II SAB/Wa 200/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA -Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi T. C. z dnia 24 maja 2011 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 380/10 wydanym w sprawie ze skargi T. C. na bezczynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie wydania decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia -odrzucić skargę o wznowienie postępowania- Pismem z dnia 24 maja 2011 r. T. C. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 380/10 wydanego w sprawie ze skargi T. C. na bezczynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie wydania decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Postanowienie niniejsze, doręczone skarżącemu w dniu 10 marca 2011 r., jest prawomocne od dnia 12 kwietnia 2011 r. W skardze o wznowienie postępowania skarżący powołał się na art. 271 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazał, że w postępowaniu zakończonym postanowieniem Sądu z dnia 2 marca 2011 r. o sygn. akt II SAB/Wa 380/10 pozbawiony został możności działania. Podał, że pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, tymczasem Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym. Zarzucił, że Sąd nie wyznaczył terminu rozpoznania sprawy na posiedzeniu jawnym i nie zawiadomił skarżącego o terminie tego posiedzenia. Z powodu naruszenia art. 91 § 2 i art. 90 § 1 i 2 powołanej ustawy skarżący nie mógł skorzystać z uprawnień strony postępowania sądowego, w tym z uprawnień określonych w art. 6, art. 106 § 2, art. 101 § 1 i art. 104 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 279 P.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podstawę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem określają przepisy art. 271, art. 272 i art. 273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 271 pkt 2 powołanej ustawy, na który to przepis powołał się skarżący, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli: strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Stosownie do art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie. Skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. W przedmiotowej sprawie skarżący nie oparł skargi o wznowienie postępowania na przesłance wymaganej przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzut pozbawienia możności działania w postępowaniu zakończonym postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym, nie opiera się na ustawowej przesłance wznowienia, mimo, że brzmienie tego zarzutu odpowiada treści art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Istotą posiedzenia niejawnego, na którym rozpoznano skargę na bezczynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie wydania decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jest to, że w posiedzeniu tym nie biorą czynnego udziału strony i uczestnicy postępowania. Posiedzenie niejawne jest bowiem instytucją procesową służącą rozpoznaniu sprawy w ściśle określonym zakresie. Zgodnie z art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, że w trakcie wstępnej kontroli stwierdzono brak przesłanki dopuszczalności skargi – sprawę skierowano na posiedzenie niejawne. Sąd nie był związany wnioskiem strony o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaznaczyć przy tym należy, że tylko wówczas, gdy przyczyna uzasadniająca odrzucenie skargi zostanie ujawniona dopiero na rozprawie, sąd odrzuca skargę postanowieniem po przeprowadzeniu rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 maja 2003 r. sygn. akt II SA 1216/03 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, że nie można zasadnie twierdzić, że już sam fakt uruchomienia omawianego trybu postępowania jest równoznaczny z pozbawieniem obywatela prawa do działania w postępowaniu sądowym dotyczącym sfery jego praw i obowiązków. Aktualny pozostaje również pogląd NSA wyrażony w tym postanowieniu na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, że brak możności działania jako przesłanka wznowienia postępowania jest wyrazem naruszenia procedury, polegającego na tym, że dany podmiot miał ustawowe prawo czynnego udziału w postępowaniu, lecz został tego prawa w praktyce pozbawiony. Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż sprawa rozpoznana została przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, w którym strony i uczestnicy nie biorą osobistego udziału, co wynika wprost z przepisów prawa. Z tego względu, skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 271 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.