informacji. W odpowiedzi na skargę Burmistrz R. wniósł o jej odrzucenie. W piśmie procesowym organ podniósł, iż postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] przekazał pismo W. S. z dnia 26 października 2009 r., na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., Staroście W. jako organowi właściwemu do jego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków jest starosta, a Burmistrz R. nie jest kompetentny do udzielenia informacji z rejestrów ewidencji gruntów. Od dnia 1 września 2004 r. ewidencja gruntów i budynków prowadzona jest przez Starostę W., w którego posiadaniu znajdują się rejestry ewidencji gruntów w wersji -papierowej - archiwalnej i w wersji elektronicznej. W związku z powyższym burmistrz uznał za zasadne przesłanie pisma W. S., zgodnie z właściwością do Starosty W., biorąc pod uwagę, iż nie dysponuje informacjami, o które wnioskowano, w związku z czym nie ma możliwości ich udostępnienia. Twierdzenie skarżącego o bezczynności organu, polegającej na nieudzieleniu z w piśmie z dnia 26 października 2009 r. informacji publicznej jest zatem bezzasadne. Po wniesieniu skargi przez W. S. do Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrzyło zażalenie wymienionego od postanowienia Burmistrza R. z dnia [...] listopada 2009 r. przekazującego Staroście W. jako organowi właściwemu pismo strony z dnia 26 października 2009 r. i postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie oraz umorzyło postępowanie I instancji. Nawiązując do powyższego postanowienia Burmistrz R. wystosował do skarżącego pismo z dnia 30 grudnia 2009 r. nazwane zawiadomieniem, w którym poinformowano wnioskodawcę, iż burmistrz nie posiada żądanej przez zainteresowanego informacji. Pismem procesowym z dnia 1 maca 2010 r. skarżący poinformował Sąd, iż skarżony organ uwzględnił skargę w całości i dokonał czynności z zakresu administracji publicznej po wniesieniu skargi. Ponadto skarżący wniósł o umorzenie postępowania sądowego z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania na zasadzie art. 201 § 1 powołanej ustawy. Burmistrz R. w odpowiedzi na powyższe stanowisko skarżącego w piśmie procesowym z dnia 18 marca 2010 r. podniósł, iż nie pozostawał w bezczynności wobec pisma strony z dnia 26 października 2009 r. i brak jest podstaw do uznania, że organ działał w trybie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarżący we wniosku z dnia 26 października 2009 r. wystąpił o udzielenie mu informacji publicznej mieszczącej się w definicji art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 4 ust. 3 przedmiotowej ustawy, podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej będącej w ich posiadaniu. Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są szeroko pojęte władze publiczne, w tym organy władzy publicznej, a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż w powołanym zakresie wniosek skarżącego stanowił żądanie udzielenia informacji publicznej i został skierowany do podmiotu wymienionego w art. 4 ust. 1 tej ustawy. W niniejszej sprawie zarzut bezczynności organu w powołanym zakresie winien być zatem rozpatrywany na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną, a żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Odmiennie zaś uregulowano kwestię odmowy udzielenia informacji publicznej. Organ może bowiem odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 ustawy). Jednakże jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy). Jeżeli natomiast organ, do którego strona zwróciła się o udzielenie informacji publicznej, nie jest w posiadaniu żądanej informacji, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i poglądem doktryny winien na piśmie o tym wnioskodawcę poinformować. Tak więc z bezczynnością organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej lub wydania określonego aktu, nie czyni tego w terminie wskazanym w przepisach prawa. Oceny bezczynności organu Sąd dokonuje według stanu faktycznego na dzień orzekania. Jak wynika z dokumentów przedłożonych Sądowi przez Burmistrza R., wniosek skarżącego z dnia 26 października 2009 r. nie pozostał bez odpowiedzi. Z postanowienia Burmistrza R. z dnia [...] listopada 2009 r. o przekazaniu wniosku skarżącego Staroście W. celem jego rozparzenia, strona powzięła wiadomość, iż Burmistrz nie jest organem dysponującym zasobami archiwalnymi, w których należy poszukiwać wnioskowanych przez skarżącego decyzji. Formalne pismo informujące wnioskodawcę o nieposiadaniu przez Burmistrza R. żądanej informacji (o treści zbieżnej z uchylonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.postanowieniem) organ doręczył stronie w dniu 5 stycznia 2010 r. Ponieważ celem skargi na bezczynność w sprawach dostępu do informacji publicznej jest zobowiązanie organu do rozpatrzenia złożonego w tym zakresie wniosku, stąd też udzielenie wnioskodawcy ww. pisemnej informacji, uczyniło rozpoznanie niniejszej sprawy bezprzedmiotowym. Dlatego też, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie podlega umorzeniu. Odnosząc się do wniosku skarżącego zawartego w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2010 r. należy wskazać, iż zgodnie z art. 201 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy. Powołany przepis dotyczy sytuacji, w której organ administracji uwzględnia skargę w całości, przed rozpoczęciem rozprawy. Treść art. 54 § 3 powołanej ustawy wskazuje, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lutego 2004 r., III SA 1804/02 (publik. ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 9) wskazał, że organ podejmujący rozstrzygnięcie w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi. Stanowisko to zachowało pełną aktualność na tle wyjaśnianego przepisu. Skoro żądaniem strony zawartym w skardze było udzielenie informacji publicznej w formie udostępnienia dwóch decyzji z 1983 r., to nie można uznać, iż wydanie przez Burmistrza R. pisma informującego z dnia 30 grudnia 2009 r. o nieposiadaniu takich decyzji (w swej treści zbieżnego z wydanym przed wniesieniem skargi postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r.), stanowi uwzględnienie skargi w całości. Zatem wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony z powodu niespełnienia przesłanki z art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.