II SAB/Wa 206/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. I. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego postanawia: odrzucić skargę J. I. (dalej jako skarżący) pismem z 17 maja 2011 r. złożył za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. W treści skargi skarżący podniósł, że raportem z dnia 20 grudnia 2010 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego dotyczącego jego osoby, z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy związanych z prowadzeniem czynności wyjaśniających dotyczących sprawdzeń osoby J. I. w bazie [...] przez funkcjonariuszy oraz pracowników cywilnych Komendy Powiatowej Policji w [...] , w okresie od 9 grudnia 2010 r. do 6 kwietnia 2011 r. Ponadto skarżący wskazał, że jego wniosek nie został załatwiony w przepisanej prawem formie, bowiem pismo organu z 6 maja 2011 r., będące odpowiedzią na wniosek, nie może być uznane za decyzję administracyjną. W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego sprawy, poprzez wydanie decyzji administracyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w [...] wskazał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Podał, że w związku z dokonanymi sprawdzeniami osoby skarżącego w bazie [...] polecił przeprowadzenie czynności wyjaśniających celem ustalenia czy doszło do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariuszy KPP w [...]. Stwierdził, że w wyniku podjętych czynności wyjaśniających ustalił, że skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta określonych w § 12 Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta. W związku z powyższym uznał popełnione przez skarżącego przewinienie dyscyplinarne za przewinienie mniejszej wagi i odstąpił od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Natomiast zgodnie z art. 132 ust. 4b ustawy o Policji, po zapoznaniu się ze sprawozdaniem z 21 stycznia 2011 r. przeprowadził ze skarżącym w dniu 6 kwietnia 2011 r. rozmowę dyscyplinującą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, albo - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Podkreślenia wymaga, że kontrola sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. W odniesieniu do postępowań dyscyplinarnych dotyczących funkcjonariuszy Policji przepisem szczególnym, dopuszczającym kontrolę sądu administracyjnego, jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że tylko orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wnoszonej przez policjanta. Wprawdzie, zgodnie z art. 134i ust. 5 ustawy o Policji, postępowanie dyscyplinarne wszczyna się postanowieniem, a stosownie do treści art. 135 ust. 2 tej ustawy, także odmowa wszczęcia postępowania następuje w formie postanowienia, na które policjant może wnieść zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia, to jednak podkreślić należy, że postanowienia wydawane w oparciu o powołane przepisy ustawy o Policji nie są postanowieniami, na które przysługuje zażalenie w trybie kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro zatem ustawa – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 3 § 2 pkt 8 dopuszcza orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej wyłącznie w przedmiocie wydania decyzji administracyjnych, postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3, a także innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, to bezczynność organów administracji publicznej w zakresie innych form działania nie podlega kognicji sądu administracyjnego, o ile nie jest przewidziana przez przepis szczególny. W art. 138 ustawy o Policji ustawodawca przewidział kontrolę sądu administracyjnego tylko w odniesieniu do orzeczeń i postanowień kończących postępowanie dyscyplinarne. Nie przewidział jej natomiast w stosunku do postanowień o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego oraz odmowie wszczęcia tego postępowania. Jeżeli więc sprawa nie jest i nie może być załatwiona w jednej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego, formułowanie zarzutu bezczynności pod adresem organu należy uznać za niedopuszczalne. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko wówczas i tylko w takich granicach, w jakich przedmiot sprawy pozwala zakwalifikować ją jako załatwianą w jednej z prawnych form działania organu administracji publicznej, wymienionych w art. 3 § 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że skarga J. I. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego – jako niedopuszczalna – podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.