II SAB/Wa 197/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2017 r. o określenie sposobu zachowania się postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] września 2017 r. Komendant Główny Straży Granicznej wystawił skarżącemu skierowanie do Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Skarżący w dniu [...] listopada 2017 r. wystąpił do Komendanta Głównego Straży Granicznej z wnioskiem o określenie sposobu zachowania się w związku z wniesionym odwołaniem od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] października 2017 r. W odpowiedzi na ww. wniosek skarżący został poinformowany, że do czasu rozstrzygnięcia odwołania zobowiązany jest on do wykonywania zadań na stanowisku [...] Komendy Głównej Straży Granicznej. Powyższe wynika z wydanego przez Komendanta Głównego Straży Granicznej Rozkazu Personalnego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., którym powierzono skarżącemu obowiązki służbowe na stanowisku [...] Komendy Głównej Straży Granicznej, a następnie na mocy Rozkazu Personalnego Nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2017 r., którym przedłużono powierzenie obowiązków służbowych na ww. stanowisku służbowym. W dniu [...] grudnia 2017 r. do Komendy Głównej Straży Granicznej wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane "ponaglenie o rozpatrzenie wniosku o określenie sposobu zachowania się w trybie określonym dla spraw osobowych". Skarżący wskazał, że powyższa sprawa powinna stać się przedmiotem postępowania administracyjnego i zostać zwieńczona wydaniem rozkazu personalnego, spełniającego ramy formalne decyzji administracyjnej. Uzasadniając powyższe skarżący powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1470 ze zm.), z których jego zdaniem ma wynikać, że załatwienie sprawy osobowej, której przedmiotem są wynikające z treści stosunku służbowego obowiązki i prawa funkcjonariuszy winno nastąpić w formie rozkazu personalnego, zawierającego uzasadnienie faktyczne i prawne w tym wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, na podstawie, których organ dokonał rozstrzygnięcia, oraz pouczenie co do przysługujących środków odwoławczych. W dniu [...] stycznia 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazał Komendantowi Głównemu Straży Granicznej zgodnie z właściwością przedmiotowe pismo zatytułowane ponaglenie. Komendant Główny Straży Granicznej w dniu [...] stycznia 2018 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na pismo zatytułowane ponaglenie. Pismem z dnia [...] marca 2018 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozpatrzenie wniosku zwieńczonego pismem [...] z dnia [...].01.2018 r." w związku z biurokratycznym załatwieniem sprawy zawartej w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. W przedmiotowej skardze skarżący wniósł "stwierdzenie przewlekłości i biurokratycznego postępowania organu SG oraz mu nadrzędnego i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia żądań skarżącego" oraz o "wydanie i doręczenie postanowienia na złożone ponaglenie". W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.). W ramach tej wstępnej kontroli dokonuje przede wszystkim- badania swojej właściwości biorąc pod uwagę treść art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a.), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 4 P.p.s.a. (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/04, Legalis). Ponadto w doktrynie wskazuje się, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., 2007, s. 378). Należy również zauważyć, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Sąd podziela stanowisko organu zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, że w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2017 r. organ nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w formie rozkazu personalnego, czy też decyzji administracyjnej, gdyż rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1470 ze zm.), nie przewiduje wydania rozkazu personalnego w sprawie udzielenia informacyjnie odpowiedzi na wniosek skarżącego. Skoro w niniejszej sprawie organ nie był zobowiązany do podjęcia jakiegokolwiek działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie dotyczącego uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa to przedmiotową skargę na bezczynność uznać należy za niedopuszczalną, gdyż pozostaje ona poza zakresem działania sądów administracyjnych. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.