II SAB/Wa 212/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi A.S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę A. S. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej "DIAS") w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie bezczynności DIAS: a. stwierdzenie bezczynności DIAS z rażącym naruszeniem prawa przez niewydanie decyzji administracyjnej w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej, b. stwierdzenie bezczynności DIAS z rażącym naruszeniem prawa przez nieudzielenie informacji publicznej, c. stwierdzenie bezczynności DIAS z rażącym naruszeniem prawa przez niewykonanie żadnych czynności dyscyplinujących w stosunku do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (dalej "Naczelnik"), po stwierdzeniu naruszenia przez niego prawa, d. stwierdzenie bezczynności DIAS z rażącym naruszeniem prawa przez niewykonanie żadnych czynności sprawdzających w zakresie stwierdzenia powstałych szkód interesu publicznego i prywatnego, oraz niepodjęcie działań na podstawie art. 304, par. 2 Kodeksu postepowania karnego, 2) zobowiązanie DIAS do naprawienia swojej bezczynności: a. udzielenia informacji publicznych dotyczących działań do dnia dzisiejszego w stosunku do NUS czy konkretnych urzędników, związanych ze stwierdzonymi w dniu [...] kwietnia 2023 r. nieprawidłowościami, b. w przypadku braku tych działań lub działań wg Sądu niewystarczających, zobowiązanie DIAS do działań adekwatnych, c. udzielenia informacji publicznych dotyczących działań od dnia dzisiejszego do dnia wydania decyzji administracyjnej z tymi informacjami, jako publicznymi, d. przeprowadzenia postępowania sprawdzającego w zakresie stwierdzenia powstałych szkód interesu publicznego i prywatnego, oraz ewentualnego podjęcia działań na podstawie art. 304 § 2 Kodeksu postepowania karnego, 3) zasądzenie od DIAS na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 925, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", zgodnie z art. 149. § 2 p.p.s.a., w związku z powyższą bezczynnością; 4) zasądzenie od DIAS na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała przebieg postępowania w sprawie. W tym zakresie wskazała, że [...] lutego 2019 Naczelnik rozpoczął kontrolę skarbową w związku ze zgłoszoną przez podatnika (skarżącą) w deklaracji VAT-7 za 09/2018 nadpłatą podatku VAT w wysokości 96.312 zł. Postanowieniem z [...] listopada 2019 r. wszczęte zostało postępowania podatkowe w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od października 2016 r. do września 2018 r. W dniu [...] września 2020 Naczelnik wydał decyzję nr [...] o wysokości zaległości podatkowej 182 257 zł. Następnie w dniu [...] grudnia 2020 r. DIAS wydał decyzję nr [...], o uchyleniu decyzji Naczelnika z [...] września 2020 r. i o skierowaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] czerwca 2022 r. wydana został decyzja nr [...] umarzająca postępowanie podatkowe wszczęte jako bezprzedmiotowe. Dalej skarżąca podała, że w trakcie kontroli skarbowej Naczelnik wielokrotnie zatrzymywał nadpłaty podatku VAT funkcjonującej wtedy jeszcze firmy skarżącej, przeksięgowywał te środki, nie zwracał ich, itd., jednocześnie nie wydając żadnych postanowień w tej sprawie. Skarżąca poza tym, że zwroty VAT nie przychodziły na jej konto, nie miała żadnych informacji w tej sprawie. Zdaniem skarżącej miało to na celu uniemożliwienie jej złożenia zażalenia. Skarżąca wyjaśniła, że nieprawidłowość tych działań jest przedmiotem odrębnych postępowań. Skarżąca wskazała, że po umorzeniu kontroli skarbowej jako bezprzedmiotowej na konto skarżącej wpłynęła kwota, w wysokości około połowy tego co wpłynąć powinno. Jednocześnie Naczelnik nie przesłał skarżącej żadnych wyjaśnień, obliczeń, a tym bardziej dokumentów. Przez prawie rok skarżąca domagała się wyjaśnień, składała wnioski, skargi itp. Następnie skarżąca podała, że w końcu w dniu 27 kwietnia 2023 r., w odpowiedzi na skargę, DIAS przyznał, że niewystawienie w terminie postanowień było naruszeniem przez Naczelnika art. 76a, § 1, w związku z art. 76b, § 1, oraz art. 62, § 4 ordynacji podatkowej. Zobowiązany do wystawienia postanowień Naczelnik przesłał je skarżącej w dniu 30 maja 2023 r. W ocenie skarżącej postanowienia te są w oczywisty sposób sfałszowane, nieważne, wydane bez podstawy prawnej, wystawione z datą wsteczną od roku 2019 do 2022, niespójne z chronologią kontroli skarbowej oraz obejmujące tylko część operacji, które wykonywano w czasie kontroli. Skarżąca podniosła, że powstały