II SAB/Wa 24/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras (spraw.), Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Asesor WSA Janusz Walawski, Protokolant Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 6 lipca 2004 r. p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie J. S., były funkcjonariusz Policji pismem z dnia 6 lipca 2004 r. zwrócił się ze skargą do Komendanta Głównego Policji na niewłaściwe załatwienie sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz o przekroczenie ustawowego terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu zaś wniósł o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec wyżej wymienionego komendanta w wyniku odstąpienia przez niego od wydania decyzji administracyjnej w sprawie udzielenia, bądź odmowy udzielenia mu urlopu zdrowotnego oraz stwierdzenia lub odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o skierowaniu go do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...]. Wniosek powyższy został załatwiony w trybie skargowym i Zastępca Dyrektora Biura Gabinetu Komendanta Głównego Policji pismem z dnia [...] września 2004 r. poinformował skarżącego o braku podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Pismem z dnia 30 września 2004 r. skarżący wniósł o usunięcie naruszenia prawa i wydanie stosownego postanowienia w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. S. wniósł o zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do załatwienia jego wniosku z dnia 6 lipca 2004 r., bowiem do dnia złożenia skargi do Sądu organ nie zadośćuczynił tej powinności. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, bowiem postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], odmówił on wszczęcia postępowania dyscyplinarnego z wniosku skarżącego z dnia 6 lipca 2004 r. W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2005 r. skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, bowiem w jego ocenie organ nie załatwił sprawy zgodnie z jego żądaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Z kolei, zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tejże ustawy. Stąd też zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Natomiast stosownie do treści art. 149 cytowanej już wyżej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub też stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika, gdy chodzi o postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego, że nakazanie wydania go jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji nie załatwił toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest - we wspomnianej wyżej sytuacji - doprowadzenie do wydania przez organ postanowienia w sprawie wszczętej żądaniem strony. Z przytoczonego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy zostało ono podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], odmówił wszczęcia postępowania dyscyplinarnego z wniosku skarżącego z dnia 6 lipca 2004 r., zaś skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu przed jego wydaniem. Oznacza to, że wydanie wyroku zobowiązującego organ do załatwienia sprawy stało się zbędne, bowiem samo postępowanie sądowe wszczęte skargą J. S., jest bezprzedmiotowe. Dodać należy, że w ramach skargi na bezczynność Sąd nie może badać zgodności z prawem wydanego postanowienia z dnia [...] stycznia 2005 r., gdyż stanowi to odrębną sprawę administracyjną. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.