II SAB/Wa 20/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. F. na bezczynność Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w przedmiocie spowodowania wydania przez Ministra Obrony Narodowej decyzji w wyniku wykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r. syg. akt II SA/Wa 1342/05 postanawia odrzucić skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1352/05, stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. oraz decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. przyznającej E. F. 12 - miesięczne uposażenie za okres roku po zwolnieniu ze służby nakazującej wypłatę tego świadczenia z uwzględnieniem odpowiednich składników uposażenia przyjętych w podstawie wymiaru emerytury. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż Dyrektor Biura Emerytalnego nie był organem właściwym do wydania decyzji z dnia [...] lipca 2001 r., natomiast Minister Obrony Narodowej wydając decyzję II instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, dopuścił się rażącego naruszenia tego przepisu. Powyższy wyrok stał się prawomocny w dniu 6 maja 2006 r. Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] przekazał według właściwości Szefowi Generalnego Zarządu Operacyjnego P-3 Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wniosek E. F. z dnia [...] czerwca 2006 r. dotyczący wydania po wyroku Sądu z dnia 17 lutego 2006 r. decyzji w sprawie uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych wraz z odsetkami, a w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2007 r. oddalił skargę E. F. na powyższe postanowienie. Szef Generalny Zarządu Operacyjnego P-3 Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, biorąc pod rozwagę kolejne rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia oraz sądu administracyjnego, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmówił E. F. przyznania i wypłaty żądanych należności pieniężnych oraz umorzył postępowanie w zakresie innych żądań zgłaszanych w kolejnych pismach wnioskodawcy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. E. F. pismem z dnia 8 grudnia 2008 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w przedmiocie spowodowania wydania nowej decyzji przez Ministra Obrony Narodowej, regulującej kwestie rozstrzygnięte wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. W kolejnych pismach, m.in. z dnia 30 stycznia 2009 r. oraz z dnia 26 lutego 2009 r., skarżący sprecyzował swoje żądanie wskazując, iż jego zdaniem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozwalają sądowi administracyjnemu na zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej, poprzez Zarząd Szkolenia P-7 Sztabu Generalnego Wojska Polskiego do wydania nowej decyzji "przywracającej ważność uprzedniej wydanej z naruszeniem prawa" decyzji z dnia [...] maja 2005 r., ponieważ ta ostatnia decyzja wywołała już nieodwracalne skutki prawne. Ponadto wskazał, iż jego zdaniem właściwym do wydania ww. wspomnianej decyzji jest upoważniony przez Ministra Obrony Narodowej Szef Zarządu Szkolenia P-7 Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu oraz w dalszych pismach procesowych wskazał na dotychczasowy stan faktyczny w sprawie oraz podkreślił fakt wydania przez Szefa Generalnego Zarządu Operacyjnego P-3 Sztabu Generalnego Wojska Polskiego decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. rozstrzygających sprawę wypłaty żądanego uposażenia E. F. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności jest uzasadniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. W niniejszej sprawie E. F. zarzucił Szefowi Sztabu Generalnego Wojska Polskiego bezczynność w zakresie spowodowania wydania przez Ministra Obrony Narodowej decyzji administracyjnej w miejsce decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1352/05. Powyższa skarga jest niedopuszczalna. Żądanie skarżącego opiera się bowiem na błędnym przekonaniu o podległości organów i możliwości zobowiązania do określonego działania. W niniejszej sprawie brak jest zaś takiego stosunku łączącego Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego i Ministra Obrony Narodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1352/05, stwierdzając nieważność decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. oraz decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. wskazał na organ właściwy do załatwienia sprawy uposażenia skarżącego, która zgodnie z tymi wytycznymi, została załatwiona ostateczną decyzją Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Oznacza to, iż organ ten nie mógł ani zobowiązać, ani przekazać powyższej sprawy do rozpatrzenia Ministrowi Obrony Narodowej, ponieważ ten ostatni nie był właściwy w toku postępowania instancyjnego do wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie. Reasumując, skoro Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nie był zobowiązany do działania określonego żądaniem skarżącego, to nie można też zarzucać mu bezczynności w tym zakresie, co czyni niniejszą skargę E. F. niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.