II SAB/Wa 216/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Janusz Walawski Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi C. R. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę - Wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. C. R. zwrócił się do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o udostępnienie, w trybie art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.): - kopii wszystkich pism skierowanych do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego przez Prokuraturę Rejonową w L. i Prokuraturę Okręgową w L. w ostatnich 4 latach, dotyczących Wyższej Szkoły [...] w L., - aktualnej i za rok ubiegły informacji przekazanej przez Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. [...] o minimum kadrowym – personalnie wskazanych nauczycieli akademickich zaliczonych do minimum kadrowego na wszystkich kierunkach ww. uczelni wraz ze wskazaniem, czy chodzi o studia I czy II stopnia. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. organ poinformował wnioskodawcę o przedłużeniu terminu na załatwienie wniosku, a pismem z dnia [...] listopada 2012 r. organ powiadomił stronę, że informacje wskazane w pkt 2 wniosku nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ta materia została bowiem uregulowana w ustawie – Prawo o szkolnictwie wyższym – w art. 129a. Wraz z powyższą odpowiedzią przesłano wnioskodawcy kopie dwóch pism odpowiadających żądaniu zawartemu w pkt 1 wniosku. Po złożeniu przez stronę wniosku o usunięcie naruszenia prawa, organ ponownie zweryfikował swoje zasoby dokumentalne i odnalazłszy trzecie pismo, odpowiadające cechom opisanym w pkt 1 wniosku, przesłał je stronie. Wnioskodawca nie czując się zaspokojony w swoich żądaniach złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu. Podniósł, że organ niezasadnie zastosował ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym, do oceny zasadności pkt 2 wniosku. Co do materii objętej pkt 1 wniosku, skarżący zgłosił szereg wniosków dowodowych, uzasadniając to tym, że nie ma pewności co do tego, czy otrzymał pełną informację od organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nie popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji, swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny, wskazany przez skarżącego, sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Tak więc, organ administracji publicznej, lub inny podmiot, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek skarżącego, mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego. Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno- technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy organ popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku strony z dnia [...] października 2012 r. Odnosząc się do punktu pierwszego wniosku podnieść należy, że okolicznością niesporną jest, iż organ przy piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. przesłał stronie kopie dwóch pism pochodzących z Prokuratury Rejonowej w L., a dotyczących Wyższej Szkoły [...] w L. Poza sporem pozostaje też fakt, że w grudniu 2012 r. przekazano wnioskodawcy jeszcze trzecie, odnalezione w wyniku przeprowadzonej kwerendy, pismo, dotyczące tematyki określonej w pkt 1 wniosku. W świetle powyższego, jako uprawniona jawi się konkluzja, iż organ nie popadł w bezczynność w zakresie rozpoznania pkt 1 wniosku strony z dnia [...] października 2012 r. Działania organu świadczą bowiem o tym, że udostępnił stronie żądaną informację. Na marginesie podkreślenia wymaga także fakt, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zna trybu postępowania zmierzającego do weryfikacji rzetelności odpowiedzi udzielonej przez organ zobowiązany. Stąd też wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącego, a uzasadnione brakiem pewności strony, czy otrzymała kompletną informację, musiały zostać oddalone. W ocenie tutejszego Sądu, nie można także przypisać skutecznie organowi bezczynności, co do rozpoznania pkt 2 wniosku. W myśl art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacją publiczną. Powołany przepis dopuszcza więc możliwość odmiennego, niż w omawianej ustawie, uregulowania kwestii dostępu do informacji publicznej w innych aktach prawnych. Konsekwencją takiego unormowania jest to, że ustawodawca dopuszcza możliwość, by w innych normach prawnych znajdowały się regulacje inne, niż zawarte w omawianej ustawie, a więc także zawężające krąg podmiotów uprawnionych do dostępu do informacji publicznej. Stąd więc w sytuacji, gdy inna ustawa ogranicza dostęp do informacji publicznej, to nie zachodzi możliwość stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w celu obejścia tego ograniczenia. Inaczej rzecz ujmując, regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej, zawarte w innych aktach prawnych, wyłączają możliwość domagania się udostępnienia informacji publicznej w oparciu o unormowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że żądanie zawarte w punkcie 2 wniosku strony dotyczyło udostępnienia informacji o nauczycielach akademickich Wyższej Szkoły [...] w L. Materia dostępności tych danych została jednak uregulowana w art. 129a ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 572). Zgodnie z ustępem 4 powyższego przepisu: "dostęp do danych zawartych w centralnym wykazie nauczycieli akademickich i pracowników naukowych przysługuje właściwym ministrom wskazanym w art. 33 ust. 2, rektorom uczelni, dyrektorom instytutów i państwowych jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Sprawiedliwości, o których mowa w ust. 3, organom Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, Radzie oraz Komisji". Z przytoczonego unormowania płyną więc dwa wnioski. Przede wszystkim w sytuacji, gdy przedmiot dostępu do informacji publicznej objęty pkt 2 wniosku, uregulowany jest w innej ustawie, nie zachodzi możliwość domagania się jej udostępnienia w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądanie strony zawarte w pkt 2 wniosku z dnia [...] października 2012 r., a wywodzone z ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie mogło więc zostać uwzględnione przez organ. Nadto, analiza art. 129a ust. 4 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, prowadzi do wniosku, że skarżący nie należy do kręgu podmiotów wymienionych w tej normie prawnej, uprawnionych do otrzymania żądanej informacji. W świetle powyższego, jako prawidłowe należy uznać stanowisko organu, zaprezentowane w niniejszej sprawie. W sytuacji, gdy nie mógł on uwzględnić żądania zawartego w pkt 2 wniosku, musiał powiadomić o tym stronę w formie pisma – co też uczynił. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku.