II SAB/Wa 196/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. O. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. W dniu 17 maja 2010 r. L. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej. We wniosku z dnia 7 lipca 2008 r., skierowanym do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, Delegatury w G. i przesłanym do wiadomości do Departamentu Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, skarżący zażądał od Departamentu Ministerstwa wydania polecenia kierownikowi Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, Delegatury w G. wysyłania na jego adres wszystkich pism kierowanych do właściciela zespołu pałacowo – folwarcznego w L. Pismem z dnia 19 czerwca 2009 r. L. O., na wezwanie organu z dnia [...] czerwca 2009 r., sprecyzował swój wniosek z 7 lipca 2008 r., wskazując, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej daje podstawę prawną do uzyskiwania informacji i pism. Skarżący ponowił również wniosek o przesłanie kopii wszystkich pism przesłanych do właściciela obiektu od 7 lipca 2008 r. oraz przesyłanie pism bieżących. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego pismem z dnia [...] października 2009 r. wyjaśnił skarżącemu, że nie ma podstaw prawnych do nakazania organowi wysyłania skarżącemu wszystkich pism kierowanych do aktualnego właściciela obiektu. Nadto, wskazując na treść art. 73 Kpa, organ dodał, że strona postępowania ma prawo wglądu do akt, natomiast odpisy akt mogą być udostępnione wyłącznie z uwagi na ważny interes strony postępowania. W skardze L. O. wyjaśnił, iż za informację publiczną uważa polecenia i decyzje dotyczące ochrony zabytków, natomiast urzędy podległe Ministerstwu nie robią nic, by zapobiec dewastacji obiektu zabytkowego. W związku z powyższym L. O. wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz o uznanie przez Sąd, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego poinformował, że załatwił wniosek skarżącego pismem z dnia [...] października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Zatem w pierwszej kolejności należy wyjaśnić co jest przedmiotem zaskarżenia i czy skarga może być rozpoznana przez sąd administracyjny. Z treści skargi L. O. wynika, że skarżący zarzuca Ministrowi bezczynność w rozpoznaniu wniosku z 7 lipca 2008 r. o udzielenie informacji publicznej. Jednakże we wniosku tym, skierowanym do innego organu a przesłanym wyłącznie do wiadomości Departamentu Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, skarżący zażądał od Departamentu wydania polecenia kierownikowi Delegatury w G. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Z. wysyłania na jego adres wszystkich pism kierowanych do właściciela zespołu pałacowo – folwarcznego w L. w celu ochrony tego zabytku przed dewastacją i niszczeniem. W ocenie Sądu wydanie polecenia organowi podległemu nie posiada jednak cech informacji publicznej, ale zmierza do usprawnienia pracy tego organu. Podlega zatem reżimowi uregulowanemu w Rozdziale 3 Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej dalej kpa. Zgodnie z treścią art. 241 Kpa przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. Żądanie skarżącego zawiera się w zacytowanym wyżej katalogu spraw, ponieważ zmierza nie tylko do usprawnienia pracy określonego urzędu w zakresie wykonywania jego zadań, ale tym samym wzmocnienia praworządności, a także zapobiegania nadużyciom. Dodać należy, że postępowanie wszczęte na skutek wniesienia wniosku w tym trybie nie prowadzi do wydania aktu lub czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, a więc nie podlega również tej kontroli bezczynność organu. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga L. O. jest niedopuszczalna i podlega obligatoryjnemu odrzuceniu przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.