II SAB/Wa 208/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Pisula- Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie ustalenia związku schorzeń ze służbą postanawia -odrzucić skargę- Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. oraz bezczynność organów w tych przypadkach. Przedmiotem skargi J. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest bezczynność Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej. W skardze J. S. wnosi m.in. o zobowiązanie Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej do podjęcia czynności polegającej na potwierdzeniu uprawnień skarżącego wynikających z faktu, iż schorzenia nabyte w trakcie odbywania zasadniczej służby wojskowej pozostają w związku z tą służbą. Nadmienić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjęto, iż istnieją dwie grupy orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. Zarówno w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. OPS 8/97, jak i w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99 rozróżniono orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej w celu jej powołania lub przyjęcia do odbycia tej służby albo zwolnienia ze służby oraz orzeczenia ustalające schorzenia (stan zdrowia) danej osoby i ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego. Wskazano przy tym, że orzeczenia ustalające związek schorzeń ze służbą nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że zarzut bezczynności nie dotyczy powołania lub zwolnienia skarżącego ze służby. Analogicznie, jak w sprawach wskazanych wyżej stwierdzić należy, że orzeczenie ustalające związek schorzeń ze służbą wydane dla innych celów, tj. celów rentowych, emerytalnych, bądź odszkodowawczych nie ma autonomicznego bytu. Tego rodzaju orzeczenia wydawane są na użytek innych postępowań i nie zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Dlatego również skarga na bezczynność w przedmiotowym zakresie nie podlega właściwości sądu administracyjnego. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.