one tylko po to aby nie zwracać jej pełnej kwoty zwrotu oraz należnych odsetek. Skarżąca wskazał dalej, że w dniu 15 września 2024 r. zwróciła się do DIAS z prośbą o informację czy deklarowane w powyższym piśmie z dnia 27 kwietnia 2023 r. działania naprawcze w stosunku do Naczelnika zostały wykonane i jakie one były oraz czy osoby odpowiedzialne za naruszenie ordynacji podatkowej poniosły konsekwencje służbowe. W odpowiedzi z 11 października 2024 DIAS poinformował, że w konsekwencji działań naprawczych Naczelnik wydał postanowienia, a w sprawie osób odpowiedzialnych nie może udzielić informacji. W dniu 20 grudnia 2024 r., jak podaje dalej skarżąca, kolejnym wnioskiem, nawiązującym do pisma DIAS z 11 października 2024 r., zwróciła się o ogólne informacje, czy w związku z zaistniałą sytuacją zostały podjęte jakiekolwiek działania dyscyplinarne wobec kogokolwiek oraz czy DIAS, w ramach działań naprawczych, nakazał takie działania Naczelnikowi lub inne działania, poza samym wystawieniem stosownych postanowień. Dodatkowo w dniu 1 stycznia 2025 r. wystąpiła z pytaniem do DIAS czy, kiedy i gdzie zgłosił, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego, przestępstwo ścigane z urzędu z art. 231 Kodeksu postępowania karnego, popełnione przez Naczelnika, przez naruszenie ordynacji podatkowej stwierdzone przez DIAS. Skarżąca wskazała, że w odpowiedzi z 20 stycznia 2025 r. DIAS podał, że nie może poinformować o działaniach dyscyplinarnych, albowiem działania DIAS w trybie nadzoru są działaniami wewnętrznymi i nie ma podstaw do informowania o nich osób trzecich. Dodatkowo DIAS poinformował także, że "nie ma wiedzy, aby zaniechanie wydania w terminie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] postanowień o sposobie rozliczenia należności, stwierdzone w piśmie z 27 kwietnia 2023 roku, spowodowało jakąkolwiek szkodę. Dlatego nie zawiadomił o tym zaniechaniu organów ścigania." Następnie skarżąca wskazała, że w dniu 20 stycznia 2025 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej dotychczasowych i planowanych działań DIAS w powyższej sprawie, w zakresie stwierdzenia powstałych szkód interesu publicznego i prywatnego, oraz w zakresie dalszych działań na podstawie art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego. Skarżąca wyjaśniła, że poinformowała DIAS, iż naruszenia przez Naczelnika ordynacji podatkowej wyrządziły podatnikowi straty materialne oraz niematerialne i oczywiście fakt ten będzie dochodzony w sądzie. Skarżąca podała, że w odpowiedzi z dnia z 29 stycznia 2025 r. DIAS poinformował ją, iż w tej sprawie działania DIAS są działaniami wewnętrznymi i nie podlegają udostępnieniu. Skarżąca wyjaśniła, że wnosiła o udostępnienie dokumentów przesłanych do Naczelnika zobowiązujących do konkretnych działań naprawczych. Jeśli w tej sprawie DIAS ma tylko "zapiski, notatki" to skarżąca domyśla się, że nie było żadnych działań ze strony DIAS w stosunku do Urzędników Urzędu Skarbowego, nie wydających postanowień przez kilka lat. Zdaniem skarżącej bardzo możliwe jest, że żaden z nich nie dowiedział się o problemie, a tym bardziej nie poniósł konsekwencji służbowych złamania prawa. Skarżąca stwierdziła, że wie na pewno, iż DIAS nie przeprowadził żadnych działań aby stwierdzić istnienie powstałych szkód interesu publicznego i prywatnego, nie wykonał żadnych działań po tym jak przedstawiłem informacje o tych szkodach, nie udzielił wnioskowanych informacji publicznych o działaniach naprawczych w stosunku do Naczelnika poza wystawieniem postanowień, nie wystawił decyzji o odmowie udostepnienia informacji publicznych, podlegającej zaskarżeniu. Wskazał również, że art. 304 § 2 2 Kodeksu postępowania karnego określa obowiązki instytucji w przypadku dowiedzenia się o popełnieniu przestępstwa. W tym przypadku instytucja sama stwierdziła popełnienie go. Zasłanianie się rzekomym brakiem wiedzy na temat spowodowanej szkody jest, zdaniem skarżącej, niedorzeczne ponieważ wskazuje właśnie na bezczynność DIAS zakresie postępowania wyjaśniającego czy sprawdzającego w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że 20 stycznia 2025 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotychczasowych i planowanych działań DIAS w zakresie stwierdzenia powstałych szkód interesu publicznego i prywatnego oraz w zakresie dalszych działań na podstawie art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego w sprawie zaniechania wystawienia postanowień o sposobie rozliczenia należności przez Naczelnika. DIAS podał, że pismem z 29 stycznia 2025 r. udzielił odpowiedzi we wnioskowanym zakresie, uznając że dotychczasowe działania DIAS w przedmiotowej sprawie są działaniami wewnętrznymi i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W piśmie tym wskazano, że od dokumentów urzędowych odróżnić należy dokumenty wewnętrzne, które co do zasady służą realizacji zadania publicznego, ale nie są przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty wewnętrzne służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą one mieć dowolną formę i nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy. W związku z tym nie są wyrazem stanowiska organu na zewnątrz. Dokument wewnętrzny mógłby być dokumentem urzędowym, gdyby nie powstał tylko na potrzeby działalności podmiotu, który je wytworzył, oraz przedstawiał jego stanowisko na zewnątrz. Dodatkowo organ wskazał, że informacji publicznej nie stanowią również działania planowane przez organ. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów i w związku z tym odnosi się do istniejącego stanu rzeczy lub czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji. Informacja dotycząca zdarzeń przyszłych lub takich, które jeszcze nie nastąpiły, nie może zostać udostępniona w trybie ustawy. Ponadto DIAS wyjaśnił, że po przeanalizowaniu zarzutów skargi zauważa, iż Naczelnik nie wydał postanowień informujących o sposobie rozliczenia poszczególnych należności, czym naruszył art. 76a § 1 w związku z art. 76b § 1 oraz art. 62 § 4 ustawa Ordynacja podatkowa. W konsekwencji działań naprawczych Naczelnik wydał postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty, które 26 maja 2023 r. wysłał do skarżącej za pośrednictwem ePUAP. Strona nie wniosła zażaleń na te postanowienia. W dniu 30 czerwca 2023 r. skarżąca została poinformowana o możliwości wzruszenia w trybach nadzwyczajnych ostatecznych postanowień, wydanych przez Naczelnika. Z tego trybu skarżąca również nie skorzystała. Organ wskazał, że sprawy dotyczące odpowiedzialności pracowników za nieprawidłowości rozstrzygane są w oparciu o przepisy ustawy Kodeks pracy i ustawy o służbie cywilnej, które regulują stosunki między pracodawcą a pracownikiem oraz kwestię odpowiedzialności dyscyplinarnej członka korpusu służby cywilnej. Przepisy tych ustaw nie przewidują możliwości informowania osób trzecich, w tym zawiadamiających o nieprawidłowościach, o podejmowanych wobec pracowników działaniach dyscyplinujących. W związku z tym pełnomocnik skarżącej nie został poinformowany o osobach odpowiedzialnych za nieprawidłowe działanie Naczelnika i o poniesionych przez te osoby konsekwencjach służbowych. Ponadto w ocenie DIAS nieprawidłowe działanie Naczelnika, polegające na niewydaniu postanowień informujących o sposobie rozliczenia poszczególnych należności, nie stanowi przestępstwa ściganego z urzędu, co do którego instytucje państwowe są obowiązane niezwłocznie zawiadomić organy ścigania. Organ zauważył, że nie każde przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariusza publicznego stwarza podstawy do pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej. Warunkiem jest, by sprawca chciał lub co najmniej godził się na to, iż postępuje wbrew swojemu zakresowi uprawnień lub obowiązków, a nadto, by chciał lub co najmniej godził się na to, że w ten sposób działa na szkodę określonego interesu publicznego lub prywatnego. Odnosząc się do nieudzielenia przez wnioskowanej informacji publicznej, DIAS wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi z 29 stycznia 2025 r. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ uznał, że wnioskowane przez pełnomocnika skarżącej informacje nie mają cech informacji publicznej, którą ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. DIAS podniósł, że działania oraz środki, jakie podejmował w stosunku do Naczelnika, które znajdują odzwierciedlenie w pożądanych przez skarżącą dokumentach, DIAS uznał za dokumenty wewnętrzne. Działania, które DIAS podjął wobec Naczelnika, jako działania w ramach struktury organizacyjnej i wymiany korespondencji, miały na celu jedynie ustalenie stanu faktycznego sprawy na potrzeby składanych przez skarżącą skarg na działania Naczelnika. Żadne z pism w niniejszej sprawie, kierowane do Naczelnika, nie miało charakteru władczego zobowiązującego Naczelnika do jakichkolwiek działań wobec skarżącej. Zdaniem organu nie można zgodzić się ze skarżącą, że dokumenty te stanowią informację publiczną. Z uwagi na fakt, że dokumenty