II SAB/Wa 202/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 8 października 2009 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] września 2009 r. nr [...] postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W dniu 17 listopada 2009 r. J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Skarżący zarzucił, że organ nie rozpoznał jego wniosku z dnia 8 października 2009 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] września 2009 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe Komendant wskazał, że po złożeniu przez skarżącego ww. wniosku, w dniu [...] października 2009 r. postanowieniem o nr [...] wszczął stosowne postępowanie, a po jego przeprowadzeniu, postanowieniem nr [...] wydanym w dniu [...] listopada 2009 r. stwierdził nieważność postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2009 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Następnie organ wyjaśnił, że wniesienie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia nie powoduje automatycznego wszczęcia postępowania, ponieważ pierwszą fazą postępowania w tym przedmiocie jest ustalenie przez organ, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. W ramach tego wstępnego postępowania organ musiał przeprowadzić analizę dopuszczalności podjęcia postępowania i uzyskać na jego potrzeby niezbędne dokumenty od Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej. Dopiero po analizie tych dokumentów organ wydał postanowienie o wszczęciu postępowania. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że okres tego wstępnego postępowania trwał 21 dni. Natomiast, jak dalej podniósł Komendant, faza rozpoznawcza postępowania trwała 14 dni i zakończyła się w dniu [...] listopada 2009 r. wydaniem postanowienia zgodnego z wnioskiem strony. W związku z powyższym organ uznał, że przed złożeniem skargi na bezczynność wydał dwa postanowienia, a okoliczność ta uzasadnia oddalenie skargi. W dniu 29 grudnia 2009 r. skarżący złożył do akt pismo procesowe, w którym oświadczył, że pomimo ustania stanu bezczynności organu administracji publicznej podtrzymuje złożoną skargę. Z kolei, odnosząc się do wniosku organu zamieszczonego w odpowiedzi na skargę wniósł o jego nieuwzględnienie. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym złożony przez niego wniosek z dnia 8 października 2009 r. nie wszczął postępowania. W tym zakresie powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 1999 r., sygn. akt II SA 666/99 (Lex nr 47256) i stwierdził, że stosownie do art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a do tego rodzaju postępowania stosuje się art. 61 k.p.a., w tym jego § 3, który stanowi, iż datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Powyższe pismo procesowe zostało doręczone organowi w dniu 1 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpatrując niniejszą sprawę ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej na wstępie należy podkreślić, iż zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W konsekwencji z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Bezspornym jest zatem, że w sprawie ze skargi J. R. na bezczynność Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, z postawionym zarzutem nierozpatrzenia wniosku z dnia 8 października 2009 r., postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Skoro bowiem organ zobowiązany do rozpoznania wniosku rozpoznał ten wniosek w ten sposób, że wydał stosowne postanowienie i doręczył je skarżącemu, a zdarzenie to wystąpiło już po wniesieniu skargi (postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. doręczono skarżącemu w dniu [...] listopada 2009 r.), to tym samym organ nie pozostaje już w bezczynności. Natomiast ewentualne zobowiązanie organu przez Sąd do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, o co w istocie wnosi skarżący w powołanym piśmie (replice na odpowiedź na skargę), nie jest możliwe właśnie z uwagi na wydanie w sprawie stosownego aktu - postanowienia (art. 149 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a tym samym zniesienie przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego skargą na bezczynność. Stosownie zaś do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z tych względów na podstawie zaś art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.