II SAB/Wa 223/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: przyznać A. S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. A. S. wystąpił w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Do wniosku dołączył kserokopię decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o uznaniu go za osobę bezrobotną z dniem [...] sierpnia 2016 r. i przyznaniu prawa do zasiłku do dnia [...] sierpnia 2017 r., decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2018 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2018 r., umowy o pracę na czas określony z dnia [...] maja 2018 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że sam prowadzi gospodarstwo domowe, jest osobą trwale bezrobotną, a utrzymuje się z zasiłku dla osób bezrobotnych w wysokości 670 zł. Oświadczył, że nie posiada majątku ani oszczędności, a do stałych kosztów utrzymania należą: wyżywienie – 370 zł, koszty leczenia – 90 zł, koszty korespondencji sądowej – 140 zł, zakup butli gazowej, opłaty za telefon, TV oraz środki higieny – łącznie 70 zł. Mając powyższe na względzie zważono, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym i obejmować zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona rzeczywiście nie posiada środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący. Instytucja prawa pomocy jest zatem wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Jak wynika z akt sprawy A. S. w okresie od dnia [...] sierpnia 2016 r. do dnia [...] maja 2018 r. był osobą bezrobotną, a zasiłek z tego tytułu pobierał do dnia [...] sierpnia 2017 r. Obecnie, w związku z zawarciem w dniu [...] maja 2018 r. umowy o pracę na czas określony do dnia [...] czerwca 2018 r. otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 1.840,00 zł. Podniósł, że wynagrodzenie z tego tytułu otrzyma później, a aktualnie nie posiada środków na poniesienie kosztów sądowych. Biorąc zatem pod uwagę długotrwałe bezrobocie, obecny krótki okres zatrudnienia, dochód skarżącego, brak majątku i oszczędności oraz wykazane koszty utrzymania oraz leczenia, należy uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.