II SAB/Wa 208/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 04 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.R. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2009 r. nr [...] postanawia umorzyć postępowanie w sprawie. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2009 r. J.R. zwrócił się do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o: stwierdzenie w trybie nadzoru nieważności w całości prawomocnego postanowienia administracyjnego z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K., jako nieodpowiadającego prawu i wydanego z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego, mocą którego organ ten utrzymał w mocy nieistniejące postanowienie odmowne z dnia [...] czerwca 2009 r. o sygn. akt [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G.; wszechstronne i wnikliwe zbadanie legalności i zasadności przedmiotowego postanowienia z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, w tym wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności przedmiotowej decyzji z prawem. W odpowiedzi na ww. wniosek Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2009 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia nr [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...] czerwca 2009 r. W dniu [...] września 2009 r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 158 par. 1 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania wszczętego postanowieniem nr [...] KG PSP z dnia [...] sierpnia 2009 r. na wniosek J.R., odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2009 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia nr [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Pismem z dnia [...] września 2009 r. J.R. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zażalenie na ww. postanowienie, wnosząc o stwierdzenie nieważności w całości postanowienia nr [...] z [...] września 2009 r. KG PSP, jak również o stwierdzenie nieważności w całości wszystkich postanowień poprzedzających postanowienie nr [...] z [...] września 2009 r. KG PSP, jak również o wszechstronne i wnikliwe zbadanie legalności i zasadności zaskarżonego postanowienia nr [...] z dnia [...] września 2009 r. KG PSP, w tym wyjaśnienia kwalifikowanej niezgodności przedmiotowej decyzji z prawem. Po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1, art. 127 par. 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie KG PSP nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone J.R. dnia [...] listopada 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). J.R. pismem z dnia [...] listopada 2009 r. (data prezentaty Biura Podawczego WSA w Warszawie – [...] listopada 2009 r.) wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, której przedmiotem uczynił bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, polegającą na nierozpoznaniu w terminie zażalenia skarżącego na postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2009 r. KG PSP i niewydaniu orzeczenia w terminach określonych w art. 35 kpa lub wyznaczonych na podstawie art. 36 kpa, mimo istnienia ustawowego obowiązku. W skardze skarżący wniósł o: zobowiązanie organu administracji do bezzwłocznego wydania merytorycznego rozstrzygnięcia – postanowienia administracyjnego, w sprawie zażalenia z dnia [...] września 2009 r. na postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2009 r.; przeprowadzenie przez Sąd kontroli zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego, w tym przeprowadzenie kontroli podejmowanych przez organ czynności tamujących bieg sprawy; rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącego. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ stwierdził, iż w dniu [...] listopada 2009 r. zostało wydane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowienie nr [...], utrzymujące zaskarżone postanowienie w mocy, które zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] listopada 2009 r., przez co postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie stało się bezprzedmiotowe, a wniosek o jego umorzenie jest uzasadniony. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. J.R., ustosunkowując się do odpowiedzi organu na jego skargę, podniósł, iż pomimo niepozostawania już Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w bezczynności, nadal wywodzi i wnosi jak w skardze z dnia [...] listopada 2009 r. Skarżący dodatkowo wniósł o stwierdzenie wyrokiem niezgodności z prawem niewydania decyzji administracyjnej w terminie określonym przepisem art. 35 kpa przez organ zobowiązany przepisem prawa, wskazując, że wydanie postanowienia nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. powinno nastąpić bezzwłocznie, a nie w ciągu 50 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl art. 161 par. 1 pkt 3 ww. ustawy, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (par. 2 cyt. art.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Natomiast stosownie do treści art. 149 ww. ustawy, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 par. 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika – gdy chodzi o postanowienie – że nakazanie jego wydania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji nie załatwił toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność organu jest – jak w niniejszej sprawie – doprowadzenie do wydania przez organ postanowienia w sprawie wszczętej żądaniem strony. Z przytoczonego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ postanowienia wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy postanowienie podjęte zostało z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2009 r. nr [...]. Ww. postanowienie zostało doręczona skarżącemu [...] listopada 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). W związku z tym, iż celem skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu do wydania określonego aktu, czy dokonania czynności, to wniesienie skargi po wydaniu postanowienia, a przed jego doręczeniem stronie, powoduje jej bezprzedmiotowość. Dodać jedynie należy, że w ramach skargi na bezczynność Sąd nie może oceniać zgodności z prawem wydanego postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r., gdyż kontroli takiej można dokonać jedynie w ramach odrębnego postępowania, którego przedmiotem byłaby skarga na to postanowienie. Z tych względów, wobec braku przedmiotu zaskarżenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 par. 1 pkt 3 i par. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.