II SAB/Wa 213/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Starosty Powiatu W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Starostę Powiatu W. do rozpoznania punktu drugiego wniosku skarżącego z dnia 8 marca 2010 r. w terminie czternastu dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego; 2) zasądza od Starosty Powiatu W. na rzecz W. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 8 marca 2010 r. W. S. wystąpił, na podstawie art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), do Starosty [...] z wnioskiem o: po pierwsze – pilne wydanie odpisu decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] znak [...] stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] znak [...], po drugie – jeśli w okresie kadencji obecnego starosty doszło do stwierdzenia przez Wojewodę [...] lub inny organ nieważności decyzji starosty, wydanie odpisów tych decyzji. Jednocześnie wniósł o poinformowanie go, czy w czasie obecnej kadencji starosty była już wszczynana przez Radę Powiatu procedura jego odwołania, a jeżeli tak, to kiedy i jakie zarzuty były formułowane przeciwko staroście. W tym zakresie skarżący wniósł także o wydanie odpisu wniosku w tej sprawie, o ile wniosek taki był składany i rozpatrywany. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Starosta [...], działając na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, umorzył postępowanie o udostępnienie informacji publicznej wszczęte ww. wnioskiem W. S. w części dotyczącej wydania odpisów decyzji przez obecnego Starostę, wobec których doszło do stwierdzenia nieważności przez Wojewodę Mazowieckiego. W uzasadnieniu decyzji Starosta podał, że wniosek W. S. opisany w pkt 1 i 3 został załatwiony pozytywnie poprzez doręczenie wnioskodawcy w dniu 23 marca 2010 r. żądanego odpisu decyzji oraz udzielenia pismem z dnia 17 marca 2010 r. [...] oczekiwanej informacji. Starosta wyjaśnił, iż tym samym pismem poinformowano wnioskodawcę o przyczynach, które uniemożliwiają udostępnienie informacji zgodnie z pkt 2 jego wniosku. W ramach tych przyczyn Starosta wymienił konieczność przejrzenia wielu tysięcy postępowań z okresu 3,5 rocznej obecnej kadencji Starosty Powiatu [...] M. U., w tym akt archiwalnych. Organ stwierdził, że tego rodzaju czynności nie są możliwe do przeprowadzenia w terminach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej (art. 13 tej ustawy). Przedstawiając przebieg postępowania Starosta wskazał, że w związku z powyższym poproszono wnioskodawcę o skonkretyzowanie jego żądania poprzez wskazanie rodzajowo lub konkretnie żądanych decyzji, a tym samym powiadomiono go o sposobie i formie udostępnienia. Następnie organ podał, że w reakcji na powyższe powiadomienie skarżący wniósł, za pośrednictwem Starosty [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Starosty polegającą na nieudzieleniu mu żądanej informacji. W tych zaś okolicznościach, w ocenie Starosty [...], w sprawie doszło do sytuacji unormowanej treścią art. 14 ust. 2 zd. drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej, tzn. wnioskodawca w ciągu 14 dni od powiadomienia go (doręczonego mu w dniu 24 marca 2010 r.), nie złożył wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub formie wskazanych w powiadomieniu. W konsekwencji zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania w części dotyczącej pkt 2 wniosku W. S. Powyższa decyzja stała się przedmiotem odwołania W. S. wniesionego do organu II instancji – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie I instancji w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej z wniosku W. S. z dnia 8 marca 2010 r. w części dotyczącej wydania odpisów decyzji obecnego Starosty w okresie jego kadencji, wobec których doszło do stwierdzenia nieważności przez Wojewodę [...]. Uzasadniając tak wydane rozstrzygnięcie SKO w [...] uznało, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do zastosowania przez organ I instancji unormowania zawartego w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ okoliczności, na które powołuje się Starosta [...] nie mogą stanowić przeszkody do udostępnienia wnioskowanych przez W. S. informacji. Toteż, uciążliwość udostępnienia informacji, nie uzasadnia zastosowania powołanego przepisu. Nadto, organ II instancji wskazał, że niezależnie od powyższego, skierowanie do skarżącego pisemnej prośby o skonkretyzowanie wniosku, nie czyniło zadość wymaganiom, o których mowa w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl bowiem tego przepisu, organ zobowiązany był do wskazania, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Zdaniem Kolegium, Starosta [...] ani dopełnił wymienionego w tym przepisie obowiązku informacyjnego, ani nie pouczył skarżącego o skutkach prawnych, które wynikają z odstąpienia przez wnioskodawcę od złożenia, w terminie 14 dni od dnia powiadomienia, wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanej w tym powiadomieniu. W końcowej części uzasadnienia SKO w [...] stwierdziło, że wydanie niniejszego orzeczenia w postępowaniu odwoławczym oznacza, że Starosta [...] nie może w identycznym stanie faktycznym ponownie odmówić W. S. udostępnienia informacji publicznej. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 96/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę W. S. z dnia 26 marca 2010 r. na bezczynność Starosty [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 8 marca 2010 r., tj. skargę wymienioną w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Przyczyną odrzucenia skargi był brak jej opłacenia. Kolejną skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 8 marca 2010 r. W. S. wniósł, za pośrednictwem tego organu, w dniu 9 lipca 2010 r. W skardze tej zarzucił Staroście [...], że nie rozpoznał pkt 2 jego wniosku (żądania wydania odpisów decyzji Starosty [...], których nieważność stwierdził Wojewoda [...] lub inny organ, a które zostały wydane w okresie kadencji obecnego Starosty). W uzasadnieniu skargi W. S. opisał przebieg postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 8 marca 2010 r. łącznie ze sposobem rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym przez SKO w [...]