II SAB/Wa 216/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.D. na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 27 września 2005 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia -odrzucić skargę- Wnioskiem z dnia 27 września 2005 r. L.D. zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji o udostępnienie, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 153, poz. 127), materiałów dotyczących: 1. ustanowienia hejnału muzycznego Komendy Stołecznej Policji "[...]", 2. pełnej dokumentacji, w tym rozliczenia finansowego [...], 3. scenariusza uroczystości z dnia [...] września 2005 r. z udziałem Komendanta Stołecznego Policji, treści jego wystąpienia podczas uroczystego nadania nazwy [...] skwerowi w rejonie ul. [...] i ul. [...] w W. oraz wykazu zaproszonych gości. Naczelnik Wydziału Prezydialnego Komendy Stołecznej Policji pismem nr [...] poinformował skarżącego, że organ nie posiada dokumentacji [...], w tym rozliczenia finansowego, gdyż została ona zniszczona. Wskazano, że zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, brak jest podstaw do udostępnienia materiałów dotyczących uroczystości nadania nazwy [...] skwerowi w rejonie ul. [...] i ul. [...] w W. Pismo niniejsze doręczone zostało skarżącemu w dniu 16 listopada 2005 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy). W dniu 14 listopada 2005 r. L.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 27 września 2005 r. Zarzucił organowi, że nie wykonuje postanowień ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ powołał argumenty przedstawione już w piśmie do skarżącego i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo, odnosząc się do żądania udostępnienia materiałów w sprawie hejnału muzycznego, podał, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nie dotyczy informacji będącej już w posiadaniu wnioskodawcy. W pozostałym zakresie organ powołał się na odpowiedź udzieloną skarżącemu pismem nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przede wszystkim wskazania wymaga, że sąd administracyjny, do którego skarga jest skierowana, w pierwszej kolejności dokonuje oceny, czy skarga jest dopuszczalna. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest – stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – wyczerpanie środków zaskarżenia. Powyższe odnosi się również do skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć – zgodnie z § 2 powołanego artykułu – sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej, której udostępnienia żądał skarżący, uregulowane zostały w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 153, poz. 127). Zgodnie z art. 13 ust. 1 powołanego aktu prawnego, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 powołanej ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o której mowa w tym przepisie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Zatem, rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje albo w formie czynności materialno-technicznej w przypadku udzielenia informacji, albo – w razie odmowy jej udzielenia – w formie decyzji. Nieudzielenie informacji publicznej (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 powołanej ustawy, o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informację udostępni, oznacza bezczynność organu. W świetle rozwiązań przyjętych w art. 13 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obronę przed bezczynnością organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej należałoby przyjąć przez zobowiązanie organu do wydania decyzji, a tym samym do zastosowania środków obrony przed bezczynnością, zgodnie z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przesłanką zatem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, chyba że bezczynny jest minister, na którego bezczynność nie służy obrona na drodze administracyjnej. Tak też stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1209/04 i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten w pełni podziela. W przedmiotowej sprawie Komendant Stołeczny Policji nie udzielił skarżącemu żądanych informacji, ale odpowiedział na wniosek podając w odniesieniu do dwóch punktów tego wniosku powody, dla których udostępnienie nie może nastąpić. Skarżący złożył do Sądu skargę na dwa dni przed doręczeniem powołanej odpowiedzi. Po jej otrzymaniu skarżący nadal podtrzymuje, w kierowanych do Sądu pismach, żądanie zobowiązania Komendanta Stołecznego Policji do wykonania postanowień ustawy o dostępie do informacji publicznej. Można z tego wnosić, iż w istocie domaga się, w związku z nieuzyskaniem wnioskowanych informacji, aby jego wniosek rozpatrzono w formie procesowej przewidzianej dla odmowy udostępnienia informacji. Bezsporne jest zatem, że w przedmiotowej sprawie, przed złożeniem skargi skarżącemu służyło, na podstawie art. 37 kpa, zażalenie do organu wyższego stopnia, tj. Komendanta Głównego Policji. L.D. przed wniesieniem skargi na bezczynność KSP nie złożył zażalenia w trybie powołanego przepisu. Zażalenia takiego nie może bowiem stanowić skierowane do Komendanta Głównego Policji, już po wniesieniu skargi do Sądu, pismo z dnia [...] stycznia 2006 r. W związku z tym, że w sprawie tej nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna. Dodatkowo jedynie, odnosząc się do twierdzenia skarżącego, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć zarówno złożenie zażalenia, jak i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Sąd stwierdza, że ustawodawca, wymieniając zażalenie – jako środek zaskarżenia – w art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w art. 52 § 3 i § 4, przesądził, że nie są to środki, które mogą być stosowane zamiennie. Nie można zatem podzielić poglądu skarżącego w tym zakresie. Ponadto, wezwania, o których pisze skarżący, tj. z dnia [...] 06.2004 r. i [...] 06.2004 r., nie mogą stanowić wezwań do usunięcia naruszenia prawa w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 27 września 2005 r. W świetle powyższego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.