II SAB/Wa 204/22

PostanowienieWSA w Warszawie2022-06-01

Skład orzekający: Andrzej Wieczorek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku o waloryzację świadczenia rentowego jest dopuszczalna przed sądem administracyjnym?
Ratio decidendi
Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność w sprawie rozpatrzenia wniosku o waloryzację świadczenia emerytalnego (rentowego), gdyż prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń ustala wojskowy organ emerytalny w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie do sądu powszechnego. Wobec tego skarga na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w tym zakresie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Stan faktyczny
W dniu stycznia 2022 r. R. W. złożył wniosek o waloryzację świadczenia rentowego do Ministra Obrony Narodowej. Po braku rozpatrzenia wniosku, w lutym 2022 r. R. W. wniósł skargę na bezczynność Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący upoważnił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu. Organ wskazał, że sprawa podlega właściwości sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego.
Rozstrzygnięcie
Odrzucił skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku o waloryzację świadczenia rentowego.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2022 r. o waloryzację świadczenia rentowego postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] lutego 2022 r. R. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2022 r. o waloryzację świadczenia rentowego. Jednocześnie skarżący upoważnił Stowarzyszenie [...] [...] w Stanie Spoczynku i [...] oraz ich Rodzin do udziału w postępowaniu w sprawie jego skargi. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że skarżący nie zaskarżył żadnego aktu podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej. Wyjaśnił, że kontrola decyzji wojskowego organu w trybie odwoławczym została poddana reżimowi procedury cywilnej, co wskazuje na właściwość sądu powszechnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wyłącznie kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje kognicję w sprawach skarg wskazanych w § 2 cytowanego przepisu czyli skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. — zwanej dalej "K.p.a."), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz.508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] stycznia 2022 r. o waloryzację świadczenia rentowego (renty wojskowej). Wyjaśnić zatem należy, że stosownie do treści art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2020 r. poz. 586 ze zm.) prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. Od decyzji tej przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach K.p.a. Odwołanie do sądu przysługuje również w przypadku niewydania przez organ emerytalny decyzji w terminie określonym w art. 31 ust. 3 (art. 31 ust. 5 cytowanej ustawy). Stwierdzić należy, że wniosek skarżącego, którego rozpatrzenia domaga się w niniejszej sprawie, jest wnioskiem w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych i ma na celu dokonanie waloryzacji jego renty wojskowej. Zatem, z uwagi na powyższe regulacje nie ulega wątpliwości, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania sprawy ze skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o waloryzację świadczenia emerytalnego (rentowego), stąd też skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Nadto, wskazać należy, że wniosek, będący przedmiotem rozpatrywanej skargi na bezczynność organu, został przekazany organowi właściwemu – Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w L., który decyzją z [...] lutego 2022 r. odmówił zmiany wydanych począwszy od 1999 r. decyzji o waloryzacji renty wojskowej przysługującej skarżącemu, pouczając o możliwości wniesienia odwołania od ww. decyzji do Sądu Okręgowego, [...] w L. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło