II SAB/Wa 229/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA -Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wydania dowodu osobistego postanawia -odrzucić skargę- Na wstępie należy zważyć, iż stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych, 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, a które służy zażalenie 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Z analizy akt wynika, że w przedmiotowej sprawie skarżący wnosi o zwrot jego dowodu osobistego, który został wysłany do Urzędu Wojewódzkiego w R. w 1980 r. W odpowiedzi Wojewoda [...], pismem z dnia [...] czerwca 2004 r., poinformował skarżącego, że zwrot jego dowodu osobistego nie jest możliwy, gdyż dane w nim zawarte są nieaktualne i jednocześnie pouczył o obowiązującej procedurze dotyczącej wydania, wymiany, zwrotu lub utraty dowodu osobistego. Przedmiotowe kwestie regulują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2000 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydania dowodów osobistych, ich wymiany, zwrotu lub utraty (Dz. U. Nr 112, poz. 1182 z póżn. zm.). Zgodnie z § 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów w razie zmiany danych zawartych w dowodzie osobistym, należy wystąpić o jego wymianę w terminie do 14 dni od dnia doręczenia dokumentu stwierdzającego zmianę. Organem właściwym w opisanej sprawie jest organ gminy tj. Prezydent Miasta R.. Należy stwierdzić, że skarżący nie wystąpił z odpowiednim wnioskiem i nie wszczął postępowania administracyjnego zgodnie z obowiązującą procedurą. W związku z powyższym, ze względu na brak postępowania administracyjnego nie można przypisać organowi bezczynności i skarga - jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. I z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 i § 3 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.