II SAB/Wa 228/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Janusz Walawski (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Związku Zawodowego [...] na bezczynność Związku Zawodowego [...] – Zarządu Krajowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. o udzielenie informacji publicznej – oddala skargę – Związek Zawodowy [...] – [...] Zarząd Wojewódzki wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Związku Zawodowego [...] – Zarząd Krajowy w przedmiocie wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. o udzielenie informacji publicznej dotyczącej rozliczenia kosztów podroży służbowych – delegacji członków Związku Zawodowego [...]– Zarząd Krajowy za 2011 r. Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Związku Zawodowego [...]– Zarząd Krajowy do udzielenia informacji w zakresie złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Związek Zawodowy [...] – Zarząd Krajowy, reprezentowany przez pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, albowiem skarga została wniesiona po terminie i sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku nie uwzględnienia powyższego wniosku, pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi, jako bezzasadnej oraz zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podać, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany jest do udzielenia informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku, gdy nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Aby można było mówić o bezczynności podmiotu zobowiązanego należy przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnił. W przypadku, gdy podmiot wezwany uznaje, że żądana informacja nie stanowi w istocie informacji publicznej, Sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go informacji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia, z jakich przyczyn akt nie został wydany lub czynność nie została wykonana, a w szczególności, czy bezczynność zaistniała w związku z zawinionym lub niezawinionym działaniem organu. W świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), bezczynność ma miejsce wtedy, gdy podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, będący w jej posiadaniu, nie udostępnia jej w terminie, bądź nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia z przyczyn określonych w powołanej ustawie. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisji dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne. Natomiast art. 6 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. stanowi, że za reprezentatywne organizacje związkowe uznaje sie ogólnokrajowe związki zawodowe, ogólnokrajowe zrzeszenia (federacje) związków zawodowych i ogólnokrajowe organizacje międzyzwiązkowe (konfederacje), które spełniają łącznie następujące kryteria: 1. zrzeszają, z zastrzeżeniem ust. 3, więcej niż 300.000 członków będących pracownikami, 2. działają w podmiotach gospodarki narodowej, których podstawowy rodzaj działalności jest określony w więcej niż w połowie sekcji Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), o której mowa w przepisach o statystyce publicznej. Przy ustalaniu kryterium liczebności, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, uwzględnia się nie więcej niż po 100.000 członków organizacji związkowej będących pracownikami zatrudnionymi w podmiotach gospodarki narodowej, których podstawowy rodzaj działalności jest określony w jednej sekcji Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), o której mowa w przepisach o statystyce publicznej. Organizacja związkowa ubiegająca się o uznanie jej za reprezentatywną organizację związkową przy ustalaniu liczby pracowników, o której mowa w ust. 2, nie uwzględnia pracowników zrzeszonych w tych spośród jej organizacji członkowskich, które są lub w okresie roku przed złożeniem wniosku o stwierdzenie reprezentatywności były zrzeszone w reprezentatywnej organizacji związkowej mającej przedstawicieli w składzie Komisji. Nie ulega wątpliwości, że Związek Zawodowy [...] jest ogólnokrajową organizacją związkową, nie jest on jednak w świetle powyżej przytoczonych przepisów, reprezentatywną organizacją związkową, a tym samym nie jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Z powyższych względów w skarga nie mogła zostać uwzględniona i nie ma znaczenia prawnego fakt, że Związek Zawodowy [...] – Zarząd Krajowy posiada żądana informacje publiczną. Jednocześnie Sąd wskazuje, że ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 167), jak również akty wykonawcze wydane na jej podstawie, stanowią podstawę do "egzekwowania" praw członków organizacji związkowych. Sąd podzielił argumentację pełnomocnika Związku Zawodowego [...] – Zarząd Krajowy w zakresie oddalenia skargi. Natomiast wniosek o odrzucenie skargi nie mógł zostać uwzględniony, gdyż należy dokonać odróżnienia skarg na bezczynności, o której mowa w Kpa, od skarg na bezczynność związanej z ustawą o dostępie do informacji publicznej, której wniesienie nie wymaga żadnych dodatkowych czynności procesowych, w szczególności w zakresie terminu do jej wniesienia, jak również w przedmiocie właściwości sądów administracyjnych do rozpoznania skarg w przedmiocie bezczynności związanej z dostępem do informacji publicznej. Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na art. 200 poniżej określonej ustawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.