II SAB/Wa 222/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku S. B. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 222/11 sprawy ze skargi S. B. na bezczynność Prezydenta m. st. W. w przedmiocie przyznania zasiłku szkolnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r. o sygn. akt II SAB/Wa 222/11 oddalił skargę S. B. na bezczynność Prezydenta m. st. W. w sprawie przyznania zasiłku szkolnego. W piśmie z dnia 28 stycznia 2013 r., pełnomocnik skarżącej S. B. ustanowiony z urzędu r. pr. M. B. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej podnosiła, iż skarżąca wraz z matką - ówczesnym pełnomocnikiem były zaskoczone decyzją Sądu, co do nie przyjęcia na rozprawie do akt sprawy wniosku o przyznanie pełnomocnika z urzędu. Sąd bez zapoznania się z dokumentami i dołączonymi załącznikami do wniosku uznał, że sam wniosek o przyznanie pełnomocnika procesowego z urzędu ma na celu jedynie nieuzasadnione przedłużanie przedmiotowego postępowania sądowego. Tym samym na skutek emocji towarzyszących chorobie i uczestnictwu na rozprawie S. B. nie zrozumiała pouczenia Sądu w zakresie możliwości złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku i skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia z urzędu odpisu sentencji. Natomiast stosownie do treści art. 86 § 1 cytowanej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 § 1 ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z kolei zgodnie z art. 87 § 2 cyt. ustawy, w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarżąca dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w cytowanym powyżej art. 87 § 1 ustawy. W ocenie Sądu dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu był dzień 21 stycznia 2013 r., tj. dzień zawiadomienia radcy prawnego M. B. o ustanowieniu jej pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej, a więc już po upływie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o uzasadnienie wyroku w przedmiotowej sprawie. Wobec tego stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej dochował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, bowiem wniosek ten skierował do Sądu w dniu 28 stycznia 2012 r. Przechodząc do merytorycznej części oceny rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, iż okoliczności wskazane przez skarżącą nie uprawdopodabniają braku jej winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, bowiem, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W nauce prawa, jak również w orzecznictwie sądowym do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, mylnie poinformowanie strony przez sąd o terminie i trybie wniesienia środka zaskarżenia. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 7 stycznia 2009 r., I OZ 938/08, Lex nr 551892). Wskazane przez skarżącą okoliczności nie dają podstawy do uznania, że uchybiła ona terminowi do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Należy, bowiem podkreślić, że skarżąca była obecna na rozprawie, w której w jej sprawie zapadł wyrok i została pouczona o terminie i sposobie wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, co wynika z protokołu rozprawy (k. 95 - 96), a w przypadku niezrozumienia treści pouczenia mogła zwrócić się do Składu Orzekającego o powtórzenie lub wyjaśnienie treści pouczenia. Nie zasługuje na uwzględnienie również twierdzenie skarżącej, że emocje związane z obecnością na rozprawie i choroba uniemożliwiły jej złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku. Należy, bowiem zauważyć, że skarżąca po rozprawie udała się na Biuro Podawcze Sądu, gdzie złożyła korespondencję kierowaną do Sądu. Nie stało, zatem nic na przeszkodzie, by przedmiotowy wniosek tam złożyć, ewentualnie poprosić o pomoc w zrozumieniu treści pouczenia Sądu. Tym bardziej, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje szczególnej formy ani sposobu do uznania przedmiotowego wniosku. W ocenie Sądu uchybienie terminowi do dokonania przedmiotowej czynności w niniejszej sprawie jest skutkiem zaniedbań skarżącej i jej pełnomocnika, a uzasadnione okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.