II SAB/Wa 199/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność A. S. A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] grudnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje A. S. A. z siedzibą w [...] do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z [...] grudnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu drugiego i czwartego, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od A. S. A. z siedzibą w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. [...] z siedzibą w [...] (zwana dalej: "Skarżącą") wystąpiła z wnioskiem z [...] grudnia 2018r. do A. S.A. (jednoosobowej spółki Skarbu Państwa, zwana dalej: "Spółką Skarbu Państwa") z siedzibą w [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1. informacji o łącznie wypłaconych nagrodach w poszczególnych latach: 2017 i 2018, 2. informacji o nagrodach wypłaconych w 2018r. każdemu pracownikowi przez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody, 3. informacji o łącznie wypłaconych premiach w Państwa spółce w poszczególnych latach: 2017 i 2018, 4. informacji o premiach wypłaconych w 2018r. każdemu pracownikowi przez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody. 2. Spółka Skarbu Państwa w odpowiedzi z 19 grudnia 2018r. poinformowała Skarżącą, że wypłaciła na rzecz pracowników nagrody łącznie o wysokości: w 2017r. - 487.500 zł, w 2018r. - 591.120 zł oraz wypłaciła łącznie premie na rzecz pracowników w wysokości: w 2017r. - 3.905.174,40 zł, - w 2018r. - 3.627.010 zł. Spółka jednocześnie wskazała, co należy rozumieć przez informację publiczną, stosownie do art. 1 i 6 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018r. poz. 1330, zwana dalej: "u.d.i.p"). Informacją publiczną, co do zasady, są tylko dokumenty urzędowe, a więc wytworzone przez organ w ramach realizacji powierzonych mu zadań. Prawo udostępniania informacji publicznej ulega pewnym ograniczeniom, stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wpływ na zakres ujawnienia informacji, szczególnie dotyczących indywidualnych danych, będą miały przepisy dotyczące ochrony prywatnoprawnych interesów Spółki Skarbu Państwa. Stosownie do postanowień art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji z dnia 26 czerwca 2003r. (Dz.U. 2018r. poz. 419 ze zm.), informacje tego typu stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i jako takie nie podlegają udostępnieniu. Zindywidualizowana informacja dot. nagrody lub premii, ich wysokości, związana jest stricte z prowadzoną działalnością gospodarczą, uzależniona jest ponadto od osiągniętych wyników - odnosi się zatem do funkcjonowania spółki w obrocie gospodarczym, i tym samym jest tajemnicą handlową - tajemnicą przedsiębiorstwa, która nie może zostać udostępniona publicznie; - ochrony i zachowania w tajemnicy prywatności osoby fizycznej. Stosownie do przepisów ustawy z 10 maja 2018r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. 2018r., poz. 1000) oraz przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (dalej jako: "RODO"); w przypadku podania informacji o nagrodach i premiach wypłaconych indywidualnie konkretnym osobom wraz z wyszczególnieniem kwoty i ujawnionym uzasadnieniem, doszło by w szczególności do przekroczenia granic prywatności osoby fizycznej, tj. naruszenia art. 1 i art. 5 RODO. Przez pojęcie "naruszenia ochrony danych" należy rozumieć "naruszenie bezpieczeństwa prowadzące do przypadkowego lub niezgodnego z prawem zniszczenia, utracenia, zmodyfikowania, nieuprawnionego ujawnienia lub nieuprawnionego dostępu do danych osobowych przesyłanych, przechowywanych lub w inny sposób przetwarzanych’' (art. 4 pkt 12 RODO). W tym kontekście należy rozróżnić, że: 1) naruszenie poufności polega na ujawnieniu danych osobowych nieuprawnionej osobie, 2) naruszenie dostępności polega na trwałej utracie lub zniszczeniu danych osobowych, 3) naruszenie integralności - polega na zmianie treści danych osobowych w sposób nieautoryzowany. Na Spółce Skarbu Państwa, jako administratorze danych osobowych, który przetwarza powierzone dane osobowe zatrudnianych pracowników, istnieje, zgodnie z art. 5 RODO, szczególny obowiązek, co do przestrzegania zasad dotyczących przetwarzania takich danych (i) zgodnie z innymi przepisami prawa, (ii) rzetelnie, (iii) w sposób przejrzysty, (iv)w konkretnych, wyraźnych i prawnie uzasadnionych celach (v)adekwatnie do tych zamierzonych celów, (vi) w sposób zapewniający odpowiednie bezpieczeństwo, w tym ochronę przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem oraz przypadkową utratą, a także obowiązek nieprzetwarzania tych danych dalej w sposób niezgodny z celami wskazanymi w poz. (iv) wyliczenia powyżej. Art. 6 RODO doprecyzowuje zasady legalności przetwarzania danych osobowych i wyznacza podstawy dopuszczalności przetwarzania danych, na które składają się, m.in.: zgoda osoby, której dane dotyczą, niezbędność przetwarzania do wykonania umowy której stroną jest osoba, której dane dotyczą, niezbędność przetwarzania do celów wynikających z uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią. Wobec powyższego, przy podaniu informacji o indywidulanych nagrodach i premiach, doszłoby do naruszenia poufności ochrony danych osobowych i do ujawnienia osobie trzeciej danych prywatnych osób fizycznych zatrudnionych w Spółce Skarbu Państwa, która jest zobligowana do ochrony danych osobowych swoich pracowników, przestrzegania poufności i zachowania ich w tajemnicy, w odniesieniu do wszystkich danych jej powierzonych. Spółka Skarbu Państwa w czasie obowiązywania ustawy o ochronie danych osobowych oraz RODO nie ma zatem możliwości swobodnego udostępniania skonkretyzowanych danych swoich pracowników osobie trzeciej. Naruszenie w ten sposób obowiązujących zasad ochrony danych osobowych wiązałoby się z poważnymi prawnymi konsekwencjami. Spółka Skarbu Państwa nie ma więc możliwości podać informacji o nagrodach i premiach wypłaconych w 2017r. i 2018r. przez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody lub premii każdemu pracownikowi z osobna. 3. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 lutego 2019r. uznała, że w sprawie Spółka Skarbu Państwa pozostaje w bezczynności zakresie rozpatrzenia ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 7 grudnia 2018r. i w związku z tym naruszono: a) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który zapewnia prawo do uzyskiwania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa poprzez jego nieuzasadnione ograniczenie; b) art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - w zakresie, w jakim zobowiązuje organ do udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia jego złożenia, przez brak udzielenia odpowiedzi na wniosek. Skarżąca wniosła o zobowiązanie ww. Spółki do rozpatrzenia ww. wniosku i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącej, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu podkreśliła, że podstawowym kryterium uznawania za zobowiązane do udzielenia informacji publicznej podmioty inne, niż władze publiczne, jest wykonywanie zadań publicznych. Przedmiotem działalności Spółki jest wykonywanie zadań publicznych, a ponadto, że Spółkę, której bezczynność jest przedmiotem skargi, ujęto w Wykazie spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 13 stycznia 2017r. w sprawie określenia wykazu spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z 16 grudnia 2016r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym, spółka z udziałem Skarbu Państwa lub państwowej osoby prawnej, prowadząca działalność gospodarczą we wskazanym w tym przepisie zakresie, może być uznana za spółkę o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa. Ujęcie Spółki w ww. wykazie dowodzi, że jest to spółka z udziałem Skarbu Państwa lub państwowej osoby prawnej i wykonuje zadania publiczne, które są nadto istotne dla gospodarki państwa. Dodatkowo wniosek dotyczy informacji publicznej, zgodnie z art. 61 ust. 1-2 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 i 5 u.d.i.p. Żądana informacja dotyczy bowiem bezpośrednio działalności Spółki oraz zatrudnionych w jej ramach pracowników. Spółka przeznacza na nagrody i premie środki publiczne. Informacja o wysokości nagród przyznawanych osobom pełniącym funkcje publiczne i mających związek z ich pełnieniem, stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Stanowisko takie ma zastosowanie również w odniesieniu do osób pełniących funkcje w spółce o strategicznym charakterze działalności. Skarżąca wskazała ponadto, że w praktyce orzeczniczej i doktrynie wskazuje się, że powołanie się na tajemnicę przedsiębiorcy nakłada na podmiot zobowiązany obowiązek wykazania, że w sprawie zachodzą przesłanka materialna i formalna. Przesłanka materialna odnosi się do treści informacji (danych technicznych, technologicznych, organizacyjnych) oraz wykazania, jak ich ujawnienie negatywnie mogłoby wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy. Spółka w żaden sposób nie poparła swojego twierdzenia, że łączna wysokość przyznanych w latach 2017-2018 premii i nagród oraz lista pracowników, którym premie i nagrody przyznano w 2018r. ma walor tajemnicy przedsiębiorcy. Nie ma charakteru tajemnicy przedsiębiorcy informacja o nagrodach i premiach przyznawanych w spółkach powiązanych kapitałowo ze Skarbem Państwa. Organ dokonując oceny spornej informacji, w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p., winien uwzględnić, że gospodarce środkami publicznymi towarzyszyć powinna jawność i przejrzystość. Organ korzystający z publicznych funduszy jest zobowiązany do zapewnienia jawności i transparentności wykorzystywania tych środków, tym samym nie może powoływać się na poufny charakter danych dających wgląd w sposób, w jaki tymi środkami rozporządza. Skarżąca wskazała też, że w doktrynie wskazuje się, że za sprawą art. 86 RODO prawodawca unijny potwierdził wprost (czego nie uczyniono w dyrektywie 95/46/WE) możliwość udostępniania danych osobowych zawartych w dokumentach urzędowych, wyznaczając tym samym relację między prawem do ochrony danych osobowych a prawem dostępu do informacji publicznej. Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin udostępnienia informacji publicznej upłynął 21 grudnia 2018r., ale Spółka nie udostępniła informacji wskazanych w ww. wniosku ani nie wydał decyzji odmownej. Zgodnie z m.in. postanowieniem NSA z 23 kwietnia 2010r. sygn. akt I OSK 646/10 skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia. 4. Spółka Skarbu Państwa w piśmie procesowym z 18 marca 2019r., uzupełnionym pismami z 13 czerwca i 5 sierpnia 2019r., uznała, że nie ma podstaw prawnych do złożenia odpowiedzi na skargę, według przepisów p.p.s.a., gdyż nie była zobowiązana do udzielenia odpowiedzi na wniosek Skarżącej. Wskazała, że w piśmie z 19 grudnia 2018r. poinformowała Skarżącą o swoim stanowisku, bez "zbędnej zwłoki", a przesłanych do Sądu dokumentów nie traktuje, jak akt administracyjnych, gdyż odpowiedzi na ww. wniosek udzieliła w trybie prywatnoprawnym. Spółka wskazała też, że ww. pismo z 19 grudnia 2018r. zawiera wyczerpujące wyjaśnienie wskazujące na to, że Spółka dochowała należytej staranności w realizacji wniosku Skarżącej. Spółka nie była też zobowiązania w trybie administracyjnym do udostępniania żądanych przez Skarżącą informacji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 2. Przedmiotem skargi jest bezczynność Spółki Skarbu Państwa w zakresie rozpatrzenia wniosku Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z 7 grudnia 2018r. 3. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ: - będąc w posiadaniu żądanej informacji, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), - nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie - nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie budzi wątpliwości Sądu, że Spółka Skarbu Państwa, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, jak również to, że żądana przez Skarżącą informacja stanowiła informację publiczną. Wynika to z przepisów powołanych przez ww. Spółkę w skierowanym do Skarżącej piśmie z 19 grudnia 2018r. Sąd podziela stanowisko ww. Spółki, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej należy wobec tego przypisać tym informacjom, które odnoszą się do wskazanej w art. 61 Konstytucji RP publicznej sfery ich działalności, a więc wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne także jest, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery faktów. Z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Posłużenie się zatem przez ustawodawcę w ww. przepisie zwrotem "w szczególności" wskazuje na niezamknięty katalog podmiotów, które powinny udostępnić informację publiczną. Spółka Skarbu Państwa jest osobą prawną, która gospodaruje mieniem Skarbu Państwa, a ponadto Skarżąca wskazywała, że Skarb Państwa ma pozycję dominującą w ww. Spółce, w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Warto też wskazać, że z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że jedynym akcjonariuszem ww. Spółki jest Skarb Państwa. Tym samym skoro Spółka Skarbu Państwa, do której Skarżąca wystąpiła z ww. wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, gospodaruje mieniem publicznym, a informacje wnioskowane przez Skarżącą w zakresie nagród i premii dotyczą sfery faktów, należało – co do zasady - udostępnić ww. informacje, albo odmówić wydania żądanych informacji w stosownej formie – decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Przemawia za tym także i to, że Spółka Skarbu Państwa, rozpatrując ww. wniosek z 7 grudnia 2018r. w zakresie pkt 1 i 3, podała Skarżącej, w trybie u.d.i.p., informacje o łącznych premiach i łącznych nagrodach, które wypłaciła w 2017r., 2018r. Wówczas Spółka Skarbu Państwa uznała się za podmiot, który jest zobowiązany do udzielenia informacji oraz, że podane informacje miały charakter publiczny. Tym samym niekonsekwentna była Spółka Skarbu Państwa, uznając w zakresie tych samych nagród i premii, objętych tym samym wnioskiem Skarżącej z 7 grudnia 2018r., że raz jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji w trybie u.d.i.p. - w zakresie pytań 1 i 3, zaś w zakresie pytań 2 i 4 nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia tych informacji. Sąd takiej niekonsekwencji Spółki Skarbu Państwa zaakceptować nie może, z uwagi na jasną treść powołanych ww. przepisów. Sąd wskazuje też, że w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zawiera w sobie element określający relacje pomiędzy dwoma konstytucyjnymi prawami podmiotowymi, tj. prawem do prywatności (art. 47 Konstytucji RP) i prawem do informacji publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Konieczne jest przy tym podkreślenie, że Konstytucja RP nie daje żadnych podstaw do przyjmowania priorytetu któregoś z tych praw jako punktu wyjścia w procesie wykładni regulacji ustawowych. Zwłaszcza przyjęta w polskim porządku prawnym konstrukcja prawa dostępu do informacji publicznej – jako prawa o treści pozytywnej i wykreowanego przez prawodawcę, a nie prawa zadeklarowanego i prawa, które miałoby charakter prawa wolnościowego - nie pozwala traktować go jako prawa nadrzędnego w stosunku do innych praw podmiotowych (por. wyroki NSA: z 17 marca 2017r. sygn. akt I OSK 1416/15; 3 marca 2017r. sygn. akt I OSK 1158/15. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 marca 2006r. sygn. akt K 17/05 podkreślił "prawo dostępu do informacji nie ma charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są m.in. przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów". Jest to ponad wszelką wątpliwość istotne prawo konstytucyjne determinujące sposób wykładni przepisów ustawowych na rzecz zachowania, realizowania i ochrony tego prawa, jednakże w jego granicach wyznaczonych w Konstytucji RP i z poszanowaniem innych, zwłaszcza konstytucyjnych praw podmiotowych. Sąd stwierdza ponadto, że z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie pierwsze - stanowiącego, że "prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (...)" wynika, że ustawodawca jako zasadę przyjął silniejszą ochronę prawa do prywatności w sytuacji jego kolizji z prawem do informacji publicznej. Zatem wspomniana kolizja występuje wyłącznie wtedy, gdy żądana informacja jest informacją publiczną. W innym przypadku ona nie zachodzi, gdyż prymat ma ochrona prywatności osoby fizycznej i dotyczących jej danych wrażliwych. Skoro zatem istota sporu w sprawie koncentruje się na odpowiedzi na pytanie, czy istniały podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej, Spółka Skarbu Państwa powinna zastanowić się, jak zakwalifikować informacje objętej pkt 2 i 4 wniosku, a przede wszystkim, biorąc pod uwagę dotychczasowe stanowisko Sądów administracyjnych w zakresie tego, w jakim zakresie należy udostępniać dane o premiach i nagrodach pracowników (jawność wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych). W związku z tym Spółka powinna zastanowić się czy całość żądanych przez Skarżącą informacji stanowi informację publiczną, czy też nie. Dopiero wówczas możliwe będzie zajęcie prawidłowego stanowiska w sprawie. Sąd jeszcze raz podkreśli, że ustawodawca, określając pojęcie informacji publicznej odwołał się do kategorii sprawy publicznej. W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej". Art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy jest "każda informacja o sprawach publicznych". Sprawy publiczne wiążą się z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z 30 września 2009r. sygn. akt I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; por. wyrok NSA z 14 września 2010r. sygn. akt I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi. Sąd reasumując wskazuje, że zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej. Jednocześnie akcentuje się powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (wyroki: NSA z 31 maja 2004r. sygn. akt OSK 205/04, WSA w Warszawie z: 28 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Wa 1542/08, 12 października 2010r. sygn. akt II SA/Wa 933/10, 10 listopada 2010r. sygn. akt II SAB/Wa 117/09). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie ponadto z art. 10 ust. 2 u.d.i.p., informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Natomiast, w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli jednak informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W sytuacji, gdy w ocenie Spółki Skarbu Państwa żądana informacja publiczna (jawność wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia osób związanych z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych) nie mogła zostać udostępniona, ww. Spółka powinna, stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej - wydać decyzję administracyjną. Z tych względów stwierdzić należało, że Spółka Skarbu Państwa dopuściła się bezczynności. Sąd zobowiązał więc Spółkę Skarbu Państwa do rozpatrzenia ww. wniosku Skarżącej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, na mocy art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018r., poz.1302 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."). Sąd, stosownie bowiem do ww. przepisu, uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Sąd stwierdza ponadto, że na mocy art. 149 § 1a P.p.s.a. był zobowiązany wskazać czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu przedstawione okoliczności faktyczne i przepisy prawne nie wskazywały, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy podkreślić, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012r. sygn. akt I OSK 675/12; dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie Spółka Skarbu Państwa w niewłaściwej formie udzieliła odpowiedzi na część z postawionych przez Skarżącą pytań – w piśmie, a nie w decyzji, ale uczyniła to z zachowaniem 14-dniowego terminu. Nie sposób więc uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa. 4. Sąd w tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie pierwszym i drugim sentencji wyroku. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych (punkt trzeci) wydano na mocy art. 200 i art. 209 P.p.s.a. Sąd wyjaśnia ponadto, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a.