II SAB/Wa 219/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] września 2011 r. od decyzji Starosty Powiatu [...] postanawia: odrzucić skargę. W dniu 7 maja 2012 r. Z. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] września 2011 r. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w zakresie utraty statusu osoby bezrobotnej. Podniósł jednocześnie, że doręczony mu dokument z dnia [...] października 2011 r., "oznaczony jako pochodzący od Wojewody [...] i zatytułowany Decyzja [...]", nie jest decyzją administracyjną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że sprawa została rozstrzygnięta decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października nr [...], w terminie określonym w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Jednocześnie wskazał, że wydana decyzja spełnia wszelkie kryteria decyzji administracyjnej, zawarte w art. 107 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność rozpoznawanej skargi. Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługują stronie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 1 powołanego art.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 powołanego art.). W przypadku skargi na bezczynność organu warunkiem jej dopuszczalności jest wyczerpanie środków zaskarżenia, w tym przypadku uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając niniejszą sprawę należy stwierdzić, iż przedmiotem skargi Z. L. jest bezczynność Wojewody [...] w zakresie rozpatrzenia jego odwołania z dnia [...] września 2011 r. od decyzji Starosty Powiatu [...] w zakresie utraty statusu osoby bezrobotnej. Skarżącemu, w przypadku niezałatwienia sprawy przez Wojewodę [...] w ustawowym terminie, przysługiwało zażalenie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w trybie art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie. Jak wynika z akt sprawy Z. L. takiego zażalenia nie wniósł, tym samym nie wyczerpał środków zaskarżenia służących przed organami właściwymi w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec faktu, iż skarżący nie spełnił warunku koniecznego do skutecznego wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.