te nie są wykorzystywane w żadnym procesie decyzyjnym i są wytwarzane wyłącznie na potrzeby organu, nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Organ podniósł, że bezsporne udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej. To, że skarżąca pozostaje w błędnym przekonaniu, że żądane dane stanowią informację publiczną, nie uprawnia do twierdzenia, że nastąpiła bezczynność w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Niewątpliwie DIAS, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Dokonując oceny, czy wnioskowane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną należy przede wszystkim zaznaczyć, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu wniosek skarżącej z dnia [...] stycznia 2025 r. nie dotyczył informacji publicznej. Zauważyć należy, że wniosek ten skarżąca wniosła jako jeden z elementów szeroko prowadzonej korespondencji z DIAS. Korespondencja ta wiązała się z uruchomionym wcześniej postepowaniem skargowym, której przedmiotem były działania Naczelnika podejmowane jako organ podatkowy w stosunku do skarżącej. Skarżąca zarzucała w tym postępowaniu niezgodne z prawem działania Naczelnika. We wskazanym wyżej wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżąca zwróciła się o udostępnienie "(...) dotychczasowych i planowanych działań Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w powyższej sprawie, w zakresie stwierdzenia powstałych szkód interesu publicznego i prywatnego, oraz w zakresie dalszych działań na podstawie art. 304, par. 2 KPK". Zauważyć należy, że tak sformułowany wniosek skarżącej ma charakter polemiczny. Pierwsza część tego wniosku opiera się na założeniu zaistnienia pewnego stanu. Tym stanem jest "powstanie szkody interesu publicznego i prywatnego". Z przedstawionych przez skarżącą oraz organ informacji nie wynika jednak aby taka szkoda została stwierdzona w jakimkolwiek postępowaniu. Jest to wyłącznie interpretacja pewnych faktów dokonana przez skarżącą. Wniosek skarżącej nie odnosi się zatem do sfery faktów. Informacją publiczną nie jest również informacja o planowanych działaniach na podstawie przepisu art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego. Przepis ten stanowi, że instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa. W tym przypadku również nie mamy do czynienia ze sferą faktów. Gdyby DIAS zawiadomił prokuratora lub Policję o popełnieniu przestępstwa, to informacja na ten temat dotyczyła by sfery faktów i stanowiłaby informację publiczną. Jeżeli jednak organ w związku ze swoja działalnością nie powziął informacji o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu to oczywistym jest, że nie ma obowiązku podejmowania jakichkolwiek działań na podstawie art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W niniejszej sprawie z treści odpowiedzi na skargę wynika, że organ nie dostrzegł potrzeby powiadamiania prokuratora lub Policji w trybie art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego. Organ wskazuje bowiem, że "(...) nieprawidłowe działanie Naczelnika US, polegające na niewydaniu postanowień informujących o sposobie rozliczenia poszczególnych należności, nie stanowi przestępstwa ściganego z urzędu, co do którego instytucje państwowe są obowiązane niezwłocznie zawiadomić organy ścigania." Zdaniem skarżącej do popełnienia przestępstwa doszło. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest jednak narzędziem do wymuszania na podmiocie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej określonych, pożądanych przez wnioskodawcę działań. W piśmie z dnia 20 stycznia 2025 r. DIAS poinformował zaś skarżącą, że nie zawiadamiał organów ścigania. Tak skonstruowany wniosek skarżącej nie dotyczył zatem informacji publicznej. Prawidłowo więc organ w drodze zwykłego pisma poinformował o tej okoliczności skarżącą, co powoduje, że nie można uznać, iż pozostaje on w bezczynności. Biorąc pod uwagę treść wniosku skarżącej Sąd nie podziela jednak oceny organu, że przedmiotem tego wniosku były dokumenty wewnętrzne organu. Tak jak już podniesiono wyżej konstrukcja wniosku skarżącej wskazywała, że nie dotyczył on sfery faktów. Skarżąca składając ten wniosek dokonała pewnych założeń i próbowała uzyskać informację, które te założenia by potwierdziły. Nie można zatem uznać, że wniosek skarżącej dotyczył konkretnych dokumentów, a tylko w takim przypadku można by rozważać, czy dokumenty te mają charakter dokumentów wewnętrznych. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.