II SAB/Wa 238/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Rektora [...] w przedmiocie wydania uczelnianego dyplomu ukończenia studiów postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić J. S. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rektora [...] w przedmiocie wydania uczelnianego dyplomu ukończenia studiów. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 8 maja 2012 r. otrzymał z Uczelni dokument, który w jego opinii nie jest uczelnianym dyplomem, ponieważ jego wzór jest zgodny z nieobowiązującym już rozporządzeniem Ministra Nauki i szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie rodzajów tytułów zawodowych nadawanych absolwentom studiów i wzorów dyplomów oraz świadectw wydawanych przez uczelnie (Dz. U. z 2009 r. Nr 11, poz. 61). W ocenie skarżącego jego dyplom winien być wydany zgodnie z art. 167 ust 1a ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r., Nr 164, poz. 1365 ze zm.) zgodnie z którym wzór dyplomu zatwierdza senat uczelni. Rektor przekazuje zatwierdzony wzór dyplomu niezwłocznie ministrowi nadzorującemu uczelnię oraz ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego. Skoro takiego dokumentu, którego wzór zatwierdziłby senat uczelni, nie otrzymał, to w jego ocenie organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga analizowana pod tym kątem jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w wyżej wymienionych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już rozstrzygnięcie organu. W rozpoznawanej sprawie w dniu wniesienia skargi przez skarżącego, tj. w dniu 21 maja 2012 r. organ nie pozostawał w bezczynności. Sam skarżący nie kwestionuje bowiem faktu, że dyplom otrzymał w dniu 8 maja 2012 r. (k-7 skargi), kwestionuje natomiast wzór tego dokumentu. Należy mieć na uwadze, iż w sprawie skargi na bezczynność organu, przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy w dniu wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności, a więc czy podjął czynności, które zobowiązany był wykonać. W sytuacji kiedy żądana czynność została wykonana organ nie pozostaje w bezczynności. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy wykonana czynność jest zgodna z wolą strony. Istotne jest jedynie to, czy czynność została wykonana. Reasumując, skoro przed złożeniem skargi organ dokonał czynności, to nie pozostawał on w bezczynności, a zatem przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.