. W tym zakresie skarżący podniósł, ze organ II instancji przychylił się do zarzutów jego odwołania uchylając decyzję Starosty w całości. Zaznaczył przy tym, że mimo, iż decyzja ta stała się prawomocna, Starosta do dnia wniesienia skargi nie rozpoznał złożonego wniosku o dostęp do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę, organ powołał się na treść wydanej w sprawie z wniosku skarżącego decyzji SKO w [...] z dnia [...] maja 2010 r. stwierdzając, iż decyzja ta poprzez sposób rozstrzygnięcia sprawy – uchylenia zaskarżonej decyzji z jednoczesnym umorzeniem postępowania w I instancji – zamknęła postępowanie w zakresie pkt 2 wniosku W. S. z dnia 8 marca 2010 r. Dodatkowo organ wskazał, że wcześniejsza skarga W. S., w tym samym przedmiocie została rozpatrzona przez WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 96/10, poprzez jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne, sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga W. S. zasługuje na uwzględnienie, gdyż Starosta [...] zobowiązany do rozpoznania wniosku skarżącego, przepisem prawa uchybił temu obowiązkowi i ani nie udzielił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmawiającej jej udzielenia, ani też nie poinformował skarżącego, że informacją taką nie dysponuje. Na wstępie należy jednak wyjaśnić, że wcześniejsze odrzucenie skargi W. S. wniesionej w tym samym przedmiocie (skarga z dnia 26 marca 2010 r.), nie czyni skargi wszczynającej niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne niedopuszczalną. Skarga na bezczynność nie podlega bowiem ograniczeniom czasowym właściwym dla skarg na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a wymienionym w art. 53 tejże ustawy. Skarga taka może być bowiem wniesiona przez stronę aż do czasu załatwienia sprawy przez organ w prawem przewidzianej formie. Odrzucenie zaś wcześniejszej skargi z dnia 26 marca 2010 r. na bezczynność w przedmiocie identycznym jak ten określony w skardze z dnia 9 lipca 2010 r. nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy, w rozumieniu art. 132 i art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (art. 170 i art. 171 ustawy), ze skutkiem przewidzianym w art. 58 § 1 pkt 4 tejże ustawy. Przechodząc do wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Sąd, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w rozpoznanej sprawie bezsporne było, że informacje żądane przez W. S. w pkt 2 jego wniosku z dnia 8 marca 2010 r. stanowiły informację publiczną. Ocena taka wynika z zestawienia treści żądania skarżącego (wydania odpisów określonych rodzajowo decyzji wydanych przez konkretny organ administracji publicznej administracyjnych w określonym przedziale czasowym), z treścią art. 6 ust.1 pkt 4 "a" ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. To zaś, w dalszej konsekwencji, nakładało na Starostę [...] (podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) obowiązek rozpatrzenia pkt 2 wniosku skarżącego w terminach określonych w art. 13 przywołanej ustawy. W ustalonych okolicznościach faktycznych rozpoznanej sprawy wniosek ten powinien zostać rozpoznany w terminach ustawowych liczonych od wpływu decyzji SKO w [...] z dnia [...] maja 2010 r. do organu I instancji, tj., wg akt administracyjnych, od dnia 29 czerwca 2010 r. Wbrew twierdzeniom Starosty [...], decyzja SKO w [...] nie zamknęła wcale postępowania w zakresie pkt 2 wniosku W. S. Co więcej, nie ma racji Starosta [...] twierdząc, że poza uchyleniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. organ odwoławczy umorzył postępowanie w I instancji. Wprawdzie doszło do uchylenia tejże decyzji, jednak organ II instancji wyraźnie orzekł, że umarza postępowanie I instancji w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Pomijając kwestię oceny legalności tak opisanego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], stwierdzić należy, iż ww. decyzja nie zakończyła postępowania w sprawie o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 2 wniosku skarżącego z dnia 8 marca 2010 r. Warto również zwrócić uwagę, iż w uzasadnieniu decyzji SKO w [...] jednoznacznie stwierdzono, że po wydaniu orzeczenia drugoinstancyjnego Starosta [...] nie może w identycznym stanie faktycznym ponownie odmówić udostępnienia W. S. informacji publicznej. Jednocześnie trzeba podkreślić, że Sąd rozpatrując skargę na bezczynność nie jest uprawniony do kontroli prawidłowości wydanej w postępowaniu administracyjnym decyzji - w postępowaniu co do którego skarżący sformułował zarzut bezczynności. Badanie takiej decyzji mogłoby nastąpić tylko i wyłącznie w postępowaniu ze skargi mającej za przedmiot taką decyzję. Z tego powodu, zdaniem WSA w Warszawie, Starosta [...] pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu pkt 2 wniosku skarżącego z dnia 8 marca 2010 r. W tej sytuacji, organ ten zobowiązany jest do rozpoznania pkt 2 wniosku skarżącego w sposób unormowany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i w terminie określonym przez Sąd zgodnie z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w pkt 1 wyroku. O kosztach, w pkt 2 wyroku, orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 powołanej powyżej ustawy.