II SAB/Wa 199/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. O. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego J. O. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez postanawia -odrzucić skargę- Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1518/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił rozstrzygnięcie Dyrektora [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia D. O. do bursy. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 1 marca 2016 r. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r. J. O. - przedstawiciel ustawowy D. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wskazał, że jej przedmiotem jest działanie Dyrektora [...]. Pismem z dnia 28 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował powyższą skargę jako skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Dyrektora [...]. Wskazał, że Sąd wyrokiem z dnia 21 grudnia 2015 r. uchylił rozstrzygnięcie Dyrektora [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia D. O. do bursy. Pomimo licznych wezwań organ ten do dnia sporządzenia tego pisma nie rozpoznał sprawy. Wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom Dyrektora J. O. nie zrezygnował z ubiegania się przyjęcie córki do Bursy nr [...]. Zdaniem skarżącego wydania decyzji o przyjęciu jej do Bursy nr [...] od dnia 1 czerwca 2016 r. do końca roku szkolnego nie można uznać za rozpoznanie sprawy. Decyzja ta nie obejmowała całego roku szkolnego, a ponadto została doręczona 10 czerwca 2016 r., co powodowało, że nie było technicznej możliwości aby zamieszkała ona w przedmiotowej bursie. Pismami z dnia 31 sierpnia 2017 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego oraz organ do udzielenia informacji czy przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, o jakich mowa w art. 37 K.p.a. Sąd poinformował jednocześnie, że przypadku, gdy taki środek zaskarżenia był składany, to jego odpis należy złożyć do Sądu. W piśmie z dnia 5 września 2017 r. Dyrektor [...] poinformował Sąd, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wnosił środków zaskarżenia o jakich mowa w art. 37 K.p.a. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 16 września 2017 r. poinformował, że skarżący przed wniesieniem skargi kierował korespondencję do Urzędu [...] znak [...], m. in. 28 sierpnia 2015 r. oraz 30 września 2015 r. Kolejne pisma kierował do Prezydenta [...] wnosząc o podjęcie czynności w stosunku do Urzędu [...] w związku z brakiem jakichkolwiek działań w tym zakresie. Prezydent [...] nie podjął też na wystąpienie skarżącego oczekiwanych działań co skutkowało skierowaniem korespondencji do Rady [...] znak [...] oraz do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Pismem z dnia 16 października 2017 r Sąd wezwał organ do nadesłania korespondencji, o której mowa w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 16 września 2017 r. W piśmie z dnia 20 października 2017 r. organ wskazał, że dysponuje jedynie kopią pisma oznaczonego jako [...]. Pismem z dnia 8 listopada 2017 r. Sąd wezwał organ o zwrócenie się do Miasta [...] o nadesłanie korespondencji skarżącego wskazanej w piśmie jego pełnomocnika z dnia 16 września 2017 r., tj. pism skarżącego z dnia 28 sierpnia 2015 r., 30 września 2015 r. skierowanych do Urzędu [...], pism kierowanych do Prezydenta [...] oraz Rady [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ przy piśmie z dnia 20 października 2017 r. przekazał kopie pism skarżącego z dnia 22 lutego 2017 r. skierowanego do Rady [...], z dnia 4 lutego 2017 r. skierowanego do Rady [...] (za pośrednictwem poczty elektronicznej), z dnia 4 lipca 2016 r. skierowanego do Przewodniczącego Rady [...], z dnia 29 kwietnia 2016 r. skierowanego do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, z dnia 30 stycznia 2017 r. skierowanego do Rady [...] (za pośrednictwem poczty elektronicznej), z dnia 21 sierpnia 2015 r. skierowanego do Prezydenta. [...] oraz [...] Kuratora Oświaty w [...], oraz z dnia 30 września 2015 r. skierowanego do Urzędu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 tej ustawy w ówcześnie obowiązującym brzmieniu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, warunkiem skutecznego jej wniesienia do sądu administracyjnego jest wyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. J. O. – przedstawiciel ustawowy małoletniej D. O. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił przewlekłość postępowania prowadzonego przez Dyrektora [...]. Przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący winien zatem, stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a., złożyć zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ do Prezydenta [...]. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w sprawie. Przede wszystkim należy podnieść, że żadnego z pism skarżącego, które zostały nadesłane do Sądu przez organ, nie można uznać za zażalenie, o jakim mowa w art. 37 K.p.a. W żadnym z tych pism skarżący nie podnosił, że Dyrektor [...] prowadzi sprawę przyjęcia D. O. do bursy przewlekle. Pismo skarżącego z dnia 22 lutego 2017 r. skierowane do Rady [...] stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z nierozpoznaniem skargi na działanie Prezydenta [...]. Pismo z dnia 4 lutego 2017 r. skierowane do Rady [...] (za pośrednictwem poczty elektronicznej) również dotyczy skargi na działanie Prezydenta [...]. Podobnie, skargę na działanie Prezydenta [...] stanowi pismo z dnia 4 lipca 2016 r. skierowane do Przewodniczącego Rady [...]. Pismo z dnia 29 kwietnia 2016 r. skierowane do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów stanowi natomiast skargę na działanie Prezydenta. [...] oraz Urzędu [...]. W piśmie z dnia 30 stycznia 2017 r. skierowanym do Rady [...] (za pośrednictwem poczty elektronicznej) skarżący podnosi z kolei, że nie załatwiona została jego skarga na działanie Prezydenta [...]. Pismo z dnia 21 sierpnia 2015 r. skierowane do Prezydenta. [...] oraz [...] Kuratora Oświaty w [...] stanowi odwołanie od decyzji Dyrektora [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. W piśmie z dnia 30 września 2015 r. skierowanym do Urzędu [...] skarżący odpowiada natomiast na pismo z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.